Ettepet

Thrifty treasures

2012-01-18T00:07:00.000+01:00

Omdat ik vanmiddag 2,5 uur over 5 km heb gedaan omdat heel Antwerpen en omstreken in de file stond, doe ik vanavond lekker niks anders meer dan bankhangen. En laat ik u dan vanaf mijn bank eens al mijn geweldige rommelmarkt- en kringloopaankopen van de laatste tijd laten zien:

Allereerst vond ik op een rommelmarkt deze leuke doos

Hij zat nog dicht. Van dichte dozen word je toch nieuwsgierig hè, en zeker als die op rommelmarkten staan. En kijk eens wat ik zag toen ik hem openmaakte:

Een doos vol knopen, gespen, kraaltjes en knikkers! Iets wat creabloggers altijd vinden in kringloopwinkels en waar ik dan jaloers naar zit te staren, want zulk soort dingen vind ik nooit. Maar ik vond er nu ook één, ha!
50 cent per touwtje van 5 knopen. 'Wat kost het voor de hele doos?' vroeg ik. 'Ehh doe maar € 2,50' zei ze. 'Gimme!' zei ik.

Een tijdje geleden reden we op de fiets door Brussel, in de stromende regen, maar dat mocht de pret niet drukken, zeker niet toen we toevallig langs een retro- en vintagerommelmarktje reden. En wat zag mijn oog? Deze geweldige jurk!

Heerlijk retro stofje! Ik dacht eerst: innaaien en voor mezelf vermaken, maar het wordt toch (alweer) een Lolajurkje. En hoeveel hebben we voor zoveel moois dan betaald? 1 hele Euro! Word ik blij van.

Op diezelfde markt vond ik een groot stuk (Kitch Kitchen?? Of in ieder geval Kitch Kitchen-achtig) zeil voor alweer 1 Euro.

Voor een tasje ofzo?

Een vriendin organiseerde vorige maand een kledingruilhandeltje: iedereen bracht zijn oude-maar-nog-in-goede-staat-zijnde-kleding-die-ze-niet-meer-wilden en ook nieuwe miskopen, mee en er werd lustig geruild. Ik scoorde er onder andere dit King Louie rokje in maatje veel te groot, maar dat kunnen we makkelijk kleiner maken. Beetje kleiner voor mij of veel kleiner voor Lola? Ik ben er nog niet uit. Kostte me eigenlijk €5 maar ik had zelf zoveel 'verkocht' dat ik uiteindelijk met een stapel nieuwe oude kleding èn nog eens €35 naar huis ging, dus het kostte me eigenlijk niks. Das leuk shoppen!

Ik had al vaker kleine kindernaaimachientjes op blogs gezien die al dan niet echt werkten en keek daar dan altijd wat kwijlend naar. Dat wilde ik ook voor Lola! Mijn hart maakte dus een behoorlijke sprong toen ik zomaar tegen deze beauty aanliep: een heuse naaimachine voor maar 50 cent!

Is 'ie niet geweldig? Nu loopt ze er alleen nog maar mee rond te zeulen en gooit hem hier en daar keihard op de grond maar ik zie ons al helemaal samen aan de naai!

Niet dat hij werkt hoor, maar imaginary sewing is al een begin, toch?

Kerstvakantie-uitjes

2012-01-09T23:58:00.000+01:00

Zo. De kerstvakantie is weer voorbij. Wij waren lekker vrij met ons 5jes en deden allerlei leuks.

Zoals elk jaar was meneer Ettepet ook dit jaar weer jarig op de minst leuke dag van het jaar om jarig te zijn: 1e kerstdag. Waarom doet 'ie dat toch elk jaar weer?

Maar goed, er moest dus een cadeau gemaakt worden. Nou is Lola dol op scheuren. Maakt niet uit wat, wc-papier, een krant, een stripboek, een dvd-hoesje, ongeopende post, whatever, als het maar scheurbaar is (en er is veel méér scheurbaar dan wij denken!), dus haar knutselcadeautje moest iets scheurderigs zijn, das duidelijk.

Ik gaf haar een paar servetjes en ze stelde niet teleur: in no-time had ze 2 stapels kleine paarse en roze stukjes servet gescheurd die mama met een beetje hulp van Lola, in kleine propjes propte. Helemaal in kerstsfeer sneden we de kartonnen doos van de kerststol tot een hart en beplakten hem met propjes.

Aan de achterkant plakten we blingbling en schreef Lola iets liefs.

En ze tekende ook iets moois voor haar papa. Haar 2e liefste bezigheid, kleuren.

Helemaal opgetogen stonden we op 1e kerstdag al vroeg aan papa's bed met ontbijt en de geknutselde cadeaus. We waren zo hyper dat er geen enkele foto goed gelukt is en die ene die dan nog iets of wat is, daar hebben we dan weer een snottebel op onze bovenlip hangen. Nou ja.

Ik bedenk me nu ineens dat ik Lola's allereerste knutselding-voor-papa nooit laten zien heb, dus doe ik het alsnog even: ze schilderde een half jaar geleden een kunstwerk voor vaderdag. Ik spoot dotjes verf op een doek en Lola kliederde het met haar handjes tot een waar meesterwerk!

Eerlijkheidshalve moet ik erbij vertellen dat het spijkertje om het ding op te hangen nog in de muur geslagen moet worden, dus het hangt nog steeds niet. Goed voornemen voor 2012?

We aten ons tonnetje rond met een familiebrunch op 1e kerstdag en een familiediner op 2e kerstdag.

We deden weer een paar daagjes Ardennen waar het vorig jaar heerlijk sneeuwrollen en winterbarbequen was maar nu stortregende. Tussen de buien door konden we wel heerlijk wandelen in de bossen. Lola genoot. En wij ook.

Oudjaar vierden we bij ons thuis met, naar goede Vlaamse gewoonte, veel eten. Niet dat ik zelf gekookt heb hoor, daar begin ik niet aan. Maar ik maakte wel de servetringen. En de aperitiefhapjes. En ik schepte ijs op bordjes voor het nagerecht. En ik smolt chocola voor d'rop. En ik dronk veel champagne. Dus ik deed best nog wel wàt eigenlijk.
Alleen jammer dat ik geen enkele oliebol gehad heb. Niet één! Doen de Belgen niet aan. Volgend jaar bak ik ze zelf. Want een Oudjaar zonder oliebollen is als een....kerstmis zonder kerstboom?

Om half 12 liepen we richting Schelde voor het geweldige vuurwerk dat de Stad Antwerpen elk jaar afsteekt. Het was helemaal niet koud en heerlijk om lekker buiten te zijn na al dat gevreet. De flessen champagne gingen mee en we genoten! Lola vond het allemaal even mooi. We hadden haar om 11 uur uit bedje gehaald en het kind stond even vrolijk als altijd te trappelen om uit bed te mogen en ze ging met slaapzak en al in de buggy. Ze wees naar elke vuurpijl die afgestoken werd en gilde van plezier (al zou je dat niet zeggen op deze foto).

Dat bruine mutsje heb ik trouwens gehaakt (met dank aan Creadientje voor het vertalen van alle haakafkortingen van het patroon) voor bij een geel jasje wat nog gemaakt moet worden. Intussen heb ik er ook een sjaaltje bij gemaakt. Maar dat laat ik nog weleens zien want er moet nog wat op en aan. Een jas dus onder andere. Maar dat mutsje was nog helemaal niet klaar op oudjaar. Alle draden moesten nog ingestopt worden, maar ik kon Lola's paarse muts even niet vinden dus moest ze deze maar op. Valt niet op hè?

We deden ook nog een weekendje Amsterdam, waar geen foto's van zijn omdat mijn fototoestel zo nodig bij de allereerste foto 'vervang batterij' moest zeggen. En ik had geen oplader bij. Sucks.
Wat ook suckte is dat ik vorige week in de uitverkoop hier in Antwerpen een geweldig jurkje kocht voor €56 en dat ik exact hetzelfde jurkje in Amsterdam zag hangen voor €30. Sucks2.

En als goede afsluiter, vierden we vandaag Verloren Maandag op het werk. Weeral zo'n heerlijke Vlaamse/Antwerpse traditie. Mijn baas trakteert elk jaar, zoals het hoort, op worstenbroodjes en appelbollen. Yummie!

Gelukkig Nieuwjaar iedereen! (mag dat nog op 9 januari?)

Prettige Kerstdagen!

2011-12-24T20:49:00.000+01:00

Lekker eten, veel drinken en grote kedoos, meer moet dat niet zijn.

Proost!

Lola's winterjasje

2011-12-15T15:56:00.000+01:00

Toen het ineens zo koud werd, had mijn meisje nog niet eens een (fatsoenlijk) winterjasje. Arm schaap.
Dus moest er genaaid worden, en wel direct.

De stof had ik al sinds het voorjaar liggen en is gekocht op het Stoffenspektakel.
Het patroontje komt uit een oude Knippie uit 2000. Zie je wel ~~meneer Ettepet~~ dat je nooit iets moet weggooien?

Het is een ouderwets A-lijn modelletje en ik was er meteen gek op!
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit de 2e poging is om dit jasje te maken. Ik geef het niet graag toe, maar mijn 1e (najaars)jasje ging volledig de mist in. Ik raderde patroontje 80 uit (dat er best groot uitzag voor een 80), dat was de kleinste maat en hoewel mijn dochter toen nog maar 74 had, dacht ik 'past het nu niet dan past het volgend voorjaar wel'. En omdat ik altijd naai als mijn dochter in bed ligt had ik -grote fout- haar geen enkele keer laten passen. Ja hey, het kind lag altijd te slapen! Ik vond het wel een beetje aan de wijde kant maar ach, afwerken die handel. Knopen erop en alles, en toen bleek dat ze er minstens 2x in paste....
Verdomme! Over een half jaar ging dat ook nog veeeel te wijd zijn dus toen gingen we knippen. En nog eens knippen. En weer en keertje knippen. Maar het bleef te wijd dus nu ligt het in een hoek en in maart zullen we eens kijken of er nog iets van te brouwen valt.

Voor dit jasje heb ik het patroon (op hoop van zegen, want eigenlijk kan ik dat helemaal niet) veel kleiner gemaakt en was ik zo slim om Lola eerst eens op te meten. Had ik eerder moeten doen!

Het voorpand trekt een klein beetje naar voor en de perfectionist in me stoort zich daar mateloos aan, maar de luierik in me denkt 'over 3 maanden past ze er toch niet meer in dus afblijven!' en die laatste heeft gewonnen. ~~Zoals zo vaak~~.

Kijk haar poseren! (das ook de eerste keer dat ze eens stilstaat...)

Die is nog wat groot voor jou schatje!

Langs de verkeerde kant de glijbaan op is veel leuker!

Een roze Klaas

2011-12-12T20:49:00.000+01:00

Ik loop hier precies steeds een beetje achter de feiten aan. Zomerzonfoto's in november en nu een sinterklaaslogje een week na dato.

Dat komt ten eerste natuurlijk omdat ik nogal aan de lakse kant ben qua logjes schrijven en er meestal duizendenéén dingen zijn die ik net iets liever doe. Maar vorige week zaten we ook massaal in de lappenmand in Huize Ettepet. Niet dat we thuis van werk cq crèche bleven hoor, maar we deden wel veel van uche uche en de bacillen vlogen rijkelijk in de rondte. En daar word je moe van joh. Ik heb dan ook niet veel anders gedaan dan me van playdate naar playdate met Lola gesleept en tijdens haar slaapjes heb ik veel en vaak op de bank gehangen met mijn vrienden het fleece dekentje en de hoestsiroop.

Maar goed, tussen al het gesnotter en gehoest door, stond Sinterklaas daar ineens met een grote zak zooi voor Lola, haar grote broers en kleine neefjes. En toen ik al die cadeaus voor Lola zag, werd het me een beetje ~~zwart~~ roze voor de ogen. We weten allemaal dat ik een pinkfreak ben en dat Lola haar garderobe (dus) overwegend uit roze kledingstukken bestaat, maar als je dochter een béétje prinses is, zoals mijn dochter is, blijken ook alle leuke speeltjes roze te zijn. De speeltjes die ze tot nu toe had, waren bijvoorbeeld zachte blokken in alle kleuren van de regenboog, pluchen beesten in bruin en zwart en hier en daar een roze variant (waar ze trouwens maar sinds kort mee speelt want vroeger keek ze absoluut niet om naar knuffels) en ander babystuff dat overwegend niet roze was.

Maar toen ik Sinterklaas op cadeautjesjacht ging, bleken alle leuke meisjesdingen ineens roze te zijn! ~~Yay!~~ De echte babyspeeltjes en de box zijn sinds kort opgeruimd en maken plaats voor kleinemeisjesspullen. En die zijn roze. In mijn geval dan toch. Mijn hart maakte stilletjes een sprongetje bij het zien van zoveel prinsesserigs. Prinsessenzooi, dat moesten we hebben en prinsessenzooi was wat er gekocht werd!

Maar waar ik als moeder-to-be gezwóren had dat er nooit -NOOIT!- een Hello Kitty of Mega Mindy bij ons in huis zou komen, moet ik helaas al bij Lola's 2e Sinterklaas bekennen dat ze toch naar binnen geslopen zijn. Ze zaten ineens in de zak van Zwarte Piet, zonder dat ik er erg in had. En ik vind het stiekem toch eigenlijk best wel leuk, al zal je me dat nooit hardop horen zeggen.

Zo zien we daar een Hello Kitty drinkbeker met rietje. Gèk is ze erop!

Al drinkend uit haar Hello Kitty beker loopt ze achter haar Hello Kitty buggy aan.

De buggy stouwt ze vol met àlle poppen en knuffels die ze kan vinden en zit hij eenmaal vol, dan moeten ze er allemaal weer terug uit en brengt ze ze één voor één naar haar roze prinsessentent die ze ook van Sinterklaas kreeg.

Dit schattige roze K3 zeteltje kreeg ze ook van de Goede Man. K3 vind ik wèl leuk. We dansen altijd samen op hun muziek en Lola swingt dan zo lekker met haar kleine heupjes. Die stoel moest meteen ook de tent in en nu zit ze daar elke dag en brengt al haar dieren en poppen naar binnen, gaat in haar stoel zitten en gooit ze dan allemaal door het raam weer naar buiten, om ze vervolgens weer één voor één op te halen en naar haar buggy te brengen. En dan begint hetzelfde riedeltje weer van voor af aan. En dat gaat nu al een hele week zo, superschattig! Als ze moe wordt pakt ze haar 'doekje' (= een doodgewone hydrofieldoek maar dat is al sinds jaar en dag haar troeteldoekje waar ze de godganse dag mee rondloopt en in haar bed liggen er een stuk of 3 waar ze lekker tegenaan kruipt en dan gaat ze njonnen. Zo heet dat ja, want ze maakt njon njon njon geluidjes) en legt haar hoofdje op het zeteltje en gaat jawel....njonnen.

Afijn, Sinterklaas was weer een groot succes bij alle kids en ze werden helemààl hyper toen ~~de buurvrouw~~ zwarte Piet op de deur kwam bonzen en pepernoten naar binnen gooide. Behalve Lola want die ging huilen...

Tot op de dag van vandaag vindt ze nog bijna dagelijks een pepernoot ergens op of onder. ~~Misschien toch eens schoonmaken in huis.~~

Is ze ècht al anderhalf?

2011-11-26T20:17:00.001+01:00

Yep. Vandaag. Anderhalf. Ongelooflijk. Nu al?

En wat hoort er bij een verjaardag, ook al is het maar een halve?

Taartjes natuurlijk!

Dus Lola maakte samen met moeders een appeltaartje. Nou ja, het hele kneedgebeuren liet ze vooral aan mij over en zij at intussen het beslag op. Vond ze veel interessanter dan kneden.

~~Leuk~~ lekker dat ze al dat bakken vond!

Voor de gelegenheid hadden we een schortje gemaakt, want hoe kun je nou koken en bakken zonder schort? Ik had hem ooit al eens voor Kobus gemaakt, maar ik vond hem toen, al zeg ik het zelf, zo leuk dat Lola er ook één moest. Een Flamenco-schort voor onze ~~Spaanse~~ Vlaamsnederlandse furie.

En bij een feest trekken we natuurlijk ook een nieuwe outfit aan.
Dit jurkje is poepsimpel, nagetekend van een bestaand jurkje met een ritsje op de rug. Zat op een paar uur in elkaar; daar houden we van.

Weet je hoe moeilijk het is om een goede foto te nemen? Heel moeilijk. En weet je hoe moeilijk het is om een goede foto te nemen van een kind dat geen seconde stil staat/zit en als ze dat wel doet, een jankgezicht trekt? Niettedoen.

Einde.

Ja. Want wat gebeurde er? Vanmiddag deed eerst mijn keukenweegschaal het niet meer, dus moesten we een nieuwe halen. Toen we thuis kwamen moest Lola in bed. Daarna was de batterij van mijn fototoestel leeg en moest eerst opladen. Toen konden we eindelijk aan het taartje beginnen. Taartje zat goed en wel in de oven en toen stortte ons slaapkopje in. Om half 7 al! Dus er wordt vandaag geen taart meer gegeten op haar anderhalfste verjaardag....

:-(

Maar morgen wel! Dus stay tuned voor de eetfoto's 'till tomorrow!

Edit 27/11:

Vandaag kon er wèl gegeten worden!

Alloooowwww, daar zijn we weer!

2011-11-22T23:10:00.000+01:00

Oh ja, mijn blog. Was u het ook vergeten? Ik wel.
Zomaar 3 maanden onaangekondigd en onbedoeld blogverlof, heerlijk.
Ik heb ervan genoten.

Maar het wordt weer eens tijd voor een update, want het kind is al bijna volwassen man.

Laat ik u in deze koude donkere dagen, eens even mee terug nemen naar onze zonovergoten danwel regenovergoten vakanties van de afgelopen maanden.

In augustus bracht ik een week door in Turkije, samen met vriendin S, haar 2 dochtertjes en natuurlijk mijn eigen bloedje.

Meneer Ettepet kon ons niet naar Rotterdam airport brengen die dag, dus ging ik, met 1 hand een kinderwagen duwend en met de andere hand een koffer trekkend, per tram naar het station, per trein naar Rotterdam CS, per bus naar het vliegveld, per vliegtuig naar Turkije en weer per bus naar de eindbestemming.

In het vliegtuig zaten we naast een oud koppel. Van die mensen die nog net niet "Niet naast mij! Niet naast mij! Niet naast mij!" roepen als je beladen met kind en zooi het vliegtuig instapt. We gingen er lekker wel naast zitten. Maar voordat we bezweet, opgelaten en 1 van ons 2 jankend, gingen zitten kakte Lola nog even lekker alles onder. Gevalletje stank-tot-achter-in-het-vliegtuig en ouderwets lekker tot in haar nek. Was lang geleden dat ze dat nog gedaan had en ze koos wéér het perfecte moment uit om nog eens openbaar en ongegeneerd te kakken. Heeft u ooit al eens een kind helemaal van top tot teen verschoond in zo'n klein vliegtuigtoilet? Moeilijk man. Plankje van pak 'm beet een halve meter op 30 cm waar je je spartelend kind in bedwang probeert te houden, luier en nieuwe kleertjes (die ik thank God nog net voor vertrek in de tas had gestopt; ik leer van vorige keren!) uit tas aan schouder probeert te vissen, nieuwe kleertjes, nieuwe luier en natte doekjes maar even in je mond stopt want waar moet je ze anders laten, kind uit kakkleren wurmt, kind van head 'till toe wast met natte doekjes, bijna over je nek gaat van de stank in zo'n kleine ruimte, nieuwe kleren aandoet en met een gillend kind, aangestaard door 200 vakantievierders, het vliegtuig weer binnenstapt. Daar maak je geen vrienden mee. Ik weet niet of het kinderhaters waren of dat het kwam omdat we door Lola-de-kakker 10 minuten vertraging hadden, maar die 2 hebben heel de weg geen woord gezegd. Ook niet toen Lola meerdere keren hard aan de armharen van meneer trok en alle kruimels van haar croissantje over zijn broek gooide en ik me steeds verontschuldigde. Maar we zaten en konden eindelijk vertrekken.

Onze kinders vermaakten zich uitstekend samen. We lagen elke dag -de godganse dag ook- heel burgerlijk op ons zelfde plekje aan het kikkerbadje, na eerst een hele klim met 2 buggies, want de kids moesten natuurlijk wel slapen tussendoor dus de buggies moesten mee, van 5 trappen -5 trappen! Niet 5 treden, 5 trappen! Met buggy, kind, boot, zwemband, schepjes, emmertjes, tig handdoeken en luiertas- want het feit dat er bij het hotel 'niet toegankelijk voor rolstoelen' en daardoor ook niet echt heel erg toegankelijk voor buggies, stond, hadden we fijntjes genegeerd. Ons hotelletje lag tegen een berg op en boy, dat hebben we geweten. Maar wat was het heerlijk! Terwijl thuis de regen met bakken uit de lucht kwam, lagen wij prinsesheerlijk op onze strandbedjes, speelden de kids in het water en aten we hamburgers en pizza's tot ze onze neus uitkwamen. Elke avond als de kids in bed lagen, ging één van ons met een leeg waterflesje een liter wijn halen in het restaurant want we mochten geen glazen wijn meenemen naar de kamer. En we blijven wel Hollanders natuurlijk. All inclusive is all inclusive.

Dat kind van mij kan éten, echt on-ge-loof-lijk! Lust alles, heeft een grote voorkeur voor zoetigheid (van wie zou ze dat nou hebben?) en eet het liefst de hele dag door.

Lekker hè, die spekbilletjes met luier vanonder haar badpakje?

Valt het op dat ik Lola van roze houdt? En van stippels ook, zie ik nu.

Crox met een X zijn zo mogelijk nog lilliker dan de echte.

Eén avond was er paniek toen we smsjes kregen dat er een ramp op Pukkelpop
had plaatsgevonden, want meneer Ettepet was daar ook. Wij konden hem en hij kon ons niet bereiken want alle gsm-netwerken lagen plat, maar gelukkig kregen we na een paar uur zijn verlossende telefoontje. Op blauwe plekken van de hagel na, was hij voor de rest gelukkig ongedeerd.

Na al dit gezon en gebruin (voor de anderen dan, mijn vel schijnt dat niet te kennen) gingen we in Good ol' Belgium een weekje naar ikdurfhetbijnaniettezeggen.....Centerparcs. Oh My God. Zet ik dat echt zomaar op het wereldwijde web? En zeg ik er dan ook nog bij dat het helemaal zalig was? Ja, dat doe ik. Heerlijk was het. De boys hadden een vriendje bij en zaten overdag in het zwembad achter de meiden aan en 's avonds deden ze hetzelfde maar dan op het droge. En onze kleine waterrat had intussen de time of her life in het zwembad, op de kinderboerderij, in het huisje en natuurlijk in bed, want slàpen dat die griet kan! Nog steeds slaapt ze 's ochtends èn 's middags 2 uur lang en 's nachts knort ze gerust 12 tot 13 (en soms zelfs 14!) uur achter elkaar. Haar biologisch ritme is trouwens ingesteld op weekdag als het weekdag is, en weekend als het weekend is, want dan slaapt ze met gemak tot 9 uur. Geweldig kind. Ook als ze wakker is trouwens. Dan nog meer.

Zwemmen met haar grote broer.

We gingen ook nog een paar keer naar de Ardennen waar vrienden van ons een huis hebben. En een hond. Met de toepasselijke naam Choco. Lola vond Choco helemaal interessant maar ook wel een beetje eng in het begin. Maar aan het einde van de week waren ze dikke maatjes en klom ze nog net niet bovenop hem.

Er was ook een heuse open haard. Waar hout voor gehakt moest worden.
Lola hielp dapper mee:

En ziet u al haar haren? Nee die ziet u niet hè? Nog steeds niet. Het begint nu wel een minibeetje te groeien, maar mèn wat gaat dat langzaam! En het wordt pierenverdriet, let op mijn woorden! Net als bij mama.

En toen was de vakantie voorbij en......gingen we voor het eerst naar de crèche! De eerste week was huilen huilen huilen maar daarna ging het wonderbaarlijk goed. En nog steeds vindt ze het heerlijk om met de andere kindjes te spelen.

Dat groene ding is trouwens haar crèchetasje (niet roze, gedurfd van mij hè?!) en dat tasje moet overal mee naartoe waar zij gaat. Niemand mag er aan komen en afpakken al zeker niet.

En ik ging voor het eerst in een jaar en 3 maanden weer werken! In dat jaar dat ik weg was heb ik er 6 nieuwe collega's bijgekregen (allemaal leuk!), is ons kantoor 2x zo groot geworden, heb ik allemaal nieuwe klanten gekregen en zit ik aan een ander bureau op een andere plaats, maar toch is het of ik nooit weggeweest ben. Ik werk 4 dagen in de week van kwart over 9 tot kwart over 2, zalig toch? Om 3 uur zijn we alweer lekker samen thuis. Heer-lijk! Wil nooit meer anders.

En tatatatadaaaa: ze loopt!!! 5 dagen voor ze 16 maanden werd zette ze ineens 4 hele stappen. Sindsdien crosst ze door het hele huis en heeft ze ook het trappenklimmen ontdekt en helaas ook hoe ze de keukenkastjes open moet krijgen en leeg kan maken.

Haar grote hobby, naast verstoppertje spelen, is bellen (daar heb ik nog niet eens een foto van zie ik nu pas!). Superschattig, met de telefoon tegen haar oor zegt ze allooooowww. Een rekenmachine, afstandbediening en zelfs een tampon werken trouwens ook. Verder kan ze papa, mama, ja en emme! (hebben) zeggen. Voor de rest wijst ze overal naar en ze begrijpt al heel veel. Haar oortjes, voetjes, haartjes (welke haartjes?), handjes en neusje weet ze te vinden en ze doet haar eigen muts af als je dat vraagt en hangt hem op de kapstop. Ok, daar kan ze niet bij, maar ze rekt zich helemaal uit om hem op te hangen.

Lekker ding hè?

Een jongens (?) badjas, geshowd door een meisje

2011-08-07T01:08:00.000+02:00

Een vriendin vroeg vorige week of ik een babybadjasje wou maken voor haar nieuwe neefje. Iets appeltjesgroen of aqua en een geborduurde naam erop wou ze ook.

Toevallig had ik net een paar weken daarvoor bij deze cuties zitten kwijlen. Ge-wel-dig vond ik ze toen al en nu mocht ik er één maken, ha! Dus heb ik snel het patroon besteld. Maatje 74 moest het zijn, en laat ik nou net een maatje 74 model in huis hebben rondlopen. Of rondkruipen eigenlijk want ze heeft nog steeds geen zin om ook maar iets te doen wat op lopen lijkt.

Dus hier komt het badjasje voor Khymo, geshowd door topmodel Lola:

Het badstofje is een handdoek van Ikea (even off topic, maar kent u trouwens deze site? Errug leuk!) en de binnenkant van de capuchon en het biaisband heb ik gemaakt van een restje van deze draagdoek. Die ik overigens niet meer gebruik want heb hem bij nader inzien wat te klein gemaakt. Ik dacht dat mijn gigaboobies nog wel zouden krimpen na de borstvoeding, en ook al heb ik nu inderdaad natte theezakjes, de borstomvang is toch te klein. Rarara. Voor minibaby Lola ging het nog, maar maxibaby Lola past er niet meer in....

Anyway.

Dan die geborduurde naam. Ik heb helemaal geen borduurmachine, dus dat moest iets anders worden. Van stof dan maar.

En zeg nou eens eerlijk: is dit een unisex badjas, of meer een meisjesachtige? Want ik vind hem er een beetje (te) girlish uitzien eigenlijk?

Omdat wij zelf de ouders van Khymo ook wel min of meer kennen, wilde ik ook een klein cadeautje meegeven van ons en dat werd een knuffeldoekje van een restje van de badstof.

(En dat is echt dezelfde kleur badstof, maar ik moest het doekje net bij kunstlicht fotograferen)

wel / niet / wel / niet / wel / niet / WEL !!!

2011-07-20T11:52:00.000+02:00

Moet u nou eens wat weten?

Ik had toch ontslag genomen hè. Op de job die ik erg graag deed. Want mijn baas wou persé dat ik 4 volle dagen terug kwam werken na mijn jaar-en-3-maanden-thuiszitten. En ik wou dat vooral nièt. Ik wou gezellig werken als Lola op school zit en nog gezelliger thuis zijn als zij dat ook is. En die school, dat is dus al over 1.5 jaar hè. Zo doen ze dat in België. Hup, naar de kleuterschool als je 2.5 bent.

Later dacht hij dat part time misschien toch wel mogelijk zou zijn in mijn functie, weer later toch weer niet. Dan weer wel. Dan toch maar niet. En daar bleef hij uiteindelijk bij.

Dus ik had lekker pro-actief alvast ontslag genomen met het idee een part time job te zoeken, ergens tegen 1 september, de datum dat ~~ons geld echt wel begint op te raken en het best wel wenselijk is dat ook ik weer eens wat brood op de plank breng~~ ik op mijn oude werk ook weer zou beginnen.

Intussen solliciteerde ik me een slag in de rondte. Oh nee, dat deed ik niet. Dat was eigenlijk wel het plan, maar uiteindelijk gingen er maar 3 brieven de ~~deur~~ pc uit en ben ik maar 1x op gesprek geweest en 1x een telefonische voorselectie doorgekomen.

Gisteren ging ik naar mijn oude werk om officieel afscheid van iedereen te nemen met taartjes enzo. En vroeg mijn baas, of ex-baas, of ik even tijd had voor een babbeltje. En toen bood hij me toch zomaar ineens wèl een part time contract aan! 4 dagen in de week van kwart over 9 tot kwart over 2! How about that!?! Dat is precies wat ik wou! Najaaa.

Ik heb snel dat contract getekend voordat hij *weer* van gedachten verandert.

Dus Menschen. Vanaf 1 september hoor ik weer bij Het Werkvolk!

Hoera! (En ook wel een beetje *slik*)

Rije rije rije in een wagentje

2011-07-05T11:10:00.000+02:00

Ze kan het zelf.....

.....maar ze laat zich liever rijden als een prinses.

En gelijk heeft ze.

Een dame heeft nooit genoeg kleren

2011-06-14T21:19:00.006+02:00

Gisteren hadden we een familiefeest. En daar moesten we er tiptop bijlopen natuurlijk. Vooral het kind. Want die werd de hele dag geknuffeld, bekeken en er werd aan gezeten en gefrutseld. Dus moest ze een nieuwe jurk. Ze heeft meer kleren dan haar mama ~~ooit gehad heeft~~ maar een dame heeft nooit genoeg jurken ~~en schoenen en tassen~~ dus maakten we een feestjurk.

En waarom ligt daar rechtsonder in de hoek nou een snoer? Dat lag er niet toen ik de foto nam. Echt niet.

Het patroon van de jurk maakte ik zelf. Ik nam een goed passend jurkje en tekende het patroon over maar in plaats van een gewoon jurkje maakte ik er een ballonjurkje van, met een overslaglijfje. Heel gemakkelijk, moet u ook eens proberen!

Bij die jurk maakte ik ook nog bijpassende haarspeldjes van dezelfde stof. Niet dat mijn dochter ook maar enig haar op haar hoofd heeft staan, maar toch. Als ze ooit besluit om haartjes te krijgen, is ze natuurlijk al lang uit deze jurk gegroeid maar ik heb nog een stuk stof over voor een rokje ofzo en dan zal ze die speldjes dragen. Willen of niet.

Met die speldjes ben ik trouwens lichtelijk doorgeslagen. Ik kon niet meer stoppen. En ik moet er nog een héleboel bijmaken. Voor als mijn dochter haar krijgt. Hier een gedeelte van de gemaakte speldjes. Overtrokken met vilt, stof en lintjes.

Sommige technieken moet ik nog een beetje finetunen maar dat komt wel. Heb 100 speldjes gekocht dus ik kan nog even verder.

Ook maakte ik nog even snel 3 luierbroekjes. De patronen vindt u hier en hier. Het patroon van Prudent Baby vond ik echt niet goed (veel te wijd) en hoewel dat van MADE "the perfect diaper cover" heet, vond ik ook deze niet perfect. Het 2e broekje dat ik van dit patroon maakte, heb ik iets hoger aan de achterkant gemaakt en dat was al beter, maar ik ga toch ook hier eens zelf iets proberen te tekenen. En misschien heeft Lola gewoon rare billen, kan ook.

De witte is met ruches aan de achterkant, de 2 roze zonder toeters en bellen.

Zeg nou zelf, zo'n k.ontje is toch veel leuker om te zien dan eentje met alleen een luier?

Verder had ik allerlei leuke dingskes besteld op www.vanmarieke.nl en op www.brocanteroosjes.nl en daarmee maakte ik o.a. een speenkoord. Mijn dochter spéélt alleen maar met een tut en stopt hem langs alle kanten in haar mond, behalve op de goede manier, dus eigenlijk heeft ze zo’n speenkoord helemaal niet nodig, maar ik vond het gewoon leuk om te maken. Ik maakte er ook een foto van maar die is mislukt zie ik nu en ik heb even geen zin om een nieuwe te maken. U moet het dus maar gewoon geloven dat ik hem gemaakt heb.

Met de bestelde spullen lijmde ik ook nog heel snel een ring in elkaar (idee gezien bij haar). Kleine moeite, groot plezier! Dat vond mijn zusje blijkbaar ook, want toen ik hem gisteren voor het eerst droeg, pikte ze hem meteen in. Moet nog een nieuwe maken dus. Of meerdere, want dit is zo simpel om te maken en zo snel klaar, dat ik er eigenlijk van elke kleur wel eentje wil!

En ik ben begonnen met een cursus patroontekenen! Is geweldig leuk! Wel eerst alleen grotemensenpatronen maar als het bevalt doe ik een vervolg voor kinderpatronen.

De kroon - op verzoek

2011-06-06T17:12:00.006+02:00

Naar aanleiding van het logje over Lola's verjaardagsfeestje kreeg ik zowaar 2 (!) emails met de vraag om een tutorial van haar verjaardagskroon. Van 2 lurkers nog wel. Najaaa!

Nu doe ik niet aan tutorials, dat laat ik graag over aan De Groten Der Aarde, maar ik wil best wel heel simpelkes uitleggen hoe ik hem gemaakt heb, en dan noemen we dat natuurlijk niet een tutorial, dan noemen we dat gewoon een Simpele Uitleg.

Ik zal hem eerst eens terug voor u openknippen, dat laat wat makkelijker zien, want ik heb geen foto's genomen tijdens het hele maakproces.

Benodigdheden:

* Vilt in de kleuren die uw kind voor zijn/haar kroon wil. In ons geval 2 kleuren roze en 1 kleur paars, ~~mijn~~ Lola's lievelingskleuren

* Kant en/of lintjes (voor de meiskes natuurlijk; voor jongens kan dat ook, maar één of ander stoer lint dan -en zeker geen kant- of u vergeet het lint helemaal en u plakt er auto's, voetballen, Ernie en Bert of iets dergelijks op)

* Versierdingen, zoals bolletjes, dunne lintjes, sterretjes, vormen van vilt die je op je kroon wilt (in mijn geval een bloem en hartjes)

* Het lettertype dat u wenst voor de naam

* Schaar

* Eventueel een kartelschaar

* Textiellijm of een lijmpistool

* Ik heb nog iets gebruikt waarvan ik de naam niet ken, om over de kroon te doen. Ik had een rol van dit spul gekocht (bij de Ava) om de geboortesuikerzakjes van Lola mee te maken. En had er nog massa's van over. Ik zal eens een close-upje maken:

Verder kijkt u eens in uw knutselvoorraadkast wat u allemaal aan zooi hebt liggen en wat u zou kunnen gebruiken om het wat op te schmucken.
En u heeft dus niet eens een naaimachine nodig, want alles is geplakt!

U meet eerst de hoofdomtrek van uw dochter danwel zoon. Laten we voor het gemak zeggen 50 cm. Tel hier 2 cm bij op, dat is de lengte van de kroon. 52 cm dus. Meet vanaf net boven de ogen tot hoe hoog u de 'pieken' van uw kroon wilt. Bijvoorbeeld 20 cm. Dit is de breedte van de kroon.
Knip deze rechthoek van 52x20 cm uit.

Verdeel de hoofdomtrek (zonder de 2 cm) in 5 gelijke stukken. In dit geval dus 50 : 5 = 10 cm. Elke 'piek' wordt dus 10 cm breed.
Teken op papier of rechtstreeks op het vilt, de 5 pieken. Voor mooie gelijke pieken teken je een rechte lijn met om de 10 cm een loodrechte lijn omhoog van 10 cm. Teken de schuine lijnen zodat je de pieken vormt.
Knip de pieken uit met een (kartel)schaar. Ik had dat roze spulleke-waarvan-ik-de-naam-niet-weet al meteen op het lichtroze vilt geplakt zodat de kartels mooi gelijk zijn.
Plak nu een stuk (paars) vilt van 52x20 cm op het roze vilt en knip de pieken +/- een halve cm breder uit met de kartelschaar, zodat het paars net vanonder het roze komt piepen.
De overschot van het vilt niet weggooien! Dat gebruiken we straks nog om vormpjes uit te knippen. En daarna ook nooit overschotjes vilt weggooien! Zelfs met hele kleine stukjes kun je nog leuke dingen doen! Ik ben nu bezig met iets waarvoor ik allerlei stukjes vilt en stof gebruik. Zal het binnenkort wel eens laten zien hier.

Et voilà, de kroon is al half af!

Nu beginnen we met de versiering.

Neem een paar lintjes en kantjes van 50 cm in de kleuren die u wenst.
Plak 2, 3 of 4 lintjes op de gehele lengte van de kroon.
Neem een lettertype (uit Word bijvoorbeeld) dat u graag ziet en teken de gewenste letters over van uw scherm (op papier).
Leg ze op de stof, speld vast, en knip uit. Plak deze letters op de andere kleur stof en knip, weer met een paar millimeter meer, uit.
Plak de letters precies in het midden van de kroon, bovenop de lintjes.

Knip een 1 (of een 2, 3, 4 of 5 natuurlijk. Als ze ouder dan 5 zijn willen ze vast geen kroon meer) uit en plak het op de middelste piek. Ik heb er eerst een bloemetje op geplakt en daarna pas de 1.

Knip hartjes, bloemetjes, auto's, sterren, of wat dan ook, uit en plak ze op de kroon. Verschillende lagen is altijd leuk, dus bv een kleiner hartje op een groter hartje geplakt.
Knip lintjes van +/- 30 cm lang en plak ze dubbelgevouwen op de pieken. Knip 5 bolletjes van een bolletjeskoord af en plak ze op de lintjes.

Versier verder met wat je wilt/hebt. Ik heb sterretjes gebruikt die ik ooit bij de Xenos heb gekocht.
Als laatste plak je de 2 cm die je er in het begin bij geknipt hebt, onder de kroon zodat je een mooie ronde vorm hebt.

En als het goed is, krijg je dan uiteindelijk zoiets als dit:

Succes!

Van de blogmeet, de fotoshoot en het heerlijke chocomousseke

2011-05-31T17:02:00.002+02:00

Zondagochtend deden we een blog-twitter-ex-en-nog-bezig-zijnde-IVFers-date in Den Haag. Ik, die helemaal niet *op* Twitter zat en dat ook helemaal niet van plan was (want ik wou niet nòg vaker op tinternet zitten), maar een beetje onder druk en een beetje met het idee van ik moet ze toch vast wat leren kennen, maakte ik 2 dagen voor de grote ontmoeting dan toch maar een account aan.

We noemden het de Flo-meet, want zij was weer in het land en dat gingen we dus doen, Flo meeten. Bij haar thuis in Den Haag. Flo was ook de enige die ik in real life kende. Verder 'kende' ik er een paar van hun blog, maar de rest was helemaal new to me. Best spannend!

En toen moest Flo ineens terug naar Syrië. Een paar dagen vóór onze date. Gelukkig wilde Louise, die ik natuurlijk ook irl ken, intussen ook heul graag mee, zodat we samen al die nieuwe mensen konden trotseren. Maar guess what: het wàs helemaal niet eng! Al die 9 dames waren -gek genoeg- hele gewone mensen! Najaaa. En ze waren nog leuk ook!

We spraken nu af bij Aagje in de Vinexwijk. Lieve Aagje en ~~man~~ Geregistreerd Partner die zo goed voor ons gezorgd hebben. Ik haalde eerst Miranda op in Breda en daarna Louise, zodat we fijn hand in hand naar binnen konden. Iedereen bracht wat te eten mee. Er waren stroopwafels, ~~worstel~~worstenbroodjes, ik bakte een broodpudding (edit: hij wordt op Twitter zelfs orgastische taart genoemd. Ik bedoel maar), sommigen brachten roze koeken mee maar lieten die in de auto liggen en anderen zouden aardbeien meenemen maar du foebal gooide roet in het eten en er waren schijfjes komkommer waar ik niet van durfde te eten. En waar waren trouwens die M&M's? Maar verder was er genoeg eten voor een klein leger, dus yummie.

Wat was het gezellig! De kinderen (een stuk of 10 meisjes en 2 jongens) vermaakten zich met elkaar of alleen. En wij kletsten. Mijn Lola vond een vergiet zo'n beetje het meest interessante speelgoed dat ze ooit gezien had.

Oh. U wilt foto's? Hier dan.

Lola was helemaal in haar nopjes, tot ze bij Vita-met-de-babyknuffelfetisj op schoot terecht kwam. Al waren al die tranen niet Vita's schuld (denk ik) want het kind is sinds 2 weken opeens heel eenkennig en wil alleen nog maar bij mama zitten. Vinnik helemaal niet zo erg trouwens.

Zelfs als ze huilt is ze schattig hè? Vind ik toch.

Dames, wij vonden het leuk en volgende keer komen we weer!

En vanmorgen hadden we de fotoshoot van het knuffelbeestenmerk dat vast niet met naam en toenaam op mijn blog genoemd mag worden. Of misschien wel, maar ik doe het niet. We moesten op het onchristelijke tijdstip van 9 uur al gewassen en geschoren paraat staan ("en wel graag stipt" stond er in de mail, dus dat waren we) en toen moesten we tot kwart over 10 wachten! Mijn veelslaapnodighebbende dochter trok dit niet helemaal en tegen de tijd dat wij aan de beurt waren, had ze geen lachjes meer over voor de foto. Ze huilde niet, maar lachte allesbehalve. 1x trok ze haar mondhoekjes een millimetertje omhoog, maar daar moesten we het dan ook mee doen. Ik denk dat we niet in de boekskes komen.

Toen ik snel nog even zelf een foto wou nemen na de shoot (ja hey, dit hadden we nog nooit eerder gedaan hè. Ik moet toch bewijsmateriaal hebben voor het nageslacht?!), vond ze het echt niet meer leuk

(de foto had ook nog een hele leuke achtergrond enzo hoor, maar ik denk dat ik dat ook niet online mag gooien voordat het boekske uit is).

Nadat we ons volgepropt hadden met drank, Snickers, bananen, snoepjes èn nog een graai in de mand met beestenstuff mochten doen (leuk, zo'n shoot!), gingen we thuis lekker slapen.

Deze foto's wil ik ook nog even laten zien. Lola op haar verjaardag die voor het eerst helemaal alleen mocht eten. We aten spaghetti en een chocomousseje na.

Het lepeltje wat ze kreeg gooide ze na 1 hap op de grond en ging toen verder met haar handjes. Veel gemakkelijker ook. Kan veel meer tegelijk in.

We begonnen best netjes...

...en we eindigden zo.

Mmmmmm lekker!

1 JAAR !!!

2011-05-26T12:40:00.004+02:00

Hiep hiep hoera! Lang zal ze leven! En happy 1st birthday Lola!

Zondag vierden we dus haar 1e verjaardag al met familie en vrienden. Het was een stralende dag, we konden heerlijk buiten zitten en Lola is enorm verwend met cadeautjes, kaartjes en kusjes.

Ik was een beetje over the top gegaan met de decoratie, maar hey, ze wordt maar 1x 1 hè?

Zo kon ik ein-de-lijk Lola's naamslinger weer eens uit de krochten van de kast tevoorschijn halen.

Deze vrolijke bloemen heb ik naar Dana's voorbeeld van servetten gemaakt en door heel het huis opgehangen.

Lola kreeg al cadeaus voordat ze aangekleed was! Hoe groter het cadeau, hoe leuker natuurlijk. Vindt mama ook altijd.

En kijk die pop nou! 2 druppels water mijn dochter!

Schepje en emmertje kreeg ze ook. 3x. Deze is van Hello Kitty, yuk. Misschien moffelt mama die wel even snel ergens weg want Hello Kitty motteweniehebbe hier in huis, sprak ze naief.

Zoals altijd vond ze het papier veeeel interessanter dan het hele cadeau. Lekker om op te eten!

Alhoewel. Dit is wel een èrg leuk cadeau!

Hier ben ik dus een Godganse zaterdag aan bezig geweest: 2 taarten (en 36 brownies voor de kids). Was de eerste keer dat ik een taart met marsepein maakte. Superleuk om te doen! Voor de goedkoop moet je het niet doen, en ook niet als je snel een taart wilt hebben, want My God wat een werk! Maar je krijgt véél veren in je reet op het feest, dat dan weer wel. De ene is met biscuit en crème au beurre en de andere is een chocoladetaart.

En natuurlijk mocht het poppetje haar handje in de taart steken! Ze had wel een beetje hulp nodig om door die laag marsepein te komen ;-)

En dan natuurlijk de verjaardagskroon, die ik een maand geleden al maakte (van vilt) omdat hij op de uitnodiging moest. Voordat ik tot de foto kwam die op haar uitnodiging kwam te staan, gingen er vele andere foto's aan vooraf. Zulk soort dus:

Dat wordt wat voor de fotoshoot die Lola dinsdag heeft! Ze is gevraagd om op de foto te gaan voor een knuffelberenmerk. Spannend!

De prinses in Egypte

2011-05-22T22:50:00.009+02:00

Al een tijdje geleden dat ik over the love of my life geschreven heb hè? De hoogste tijd dus om nog eens wat Lola-over-the-top te doen, met lekker veel foto's. Brought to you live from Egypt, waar we op vakantie zijn as we speak.

Maar eerst moet ik het nog even met u over moederdag hebben. Mijn tweede officiële moederdag, want hier in Antwerpen hebben we natuurlijk op 15 augustus ook moederdag. En dat vieren wij OOK. Vaderdag bestaat ook 2x maar dat vieren we gekgenoeg maar 1x. Ja zeg, we kunnen niet blijven vieren. En ik heb me toch een leuk cadeau gekregen! Meneer Ettepet heeft dit samen met de 3 kids gemaakt

Is dat niet helemaal geweldig? Ik hartje zelfgemaakte moederdagdingen. Moederdagcadeaus moèten door de kinderen gemaakt worden. Ik ben tenslotte niet meneer Ettepet zijn moeder. Al kreeg ik van hem wel een prachtige bos bloemen.

Maar over Lola dus. En Egypte. We zijn hier lekker met ons drietjes, heerlijk. 2 jaar geleden, in dat turbulente jaar 2009 zijn we hier ook geweest, zelfde plaats, ander hotel, maar dat geeft niet. We doen hier toch niet veel meer dan in het water

en op het droge spelen,

eten, drinken, ~~luiers volkakken~~ en slapen.

Het kleintje wordt groot. Veel te snel naar mijn zin. Over minder dan een week wordt ze verdorie al 1! Eén heel jaar, kunt u zich dat voorstellen? Ik herinner me ALLES vanaf de dag dat ik 2 streepjes plaste nog alsof het gisteren was. Nou ja, alles, met mijn geheugen is trouwens wel iets dramatisch mis sinds ik bevallen ben, maar de meeste dingen staan voor altijd op mijn harde schijf. Leuke dingen, schattige dingen, lieve dingen, ondeugende dingen, emotionele dingen, maar alles even mooi en geweldig. Wat een geluk, zo'n klein lief meisje in ons gezin! Haar 2 grote broers zijn stapelgek op haar en als ze net 5 minuten in bed ligt, vragen ze "wanneer mag ze er weer uit?" en als ze dan 1 kik geeft "mogen we haar uit bed halen?". Heel lief.

Toen ze 11 maanden werd, besloot ze ineens dat ze tòch wilde leren kruipen en sindsdien ren ik achter haar aan door het hele huis. Mijn arme moederhart heeft heel wat te verduren als ze wéér eens valt, want zich optrekken aan alles wat maar in haar gezichtsveld komt, doet ze inmiddels ook. Ze kruipt zo enorm schattig, op 1 onderbeen en 1 voetje.

Ik ben ook echt op mijn buik moeten gaan liggen om eventuele gevaren te detecteren want haar vliegensvlugge handjes hebben alles in no time te pakken en stoppen het in haar mondje. Ze heeft de zool van mijn schoenen, die ik dus ook niet meer onder tafel kan laten staan, al afgelikt en zat bijna met haar vingers in een stopcontact te roeren. Ze reed bijna met haar loopwagentje van de 2 trapjes naar de hal en ze had ineens een veiligheidsspeld in haar mondje. Geen idee waar ze die dan weer gevonden had. Op de grond natuurlijk, dat begrijp ik ook wel, en die zal ik daar heus zelf wel laten slingeren hebben, maar ze vindt dus alles. Toen hebben we maar meteen het hele huis kidproof gemaakt, van veiligheidshekjes tot van die stootdinges aan tafelhoeken, want het is een beweeglijk ding, dat Lolaatje van ons.

Ze heeft vorige week op een paar dagen tijd ineens 4 tanden bijgekregen (alleen van tand 3 had ze last: hoge koorts en hangerig/huilerig) en alle 6 die tanden lacht ze constant bloot tegen iedereen die maar naar haar kijkt. En dat zijn er veel. Op straat en in de tram en zeker ook hier in Egypte. Vanaf dag 1 wond ze iedereen hier rond haar kleine vingertje. Ze is ook zo ontzettend übercute met haar kleine zwembroekje en zonnehoedje dus I don't blame them.

Op de heenreis heeft ze het supergoed gedaan. We moesten om half 3 ' s nachts opstaan en na een huiltje van een halve minuut heeft ze de rest van de reis gelachen. Op die 3 uur slapen in het vliegtuig na. We hadden 2 lege stoelen achter ons en onze prinses heeft daar heerlijk languit op gelegen.

De rest van de tijd heeft ze vrolijk zitten gillen en hebben we het gangpad op en neer gelopen aan het handje en oooh's en aaaah's in ontvangst genomen). Want dat doet ze ook, lopen aan 2 handjes. Ze loopt en staat heel grappig op haar teentjes maar ze staat best al stevig.

's Ochtends sliep ze altijd een uurtje in haar buggy aan het zwembad en 's middags sliep ze lekker rustig op de kamer.

Zei ze een maand geleden constant 'aap' ("Lola, wat is papa? Papa is een...."), nu zegt ze de godganse dag piekepiekepieke, whatever that may mean. Ze weet ook al dat ze bij "bye" moet zwaaien (geleerd door haar broer, en ze zegt dan zelf ook baaaaa) en bij 'applaus' in haar handjes moet klappen.

Oh! En er was ook nog brand. Jahaaa sensatie op vakantie. Het rieten dak van onze poolbar stond in de fik. Maar de Egyptische machomannen sprongen massaal op het dak en blusten het brandje, zodat wij de volgende dag weer fijn ons cocktailtje konden bestellen.

Zo. En zover was ik op vakantie gekomen met m'n logje. Ja hey, ik moest wel zonnen hè. En spelen. En slapen.
Anyway. We zijn intussen weeral een paar dagen terug thuis, maar toen moest ik eerst de koffers uitpakken en de was en plas doen (wat ik normaal best wel een ~~week~~ paar dagen laat liggen, maar nu moest het kot clean zijn voor het verjaardagsfeestje van Lola). En daarna moest ik 3 dagen op de wc zitten, wat best lastig was want ik had veel voorbereidingswerk te doen voor het feestje. Ik denk dat we een virusje meegebracht hadden uit Egypte, want ook man en kind hadden er last van. Lola deed dit grapje weer een keer of 5 per dag. Gelukkig binnenshuis deze keer. En zonder de pies.

Meer over het verjaardagsfeestje krijgt u later deze week, maar het was dus vanmiddag en supertrooper! Wat een blij kind heb ik!
Laat ik u al even een preview geven van de foto op haar uitnodigingskaartje:

En verder ga ik van de week mijn 4-dagen-tot-6-uur-baan opzeggen en heb ik morgen een sollicitatiegesprek voor een parttime job. Want ik wil Lola echt geen 4 dagen per week naar de crèche brengen. En zeker niet tot 6 uur 's avonds.

Ik ben nu een heel net meisje!

2011-05-03T15:34:00.006+02:00

Stinkend jaloers ben ik altijd op mensen met een heuse craftroom. Je weet wel, zo'n kamer in huis helemaal alleen voor jou en je knutseldingskes. Volgens mij word je gewoon van zo'n kamer alleen al veel creatiever. Ja echt! Als je alles bij de hand hebt en vooral mooi geordend om je heen, zodat je ook echt iets kunt vinden als je iets zoekt. En niet zoals ik, die alle zooi in een veel te kleine kast pleurde en wanneer ik iets nodig had het niet meer terug kon vinden (tenzij ik àlles er weer uithaalde) en het dan maar opnieuw kocht. Om het een dag later tòch weer terug te vinden. Bijzonder frustrerend.

Dit is mijn naai- cq. knutselplek:

Best leuk. Groot werkblad en veel licht en ruimte om van alles en nog wat te doen. Maar geen kasten in de buurt.

Vaak naai ik ook gewoon aan de keukentafel. Die ziet er dan ongeveer zo uit (mèt 1 van de 4 zakjes drop die ik van haar kreeg binnen handbereik):

Als ik naai maak ik altijd een enorme bende. Overal liggen stofjes, draadjes, patroonpapier en klosjes garen (en een mand strijk waar ik gewoon overheen kijk want hey, ik ben wel aan het nààien hè. Veel belangrijker). De man des huizes vond altijd na een dag of 5 rommel in de keuken (of ik vond dat zelf als er bezoek kwam. Jahaa als er bezoek komt verdwijnt de meuk ineens als sneeuw voor de zon. Doe ik net of ik heel organized en netjes ben) dat ik mijn handeltje maar weer eens moest opruimen. Heel gek. Gehoorzaam als ik ben, pakte ik alles dan weer in, zeulde het naar beneden en dumpte het in de veel te kleine kast. Om de volgende dag geen zin te hebben om alles er weer uit te halen en dus naaide ik dan niet voor een tijd. En zo ging dat maar door. Enorme bende, opruimen, enorme bende, opruimen, enorme bende, opruimen, you get the picture.

Maar nu lieve dames en uhm dames, mag ik u met trots mijn eigen craftcorner laten zien!

We lieten 4 meter kast van muur tot muur en plafond tot vloer maken in de boysroom en toen bedacht ik dat ik die kamer eigenlijk wilde opeisen. Staat toch 24 dagen per maand leeg. Dus tekende ik een ingenieus plan om een werkplek in die kast te maken. Met uittrekbaar werkblad zodat ik 's avonds zó alle rotzooi en ellende terug in de kast zou kunnen schuiven, deurtjes ervoor rotzooi foetsie, en 's morgens alles weer tevoorschijn kon toveren. De schrijnwerker krabde eens achter zijn oren en kwam met een werkblad van 70 cm. Nee meneer, ik heb veel plaats nodig. Dus na wat gedub en gereken is het nu 2x zo groot. Yay! En met allerlei plankjes en snufjes. Na een hele week ordenen en rangschikken tijdens Lola's slaapjestijd zit alles nu in mooie doorzichtige dozen en heb ik overzicht. Ik ben zo blij als Lola die een soepstengel krijgt!

Kijk eens hoe leuk dat blad kan uitgeschoven worden? En het kan nog een halve meter verder dan dit! Massa's werkspace. (Als u zich afvraagt wat die ronde babyvoedingsdozen daar doen: daar bewaar ik alle scharen, pennen, potloden en meer van die dingen die anders overal en nergens liggen, in. Ik ben er speciaal voor van merk melkpoeder veranderd omdat ik deze dozen mooier vond. Ze moeten alleen nog beplakt worden met leuks).

En ziet u daar die nieuwe naaimachine blinken? Gekregen van het mannetje voor mijn verjaardag. Het is dus toch de Husqvarna Viking 835 geworden. Niet de 855 want die wordt niet meer gemaakt blijkbaar. De Bernina was niet alleen veel duurder maar kon nagenoeg hetzelfde als deze, dus uiteindelijk was de keuze snel gemaakt.

Zullen we eens even close uppen? Als ik nou leuke foto's zou kunnen nemen dan zou dit plaatje heel scherp en mooi zijn, maar dat kan ik dus niet, dus u zult het hiermee moeten doen.

Verwend nest ben ik hè?

Ik heb ook maar meteen de kast ernaast in beslag genomen voor al een deel van mijn stofjes:

Van onder naar boven:
* Dikke stoffen / vilt / zeil / fiberfill enzo
* gordijnstoffen en voering
* kinderstofjes en andere gewone stoffen
* recyclestuff

En langzaam maar zeker ga ik de hele kast innemen, want er zijn nog 3 kasten. Maar dat weet meneer Ettepet nog niet.

And the winner is.....

2011-04-30T12:21:00.007+02:00

Gefeliciteerd Irène! Jammer dat je je oranje tas niet kunt dragen nu de Koningin in jullie provincie is ;-)
Geef je je adres even door?

Happy Koninginnedag allemaal!

Edje is jarig en krijgt cadeaus* trakteert!

2011-04-20T10:38:00.008+02:00

Mijn zusje belde vorige week of ik even langs wou komen want ze had nog een berg stofjes liggen die de deur uit moesten en of ik die wilde hebben. Ik hoorde 'stofjes' en 'hebben' en flipte een beetje want stofjes gratis en veur niet? Me like. Ik repte me naar haar huis en kwam weer buiten met 3 grote zakken vol lapjes. Ze werkte ooit in een interieurwinkel en kreeg dozen vol stalen van gordijnen en die lagen daar dus zomaar te liggen. Gimme gimme gimme!

Het is niet voor niks dat ik een stofjesinhuishaalverbod (wat ik dus negeer) heb gekregen van mijn man (hij weet ook niets van die 3 zakken. Nu wel. Hi schat). Ik weet niet meer waar ik ze moet leggen. Plek tekort. Maar!!! Daar komt binnenkort verandering in en ik ben er kweetniehoe enthousiast over. Als het af is hoort u het wel.

Omdat ik in mijn tasjesperiode zit, gingen we weer maar eens een tas maken. Maar hoe ik ook tinternet afzocht naar een patroon voor de tas in mijn hoofd, ik vond het niet. Zelfs hier niet. Ik vroeg me al zoekend af of zelf zo'n patroon maken moeilijk zou zijn. Nou menschen, ik kan u verheugd mededelen: dat is het niet! Een tas màken is wel pokkeveel werk, maar een patroon tekenen is appeltje eitje.

Het enige wat u moet doen is de tas op ware grootte tekenen

en 2 nachten wakker liggen over de te nemen stappen en in welke volgorde je die dan moet doen. En dan ineens na 2 hele avonden noeste arbeid heb je dit

En die geef ik weg. Aan u. Of aan u. Of misschien wel aan u. Omdat ik jarig ben. Met een klein beetje pijn in mijn hart, moet ik eerlijk bekennen, want ik vind hem zelf ook errug leuk en ben best een beetje trots op mijn allereerste grotemensentas, want dit kun je na deze tas geen tas noemen, das een zak). Maar ik heb nog 2 gordijnen van dezelfde stof over dus wie weet loop ik binnenkort met dezelfde tas als u. Of niet, want het was rotstof om te naaien. Rafelde verschrikkelijk. Vond zelfs draadjes in mijn onderbroek.

De spelregels zijn weer net als vorige keer:

1) Laat een reactie achter in mijn reactiebox. Obviously.
2) Omdat ik mijn vaste lezers meer kans om te winnen wil geven, krijgen mijn volgers een dubbele kans. Dus bent u volger (of wordt u nu volger), laat dan een tweede reactie achter.
3) Een beetje marketing kan geen kwaad. Plaatst u op uw eigen blog een link naar mijn give-away, dan krijgt u nog eens een extra kans. In dat geval laat u nòg een reactie achter.

That's it.

En wat is een mooiere dag dan Koninginnedag om een oranje tas te verloten?

* Ik heb dus nog geen cadeau gekregen omdat ik zelf mijn ei maar niet kan leggen. Ik weet niet welke ik wil. Ja, die krijg ik dus! U ervaringen met 1 van de 2? Of nog een andere geweldige?

From trash to treasure

2011-04-01T22:06:00.009+02:00

Of je het nou recycle, repurpose of from trash to treasure noemt, het komt allemaal op hetzelfde neer: van iets ouds iets leuk nieuws maken. En dat deed ik de afgelopen maand.

Papier, plastic, groenafval enzo dat scheidde ik allemaal al, maar kleding had ik nog nooit gerecycled. Niet meer leuk? Te klein, te lang, te breed, te groot, te kort: weg ermee! Eerst langs mijn zussen of zij er nog iets van wilden, en dan in de zak van Max (wat ook recyclen is eigenlijk).

Maar na dit mutsje van een oud 't-shirt, had ik de smaak heel erg te pakken. En toen in maart het thema "Recyclen" was bij 12m12p, ging ik helemaal los.

Ik ging dus maar eens naar de Kringloopwinkel. Want op alle creablogs gaat iedereen altijd naar zo'n winkel en ik was er zelfs nog nooit geweest. Ik had daar eigenlijk niks mee, met rommelmarktstuff en afdankertjes van een ander. Vond het een beetje viezig. Maar nu ik met andere ogen naar al die kleding keek, vond ik het ineens allemaal leuk en geweldig en kreeg massa's ideetjes om te repurposen! Voor € 14 had ik 6 kledingstukken. Ik zeg lekkerrrrr, dat doen we vaker. Ben er deze maand intussen al 2x geweest ;-)

Wat heb ik allemaal gemaakt deze maand?

Ik begon met een kort Bolero-vestje voor Lola uit een truitje van mezelf waar een onuitwasbare vlek op zat:

Dit:

Werd dit:

Supersimpel, ik gebruikte de manchetten en de boord van het truitje dus het zat in no time in elkaar. Dit was ook de eerste keer dat ik iets zonder patroon maakte. Ik nam een vestje dat te klein was en tekende het iets groter over et voilà! Het enige wat ik kocht was het bloemetjeslintje en dat kostte € 1.57

Bij de Kringloop kocht ik o.a. een grote roze ochtendjas voor € 3.

En daar maakte ik een pyamaatje van. Voor Lola uiteraard.

Eigenlijk vind ik dat een beetje mislukt. Ik heb de ruches teveel gerimpeld en nu valt het randje steeds om. Maar als ik het zo plat op tafel leg ziet niemand dat hè?

En als laatste maakte ik een handtas uit een suède jurkje waar ik 100 jaar geleden aan begonnen was (in de tijd dat ik nog alles doorreeg, zie ik nu). De jurk was zelfs al bijna klaar, maar blegh lillik nu, dus er moest iets anders uit gemaakt worden. De spelden die er nog inzaten, waren al aan het roesten, kun je nagaan hoe lang het er al lag. Maar wie wat bewaart, heeft wat, nietwaar?

Dit:

Is nu dus dit:

Het patroon komt hier vandaan en is eigenlijk een omkeerbare tas, maar dat heb ik er niet van gemaakt (maar ga ik zeker eens doen, want ik vind het een heel leuk model). Aan de buitenkant dus bruine suède en aan de binnenkant een zijden stofje dat ik ooit uit Vietnam meenam. Ik betwijfel ten zeerste of het wel echt zijde is, maar het knipte en naaide in ieder geval voor geen meter. Net als zijde.

De bloem probeerde ik na te maken van Eloleo maar ook die is jammerlijk mislukt. Ik had niet eens meer naar haar voorbeeld gekeken en dacht dus dat ik het zo ook wel wist. In mijn hoofd had zij het veel vaker doorgestikt (en ik dus ook) maar nu ik er wel naar kijk (waarom heb ik dat van tevoren niet gedaan????) ziet het er heel anders uit. Nou ja, niemand weet dat ik eigenlijk een heel ander soort bloem wou, toch?

Een zakje à la Cisca aan de binnenkant (of eigenlijk 2 zakjes: 1 groot zakje met een stiksel in het midden: 2 zakjes dus. Een gsmzakje en een allerhande-zakje), maakt ook de binnenkant af!

En dit is nog maar het begin, want ik vind het me toch een partij leuk, dat recyclen!

Het was niet eng en ik ben nog steeds nun Ollander

2011-03-30T20:57:00.005+02:00

Er gebeurden spannende dingen in Huize Ettepet.
Zo kreeg ik bezoek uit Blogland. x2 zelfs. En dat is best spannend. En ook wel een beetje eng. Want wat als ze me niet tof vinden? Of erger nog: als zij mij wel helemaal leuk vinden, maar ik hen walgelijk? En ze bleven ook nog meteen slapen dus ik kon zelfs geen slap excuus verzinnen als ik ze na een kwartier beu zou zijn. Annejet kwam samen met haar. Nou komt Annejet hier intussen al zo lang en zo vaak dat ze al bijna bij het meubilair hoort, dus zij was niet meer eng. Maar Louise 'kende' ik alleen maar van haar blog en via email: ENG! Maar we (want ik was niet de enige) hadden ons voor niks druk gemaakt want het was reuze gezellig. Sterker nog: over 2 weken komt ze weer.

Na een fles wijn bij mij thuis gingen we naar de Thai en dronken daar nog wat wijntjes cq. biertjes en aten heerlijke curry's. We vergeleken onze duimen waarbij mijn duim duidelijk de mooiste is, laten we wel wezen. Die linkerduim ziet er inderdaad gek uit en die middelste is helemaal raar.

We praatten over p.iemels van omgebouwde vrouwen en als je het formaat mag uitkiezen of een lange danwel korte dan beter zou zijn om 's ochtends staand te plassen. Lang verhaal, don't ask. Niet dat één van ons een se.xchange overweegt hoor. Denk ik. Ik toch niet.

We namen foto's van onszelve om aan u te laten zien

Ik zei dat ik na 12 jaar in België best wel Vlaams praat en dat de Hollanders van boven de rivieren (de Zuidelijke NL'ers kennen het verschil wel) vaak denken dat ik een Belg ben, en meteen mengde die vieze vent daarachter zich in ons gesprek om te zeggen dat ik echt nog nun Ollander ben. Thank God. En toen begon hij over de tieten van één van ons. Niet de mijne, dat moge duidelijk zijn. Daar praat geen hond meer over. Maatje natte theezakjes. Wat zeg ik? We zijn jaloers op natte theezakjes. We wìllen natte theezakjes!

Over thee gesproken trouwens. Dit....

....moest Louise 6 dagen lang elke avond drinken van haar heksenacupuncturistje, om het lichaam te zuiveren. En dat kwam ze bij ons thuis koken. Wat een vieze drek was me dat zeg! En ik kan het weten want ik nam er ook een slok van. Volgens mij was het een aftreksel van menselijke ingewanden en botjes. Ik voel me nog geheel niet schoon vanbinnen, dus ben benieuwd welke ziektes we ervan krijgen.

Nog even terug over tieten hè, want ik kan er maar niet over uit. Zondag ging ik naar een stockverkoop en deed daarvoor mijn allermooiste prézwangerschapslingerietje aan, omdat er 1 herenkleedkamer en 1 dameskleedkamer was, waar heel de bups zich en masse uitkleedde, dus we moesten er ook uit de kleren mooi uit zien. Nou heb ik daar helemaal geen problemen mee. Vroeger toch niet. Vroeger, toen ik alleen nog maar een striae-kont had. Dan kleedde ik me met mijn kont naar de muur en mijn ~~tieten~~ gezicht naar de mensen, uit. Maar dat kon nu niet meer want mijn bh was maar half gevuld! Het zag er niet uit. Kont naar publiek = nee. Tieten naar publiek = nu dus ook nee. En ik weiger om nieuwe setjes in een kleinere maat te kopen.
Wèèèèèh. Komt dit ooit weer goed?

Verder aten wij gisteren op een terrasje en at Lola haar eerste kroepoek. Behalve in haar mond, lag het ook in een straal van 4 meter om haar stoeltje heen, maar ze vond het lekker!

Omdat de eerste muggen weeral gesignaleerd zijn, moest er een klamboe boven Lola haar bedje komen. Vorig jaar stond ze helemaal onder de bulten, dus exit zelfgemaakt hemeltje boven haar bed, welkom klamboe.

En de tuinarchitect is geweest! Binnenkort wordt onze tuin ein-de-lijk onderhanden genomen. Yay!

Streetfight

2011-03-22T22:04:00.003+01:00

Meneer Ettepet is vorige week aangevallen op straat. Zomaar. Om niks.
Hij liep 's avonds in een niet-zo-geweldige buurt van Antwerpen, en toen hij bij zijn auto aankwam, stonden er 2 mannen een beetje rond te draaien en te kijken.
Hij vroeg 'kan ik jullie helpen?' en voor hij het goed en wel in de gaten had, kreeg hij een krab in zijn gezicht. Krab ja, want er stonden dagenlang 4 rode striemen op zijn gezicht. ~~Wat een wijf, krabben.~~

Nou is mijn man echt geen vechtersbaas en heel vredelievend en zachtaardig enzo (en zijn laatste streetfight is al meer dan 25 jaar geleden), maar hij laat ook niet op zijn kop kakken natuurlijk, dus sloeg hij de krabbende asshole vol op z'n bek. Pech voor de bad guys dat ze nou net iemand troffen die een zwarte band in karate heeft, en dus best wel weet hoe hij een schop en een klap als een echte vent -en niet zo'n wijvenkrab zoals zij deden- moet uitdelen. En toen dropen ze meteen, luid vloekend en tierend (en met pijn in zijn tandjes waarschijnlijk), af.

Einde verhaal. Zou je zeggen. Maar ik zit nu dus al de hele week te denken aan wat er had kunnen gebeuren. Wat als die 2 een mes hadden getrokken. Of erger. Mijn man heeft ooit op de karate een les in 'vechten tegen messen' gekregen. De Engelstalige leraar had 3 adviezen: "Run, run and run. And if you can't run, fight for your life."
Tegen messen is niet op te vechten. Zeker niet als zij met z'n tweeën zijn en jij alleen. Gelukkig is dat niet gebeurd en zit hij nog steeds lekker naast me op de bank. Maar toch. Het zet je aan het denken. Rare wereld.

Mijn man draagt een Mega Mindy horloge terwijl hij zijn dochter een ijsje voert

2011-03-15T23:13:00.002+01:00

Tijdje niet geblogd he? Zo lang dat Lola intussen lang haar heeft.

En mijn ellendige in-between-coupe weer lekker afgeknipt is. Ja. Kort koppie again. Ik werd helemaal gèk van mijn haar. Had al 4 maanden een bad hairday en kon elke dag wel janken als ik in de spiegel keek. Schaar erin dus.

We zijn een weekje op vakantie geweest. Eerst een halve week naar de Belgische kust en toen een halve week naar de Ardennen. Lang leve familie en vrienden met appartementen dan wel huizen in den lande!

Waren de Ardennen de vorige keer dat we gingen nog koud, nat en overstroomd,

Nu was het prachtig terrasjesmetjasaan weer. Op zo'n terrasje at Lola haar allereerste ijsje. Vast niet helemaal aanbevolen Consternatiebureau-vreet, maar who cares, zij vond het lekkerrrrr.

Eén van de kids wou weten of Meneer Ettepet zijn knetterdure horloge een Mega Mindy horloge was.

Mjah, ze lijken inderdaad wel op elkaar ja. Zonde van het geld. We hadden beter die rode lookalike kunnen kopen.

Lola ging in de keukenwasbak in bad toen onze badkamer gepimpt werd.

En er zijn een aantal doden gevallen in Huize Ettepet.
Zo heeft mijn oude geliefde Stofschaar, na 15 jaar trouwe dienst, haar nek gebroken.

En heeft Lola's lakentje, waar ikzelf nog onder gelegen heb toen ik nog een beetje kleiner was dan nu, een scheurtje opgelopen. Het enige beetje nostalgie in haar kamertje weg. Ik ben er een beetje sip van.

Maar on the bright side: ik kan heel waarschijnlijk toch parttime gaan werken! Zei mijn baas een jaar geleden nog dat dat onmogelijk kon in mijn functie (en was ik in mijn hoofd al elders aan het solliciteren), nu valt er ineens wel over te praten blijkbaar. Yay! Volgende week eens gaan praten dus.

Dat weer gaan werken is gewoon al over 5 maanden hè.....ik moet er nog niet aan denken. Mijn kleine lieve meisje naar de crèche brengen (waar ik deze week al een mailtje van kreeg "uw dochter komt binnenkort voor het eerst bij ons"....brrr het komt veel te dichtbij!) en van anderen te moeten horen wat ze allemaal gedaan en geleerd heeft die dag....gelukkig hebben we nog een tijdje samen thuis!

En nog meer on the bright side: Lola slaapt door! Al 3 weken! Nachten van minstens 12uur doet ze. Halleluja!

Verder ben ik bezig met allerlei nieuwe oude dingskes naaien. Maar daarover later meer.

Daag!

Ze hing de laatste keer aan de tiet vandaag...

2011-03-06T13:50:00.001+01:00

Wat een muts!

2011-02-25T17:13:00.002+01:00

Mijn dochter heeft een boven gemiddeld groot hoofd volgens het Consultatiebureau. Om al haar hersentjes in te huisvesten denk ik zo. Nou heb ik geen vergelijkingsmateriaal en ze heeft inderdaad wel een lekker dik kopje. Maar ze hadden dus nog gelijk ook, bleek deze week. Haar mutsje, geschikt tot 12 maanden, paste ineens niet meer. En ze is nog niet eens 9 maanden! Ze had al een paar dagen een rode streep op haar voorhoofd na het wandelen dus moest er dringend een nieuw mutsje komen. Of 2.

We gingen aan de slag. Deze 2 maaksels zijn echt wel de meest simpele en snelst klaar projectjes die ik ooit gemaakt heb! Als je een beetje opschiet is alles in een uurtje gepiept. Shirtje zoeken, patroontjes tekenen en stof knippen incluis. Bloemekes excluis natuurlijk.

Een mutsje tegen de gure kou waar we nog steeds niet vanaf zijn, en een ik-wil-hogere-temperaturen-NU!!!-lentemutsje. Een slimme meid is op alles voorbereid, nietwaar.

Voor het wintermutsje nam ik een stuk van het €1,99 kostende Wibra fleecedekentje waar ik eerder dit tasje al van gemaakt had, dus tot nu toe zitten we op 98 en halve cent per item. En er kan nog veel meer uit. Nice. De bloemetjes zijn weer gehaakt volgens deze tutorial, maar dan met een eigen twist.

Voor het lentemutsje werd een 't-shirt dat oud, verlept, niet meer leuk en eh...te klein was geworden (komt door de borstvoedingsboobs hoor. Echt. Ja.), verknipt. Gewoon een rechthoekig lapje knippen, aan elkaar stikken, 2 lintjes maken voor de hoekjes en een bloempje draaien van stof.

Zoals ik al zei, poepsimpel.

And the winner is....

2011-02-19T21:32:00.001+01:00

Nummer 7! Creadientje dus.

Zij wint tasje 'Flower meets Fruit', wat overigens ook het populairst was.

Gefeliciteerd Creadientje. Mail je me je adres even door ajb?

2011-02-15T10:34:00.003+01:00

Wat heeft Valentijn u gebracht?
Ik kreeg een coole witte Ice Watch van mijn mannetje.

Mannetje zelf kreeg van zijn dochter het ultieme Valentijn cadeau: ze zei gisteren voor het eerst 'papa'! Perfect timing dochter! Béétje jammer dat het niet 'mama' was, maar goed, daar wordt nog aan gewerkt.
Ook beetje jammer dat de papa het zelf nog niet eens gehoord heeft. Ze zei het gisteravond toen hij niet thuis was en vanmorgen sliep ze nog toen hij alweer weg was. En de volgende 4 dagen gaan Lola en ik op stap dus hoort hij het ook niet.

Wij hebben onszelf deze week namelijk uitgenodigd bij een paar vriendinnen in den lande. Nederlande. Onze badkamer wordt weer lek-vrij gemaakt deze week dus trekken wij erop uit, want een week ongedoucht lijkt me niet echt aangenaam voor onze medemens.

En net nu is Lola ziekjes. Perfect timing dochter! Er zitten grote groene snotmonsters in dat mooie kleine koppetje van haar. Haar oogjes zijn zo rood als een tomaat. Ze zit zielig op schoot en staart voor zich uit. Eten en drinken doet ze nog steeds als vanouds -veel en vaak- dus zo erg is het allemaal niet. Vanmorgen ging het alweer een stuk beter trouwens, na vieze bruine homeopatische neus- en keeldruppeltjes. Vannacht sliep ze 12 uur aan 1 stuk door. Heerlijk. Gisteren sliep ze (en ik dus nog minder) maar 3 uurtjes. We gaan de goede kant op!

Nu snel weg want het boren begint hier!

Laten we nog eens ietske weggeven!

2011-02-10T08:21:00.003+01:00

I'm on a roll people! Tasjes tasjes tasjes. Das al waar ik tegenwoordig aan denk. Ik kan er 's nachts niet van slapen. In bed ontwerp ik hele collecties kleinemeisjestasjes in mijn hoofd en eigenijk kan ik niet wachten tot het ochtend is zodat ik kan gaan naaien. En dat wil wat zeggen voor een luie langslaper als ik. Ik kom nog net niet 's nachts mijn bed terug uit om achter de naaimachine te kruipen.

Na de eerste 3 tasjes kwamen er meer. En meer. En meer. En nu de dochters van mijn vriendinnen allemaal al een Edje-tasje danwel -sjakoske in hun kleine pootjes hebben, zoek ik een nieuw slachtoffer. U dus!
Ik heb 3 tasjes gemaakt waarvan ik er eentje weggeef dus het kan zomaar zijn dat dat eentje straks aan de arm van uw dochter/nichtje/buurmeisje hangt te pronken. Of als u er niet van wakker ligt dat uw zoon op school gepest wordt, kan het ook best voor een jongetje. Wij zijn ruimdenkend.

Asteblieft, 3 roze tasjes!

Nou kan het natuurlijk zijn dat uw dochter/nichtje/buurmeisje om één of andere bizarre reden niet van roze houdt. Onbegrijpelijk, maar het kan. En een dame moet natuurlijk ook bij elke kleur outfit een matching handtas hebben. Dus daarom, tadaaaaa....

....zijn ze omkeerbaar!

Ik heb ze een naam gegeven. Moet designerstuff geen naam hebben? Ja toch?
Welke wilt u?

Furry Pink:

En de binnenkant. Of de buitenkant, zo u wilt:

Flower meets Fruit:

En de binnenkant:

Meer Van Hetzelfde Maar Dan Anders:

En de binnenkant:

U hoeft er zo goed als niks voor te doen om een echte Edje Original te bemachtigen, behalve geluk hebben.

Wat u wèl moet doen:

1) Laat een reactie achter in mijn reactiebox en zeg welke van de tasjes u wilt hebben! hebben! hebben! als u wint.
2) Omdat ik mijn vaste lezers meer kans om te winnen wil geven, krijgen mijn volgers een dubbele kans. Dus bent u volger (of wordt u nu volger), laat dan een tweede reactie achter.
3) Een beetje marketing kan geen kwaad. Plaatst u op uw eigen blog een link naar mijn give-away, dan krijgt u nog eens een extra kans. In dat geval laat u nòg een reactie achter.

Voilà. Easy does it.

Zaterdag 19 februari trekt het masjien een winnaar.

Over te.pelklemmen, keutels en een bloedserieus kutprobleem

2011-02-03T10:10:00.014+01:00

We hebben een tand! Wat zeg ik? We hebben 2 tanden!
Aan koorts en poeperij of lastig gedoe doet Lola niet, ze wil alleen maar heel veel slapen. Fijn. Ik ook trouwens. En ik heb al mijn tanden al, kun je nagaan. We hadden van tevoren samen afgesproken dat er in geen geval in tieten danwel tepels zou worden gebeten, maar die afspraak werd eenzijdig verbroken. Al 3x zelfs. Pijn man! Mocht ik nog twijfelen, dan weet ik nu echt zeker dat t.epelklemmen en andersoortige pijnspelletjes niet aan mij besteed zijn.

Over rollen en kruipen gaan we het maar niet meer hebben. Die stappen slaan we hier gewoon over volgens mij. Ze wil het zelfs niet probéren. Op haar buikje liggen vindt ze maar niks en das wel handig als je zou willen kruipen hè. Maar dat willen we dus niet, laat dat even duidelijk zijn. Rollen doet ze wel met nog maar 1 vinger hulp en wanneer ik het wil, maar zelf komt ze niet op het idee om het eens spontaan te proberen. Stiekem vind ik het best wel ok hoor dat ze dat allemaal nog niet doet. Ze wordt al veel te snel groot! In de breedte, wel te verstaan, want in 2 maanden tijd is ze wel 1 hele kilo bijgekomen, maar ook maar 1 centimeter gegroeid. Haar lekkere dikke wangetjes zijn om op te vreten! En haar chubby tietjes! Hoe vindt u die? Om in te bijten hè? Oh. Hmm. Nee.

Sinds ze in haar nieuwe stoel zit om te eten wil ze ineens alles zelf in haar mondje stoppen. Met de lepel, met haar handjes, maakt niet uit hoe het erin gaat. Als het er maar ingaat. En snel. Als het niet snel genoeg gaat roept ze heel de tent bij elkaar. Dat kan ze trouwens toch goed tegenwoordig, roepen. Als het haar niet zint of als ze te lang alleen moet spelen, krijst ze moord en brand.

Peer is haar favoriete fruit. Dat is smullen en smakken met heul veul geluid. Maar bramen gaan er ook lekker in. Lang leve ~~de roze vuilniszak~~ het roze schortje!

De kak-tot-de-nek is Thank God verleden tijd sinds de komst van De Vaste Hap. Nooit meer gehad. Nu heeft ze mooie gespikkelde poep of vierkleurenpoep of ze draait heuse keutels. En nee daar heb ik geen foto van. Mooie ronde keutels die ook nog eens ronde keutels blijven in die strakke luier. Strange. Ik heb ook al meermaals keutels opgevangen met mijn handen. En een nat doekje gelukkig (want ik ben niet vies van mijn dochter, maar kak opvangen met m'n hand, nah nee). Ging dat holletje meteen open nadat ik de oude luier weggegooid had en voordat ik de nieuwe aangedaan had. En gelijk heeft ze, ik doe het ook het liefst op een net schoongemaakt toilet.
Wat niet verandert is, is de stank. Wat kan er uit zó'n klein gaatje een ruft komen! En zeg nou niet dat de poep van je eigen kind niet stinkt, want die stinkt echt wel. Uw baby stinkt ook.

Lola had een klein beetje donshaartjes bij de geboorte, maar al wat ze had is daarna uitgevallen. Ik kan u nu met trots melden dat ze intussen weer een weelderige haardos aan het kweken is! Ik heb de doos haarspeldjes en elastiekjes al binnen handbereik staan. Zodra er een plukje te pakken is, grijp ik mijn doos. 1 centimeter per maand hè?

Haar favoriete hobbies zijn spuugbellen blazen en haar eigen tenen likken. En scheten laten. Daar is ze heel goed in trouwens. Lange scheten, korte scheten, harde scheten, zachte scheten, sharts (a fart with some shit), you name it, she does it.

En nu effe over moeders. Ik heb een bloedserieus kutprobleem deze maand. Na 1 jaar en 4 maanden zwem ik weer door de Rode Zee. Niks aan. Ik bloed haast dood.

Oh oh! En ons kind stond in de krant! Jahaaa! Samen met 7000 anderen, dat wel, maar toch. BV-dochter die ik heb.

Nou daag!

Veel voor weinig

2011-01-30T18:15:00.005+01:00

We deden een soort van swapje op 12m12p.
Elke maand wordt er een nieuw thema geloot en deze maand was het 'cadeautjes'. In plaats van een project voor onszelf, maakten we nu de cadeautjes voor elkaar. Er is weinig leuker dan cadeautjes geven en krijgen als je het mij vraagt. Zeker zelfgemaakte cadeautjes. De opdracht was iets maken voor zo goed als geen geld. Ik zit helemaal in het tasjes maken tegenwoordig en maakte voor de dochter van Anne-Marie een kleine-meisjes-tasje van een restje stof voor de binnenkant en 2 ooit bij de Wibra gekochte fleece dekentjes van € 1.99 per stuk. En er kunnen nog wel 20 tasjes uit! Of een jurkje. Of een jasje. Of of of...Helemaal blij word ik van zulk soort vondsten! De letters naaiden wel voor geen meter op dat fleece zeg. Ik had eerder al die vilten tasjes gemaakt en dat ging heel wat vlotter!

Gekken en dwazen schrijven ~~hun~~ andermans namen op ruiten en tasjes, dat blijkt wel weer.

Of op lakentjes trouwens, want dat heb ik ook al vaak gedaan. Maar dat heeft hier even niks mee te maken.

Voor de beeb-on-the-way maakte ik een knisperlabeldoekje van een overschotje badstof, maar oh wat moest ik m'n kot ondersteboven keren om lintjes te vinden die nièt roze of paars waren, want het moest een unisex doekje worden natuurlijk. Voor de knisper wist ik maar niet wat ik moest gebruiken tot de cornflakes op waren en ik de doos bij het oud papier gooide en de cornflakeszak, hey de cornflakeszak!!! knisper knisper deed toen ik hem weggooide. Maar dat gebruiken we dus nooit meer want het doekje is wat stug geworden. En het ziet er megagroot uit, al is het even groot als het (gekochte) labeldoekje van Lola. Maar dan baart ze maar een grote baby, dan valt het minder op.

Ikzelf kreeg een allerliefst cadeautje van Angeline.
Een superleuk prinsessentasje voor onze prinses en een ander klein tasje en een ketting voor mij.

Geweldig, zo'n swap!

I would die for that

2011-01-24T16:21:00.003+01:00

De IVF'ers onder ons kennen onderstaand nummer ongetwijfeld. Een paar jaar geleden pijnigde ik mezelf regelmatig met het luisteren ernaar en huilde ik er tranen met tuiten bij. Ik kwam het nu toevallig nog eens tegen en nog steeds moet ik een traantje wegpinken. Het allesoverheersende verdriet is gezakt, maar vergeten doe ik het nooit.

Ik word dan ook pisnijdig als er weer eens zo'n bericht in de media verschijnt. Wat bezielt zo iemand? Verplicht steriliseren die handel. Depressie of niet, no mercy.

Lief klein Tibetaans meisje, deze is voor jou:

Skinny Lola

2011-01-19T16:06:00.005+01:00

Al heel lang, eigenlijk al ongeveer sinds de dag van haar geboorte, vragen haar 2 strakke-broeken-met-onderbroek-erbovenuit dragende broers wanneer Lola nou ook eens een skinny aan mag. En today was the day!

Kan ze misschien eindelijk eens gaan kruipen, met zo'n stoere broek aan.
Of omrollen. Zou ook zomaar leuk zijn.

Harry en de tasjes

2011-01-17T14:19:00.005+01:00

We hebben Harry overleefd. Of Harry heeft ons overleeft, eigenlijk. Zijn 12 bijzonder luidruchtige buurmeisjes. We hebben heerlijk gegeten in een restaurantje waar ik anders echt nooit naar binnen zou gaan. Man en ik hebben er zelfs een paar weken geleden nog voor gestaan en "wie gaat hièr nou eten?" tegen elkaar gezegd. Piepklein huisje, ouderwetse gordijntjes en San Severia's voor de ramen die al maanden (jaren?) niet gepoetst waren. Maar de binnenkant, en vooral het eten, waren beter dan de buitenkant. Halverwege de avond schoven we een paar stoeltjes op zodat we met iedereen konden kletsen, wat vooral voor mij leuk was want ik kende ze nog niet goed. Maar wat een gezellige buurvrouwen heb ik! We hebben ons slap gelachen. Ik moet mee naar de Zumba en naar de badminton en we moeten vooral ook eens gaan lunchen tussen de middag. Dat laatste juich ik van harte toe. Maar over al dat sportgedoe moet ik nog eens heel diep nadenken. Zo sportief ben ik sowieso al niet, maar na 1.5 jaar van totale nonsport, lig ik natuurlijk na 1 dansje of 1 partijtje (heet dat eigenlijk wel zo? Een partijtje badminton??) al hijgend langs de kant.

De wijn vloeide rijkelijk. En Harry trakteerde. Na het etentje kwam iedereen mee naar ons thuis alwaar we de mannen in licht danwel iets minder licht benevelde toestand aan ons kookeiland aantroffen. Lola zat er ook lekker tussen te kraaien. Na een paar uurtjes slaap wilde ze ab-so-luut niet meer en heeft meneer Ettepet haar maar uit bed gehaald en tussen de mannen geplant. Een geweldig idee, want na die nachtelijke escapades heeft ze in 1 ruk tot 10 uur 's morgens geslapen. Thanks Lo'tje, kon mama ook eens fijn doorslapen. Dat was voor het eerst in laaaaange tijd!

De volgende dag hadden we een kinderfeestje en de tasjes waren een hit! Ze waren net op tijd af en de kleine dametjes waren er heel blij mee.

Ik heb zelfs bestellingen gekregen! ;-)

Breien en haken is hip!

2011-01-12T17:06:00.007+01:00

Om te bewijzen dat ik eigenlijk helemaal geen nerd ben maar juist überhip, moet ik u mijn 2 nieuwste hobbies laten zien. En ja ik ben me ervan bewust dat sommige van u me nu nog nerdiger zullen vinden.

Ik ben namelijk aan het breien en haken geslagen. En breien en haken is hip! Jahaa dat is hip. En trendy. En iets voor De Moderne Vrouw Van Vandaag. Echt.

Want wat moet je doen als je dit wilt, maar geen steek kunt breien?

Dan ga je naar je moeder met het patroontje, vraagt hoemoetanou en laat vervolgens alles 'per ongeluk' bij haar slingeren. En de volgende keer dat je daar komt zijn de slofjes af! Zo hebben we dat gedaan.

Maar ik wilde er zelf ook nog een paar maken dus wat doe je dan?
Juist, dan koop je dit, belt 100x je moeder en na wat gevloek heb je dan zomaar ineens dit:

Zijn ze niet énorm schattig? Alleen jammer dat Lola ze altijd na 4 seconden al uittrekt ~~en we ze dus nooit aandoen.~~

Kijk, daar gaan die kleine handjes alweer naar de slofjes:

Verder zag ik van de week een heel leuk kleinemeisjestasje in een winkel.
Met vilt en Festonsteken en gehaakte bloemen enzo. Very cute. Maar ook very expensive. 80 Euro expensive. Maar ik wou het hebben hebben hebben dus keken we in onze stash of we nog vilt hadden (ja), kochten een bolletje wol en een haaknaald, wierpen een blik op You Tube om te leren haken, vonden deze site, stuurden een mailtje naar de eigenaar van de site toen we vast zaten (bedankt voor de uitleg Maaike!) en haakten als een gek allerlei bloemen.

Hiermee moeten zaterdag dus 2 tasjes gemaakt zijn. Voor de dochters van een vriendin waarvan er eentje jarig is.

Dus als u me nu wilt excuseren. Ik moet gaan haken.

Harry's Maagdenkoor

2011-01-10T21:22:00.002+01:00

Wij wonen in een hele lange straat, waar we wel onze buren kennen en nog wat plebs verderop, maar voor de rest niemand.

Een gedeelte van onze straat organiseert elk jaar een Nieuwjaarsdrink bij één van de bewoners thuis. En laat dat nou net het stuk straat zijn waar wij ook wonen. Vorig jaar, toen we er pas woonden, waren we blijkbaar ~~niet leuk genoeg~~ te nieuw in de straat om uitgenodigd te worden, maar deze keer waren we van de partij. Ik had geen idee dat er zulke leuke mensen in onze straat woonden! Stad hè. Niemand kent elkaar. Al die mensen hebben heul veul kinderen. Gekgenoeg bijna alleen maar meisjes, dus leuk veel vriendinnetjes voor Lola. En ik heb meteen ook een babysit gescoord onder de oudere meisjes.

En zo kwam ik er dus achter dat er naast mijzelve, nog 4 Ollanders in onze straat wonen. Najaaa! Nooit geweten. De oudste van die 4 is Harry. Een supergrappige 70-jarige. Vorig jaar tijdens de drink had hij gekscherend gezegd dat hij alle jonge dames uit de straat uitnodigde voor een dinertje in een restaurant in onze straat. Alleen de dames. Als zijn harem. En de dames gingen nog met hem mee ook! Hij noemde ze Harry's Maagdenkoor. De avond moet hilarisch geweest zijn dus maakte hij er een jaarlijks terugkerend event van. En Yours Truly is dit jaar ook uitgenodigd. Want ik ben natuurlijk nog een héle jonge deerne. Ja.

Nu vrijdag word ik één van Harry's Maagden en gaan we uit eten. Harry en een stuk of 15 buurvrouwen. Dat wordt lachen.

Mijn mannetje heeft vrijdag dan maar alle dames hun mannen uitgenodigd om bij ons pinten te komen pakken. Hebben ze ook wat.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.....

Dit liedje heeft uiteraard geen enkele betrekking op bepaalde personen uit bovenstaande tekst.

We maakten een taartje

2011-01-05T08:47:00.005+01:00

Gelukkig Nieuwjaar wensen mag tot en met Driekoningen he? Mooi. Dan ben ik netjes op tijd. Gelukkig nieuwjaar dus voor iedereen! En vooral de ongewenst kinderlozen onder ons wil ik een supervruchtbaar jaar toewensen!

Ik wilde een taartje maken. Voor de vogels. Bij gebrek aan eigen al-kunnen-knutselen kinderen en puberstiefkinderen die taartjes maken maar sloom vinden, ging ik met mijn hebben en houden langs bij mijn neefjes en nichtje.

Dus. Men neme een paar blokken frietvet en verschillende vogelzaden.

Men late het vet smelten, men gooie de zaden erbij en men late het vet weer stollen.

Men pakke een paar neefjes en een nichtje bij hun lurven en sommeert ze een taartje te versieren.

Men juiche verheugd bij de aanblik van de resultaten.

Men onderneme zelf ook een poging om een taart te maken.

Men zette hem op de tuintafel.

Na een dag schrape men honderden witte vogeldrollen van het terras en verhuize men hem naar het gras.

winterbarbecuen, sleeën en een bekentenisje

2010-12-30T21:30:00.007+01:00

Het was leuk leuk leuk in de Ardennen! Meters sneeuw en veel drank en eten. Meer moet dat niet zijn.

Lola kreeg een kerstmuts om in de stemming te komen.

We zongen kerstliedjes bij de winterbarbecue. Ik had nog nooit 's winters gebarbecued, maar ik kan u zeggen: dat moet u ook doen! Vleesjes en glühwein. Lekkerrrr. Meneer Ettepet zorgde voor de zuivere noot tussen al het vals gekakel.

Lola was, geheel volgens de laatste mode, gekleed in een modieus skipakje met een trendy bontkraag.

We deden een wandelingetje. Lola lieten we thuis bij één van de achterblijvers en dat was maar goed ook. Het was meer een survivaltocht waarbij onze benen tot boven de knie in de sneeuw en het ijs verdwenen. Mijn schenen staan nog steeds vol blauwe plekken. Onderweg dronken we jenever en Baileys om warm te worden. En omdat we dorst hadden.

We sleeden (sleden? reden sleetje?) achter de auto en van heuvels. Die laatste daredevil ben ik dus.

En als laatste zal ik u een goedbewaard geheim verklappen. Ik ben namelijk eigenlijk een nerd. Nah! Dat had u niet gedacht hè? Want ik hou van schaken. ~~En van Sudoku's.~~ Geleerd van meneer Ettepet tijdens onze huwelijksreis. Wat moet je anders doen tijdens een honeymoon hè? Maar, in my defense: we schaken alleen tijdens vakanties. En dit was er zo eentje.

Ik hoop dat deze bekentenis me geen lezers gaat kosten.....

6 kids is teveel

2010-12-24T15:48:00.006+01:00

Glad we did it; glad it's over. Zo'n weekje zoveel kids. Hard labeur menschen, zo'n groot gezin een hele week van een gezonde hap en drank voorzien, de Liefhebbende Moeder spelen, ruzietjes oplossen, zorgen dat iedereen schoon gewassen en op tijd in bed ligt, tanden poetsen, huiswerk overhoren, sneeuwpoppen maken, hond uitlaten, standjes uitdelen, tieten, flesjes, groente- en fruithapjes geven, luiers verschonen en konten en monden afvegen. En zorgen dat ikzelf ook fris gewassen en uit die pyamabroek ben tegen de tijd dat het hele zootje weer thuiskomt uit school slash werk.

Na zo'n week kunnen we de volgende conclusies trekken:
* 6 kids is teveel.
* Een hond uitlaten met de kinderwagen in de sneeuw is ruk.
* Een hond uitlaten met de kinderwagen in de sneeuw is nog veel rukker als je, in het kader van 2 vliegen in 1 klap, ondertussen naar een supermarkt loopt/gesleurd wordt die een half uur verderop ligt en dat die dan dicht blijkt te zijn op maandagochtend.
* 6 kids is teveel.
* Ik hartje de stad. We zaten een week in een durp en er was maar liefst 1 krantenwinkel en 1 supermarkt. Poe poe.
* Gelukkig heb ik geen kind met adhd.
* 6 kids is teveel.
* Een liggend kind aankleden dat spartelend uit volle borst NEE NEE NEEEEEE IK WIL NIET NAAR SCHOOL!!! krijst, is best lastig.
* Een sneeuwpop maken die 4 minuten later door de hond wordt verwoest, is zonde van je tijd.
* 6 kids is teveel.
* Andermans kots opruimen is vies ~~en laat ik dus aan Meneer Ettepet over~~.
* Lola wordt minstens 2x per nacht wakker als ze in een reisbedje slaapt.
* Mama dus ook.
* Ik hou nog steeds niet van honden.
* En oh ja: 6 kids is echt teveel.

Maar aan alles komt een eind, en zo sloten we de week af met een tripje naar good old Antwerp voor een kijkje in het Gl.azen Huis.
IN het huis ja, want wij hadden connecties.

Kijk!! Dit zijn wij met Th.omas de So.ete!!

Morgen is ~~Jezus~~ Meneer Ettepet jarig, en omdat hij vorige maand in 1 maand tijd 4 boetes voor te hard rijden gekregen heeft (voor 360 klinkende Euro's totaal), kreeg hij dit jaar een praktisch cadeau. Eentje waar ik ook nog iets aan heb, want ik rij ook graag te hard. Een beetje zoals een man een frietpan aan zijn vrouw geeft ofzo. Kreeg dus, want hij heeft hem al in gebruik. Net zoals die gitaartas die hij ook voor zijn verjaardag kreeg en ook al gebezigd heeft. Maar ik pak alles morgen gewoon terug opnieuw in en roep "surprise surprise, raad eens wat je krijgt!?!".

Vanavond vieren we een kerstfeestje-met-diner-en-overnachting-en-morgen-brunch met de koude kant van de familie en morgen een kerst/verjaardagsfeestje met mijn familie. En zondag -op Lola haar 7de vermaanddag- vertrekken we voor 3 daagjes naar de Ardennen. Alweer met al bovenstaande kinderen. En hun ouders ook deze keer. Thank God.

Iedereen een hele fijne kerst gewenst!!!

Daag!

2010-12-17T13:47:00.002+01:00

Papa heeft ons verlaten. Voor 2 dagen maar gelukkig. Heeft niks met die was te maken hoor. En Lola stuurde hem een mailtje.

(ik heb maar een balkje over haar edele delen gezet, voor de perverts onder u)

En nu ga ik u ook verlaten voor een weekje (maar ik ga niet voor u in mijn blote ko.nt op het aankleedkussen liggen). Vrienden gaan op (werk)vakantie en wij gaan babysitten op hun 3 kids. Ook een soort werkvakantie dus. Misschien log ik wel, misschien log ik niet. Want met 6 koters onder m'n hoede zal ik mijn handjes wel vol hebben.

Daag!

Of je doet een roze handdoek bij de witte was...

2010-12-16T14:40:00.004+01:00

Wilt u ook van die mooie wit/roze gevlekte kleren?
Bel Meneer Ettepet!

Over lekkere en vieze hapjes

2010-12-13T21:27:00.009+01:00

Ons poppetje zit aan de hapjes! Het eerste groentehapje vond ze maar niks.

Maar de dag daarna ging het al erg lekker en nu leunt ze met wijd opengesperde mond zover naar voren dat ik met moeite het lepeltje tussen haar kinnen doorgeduwd krijg. We hebben al worteltjes, courgette, bloemkool, tomaten en prei gegeten. Van de laatste 2 kreeg ze eerst nog rillingen (zo grappig, dan schudt ze haar hoofdje, trekt een vies gezicht en rilt) maar dat gaat nu ook al erg goed. Na de voeding krijgt ze nog een toetjestiet want ze eet nog niet zoveel.

Maar ze doet het zo goed dat we een week later ook al meteen met fruithapjes begonnen. Annejet was hier net en gaf Lola haar eerste fruithapje.

Kijk, dat is Annejet haar hand!

Annejet, de lurker van mijn blog die uit de kast, en daarna zelfs bij ons thuis kwam. En als er bezoek komt, wil ik soms weleens de Geweldige Huisvrouw spelen. Dan ga ik dingen bakken enzo. ~~En ook opruimen trouwens. Mijn mannetje vindt het fijn als er bezoek komt want dan ruim ik eindelijk mijn zooi eens op zegt hij. Tsss.~~ Ik bakte een broodpudding voor bij de koffie. Maar deze keer eens een ander receptje dan mijn good old eigen broodpuddingrecept. Hij kwam nog niet uit de oven of we roken het al. Varkensvoer. Mijn broodpudding rook naar varkensvoer! En zo smaakte hij ook. Niet dat ik ooit varkensvoer gegeten heb, maar het moet zoiets zijn als deze hap viezigheid. Goor met een Capital G. Sorry Madame, maar volgende keer wordt het weer gewoon mijn eigen lekkere puddingkje. Die van de kvlv inderdaad.

Als Annejet komt is het altijd gezellig. Ook zonder broodpudding.
Al zolang ze bij ons komt (en dat is toch al bijna een jaar ofzo) wil ze dat ik een logje schrijf over dit:

Das onze (nog steeds niet aangelegde) tuin. Maar het gaat haar met name om dat houten ding daar vanachter. Das ons tuinhuis. Met gat erin. En dat gat intrigeert haar mateloos. Elke keer weer. Elke keer vraagt ze weer waarom dat gat er in Godsvredesnaam inzit. We hebben de grootste lol om een bestemming voor het gat te vinden: je hoofd erdoorheen steken en taarten naar gooien, voetbal met het gat als doel, opvullen met papier maché, enz. Als u nog een leuk idee heeft zodat Annejet weer rustig kan slapen?

Ik had trouwens die broodpudding wel door dat gat kunnen proberen gooien bedenk ik me nu. Maar ik heb hem ergens anders de tuin in geschopt. Ik hoop dat de vogeltjes wel van varkensvoer houden.

Zo, heb ik daar ook eindelijk over gelogd. En nu niet meer zeuren Annejet!

Hoewel ik de broodpudding van Mme Zsazsa dus niet zo geweldig vond, blijft ze natuurlijk wel mijn held op alle andere gebieden. Zo heb ik een tijdje geleden haar ZsaZsa draagdoek gemaakt en die draagt helemaal fantastisch. Lola zit eigenlijk op mijn kont en heupen, dus ze hangt niet aan mijn schouders. Echt een aanrader! We hebben zo zelfs al samen in de tuin gewerkt, al zie je daar niks van op bovenstaande foto hè. Dat erin gewerkt is. Bladeren geharkt hebben we. Nou ja, ik heb geharkt en Lola heeft geslapen.

Morgen nog maar wat gaan harken. Those damn trees...

Kerk, kots, kedoos en een ouwe Donald op een boerderij

2010-12-06T18:05:00.009+01:00

Hoewel wij niet superkatholiek zijn en nooit in een kerk komen (behalve op vakantie, dan ga ik vreemdgenoeg wel elk kerkje binnen om een kaarsje aan te steken voor wijlen loved ones) hebben wij ons klein meisje gisteren laten dopen. We zijn zelf allebei min of meer katholiek opgevoed en heel de rataplan van dopen, communie en vormsel hebben we gehad en een doopsel wilden we voor onze prinses ook. Dus hebben we gisteren een feestje gevierd, in hetzelfde kapelletje van de mooiste kerk van Antwerpen, waar we 5 jaar geleden ook getrouwd zijn.

Ik had speciaal voor the occasion een jurkje gemaakt, maar ik hou niet van traditionele doopjurken, dus het werd een gewone lekker warme winterjurk. Het patroontje was eigenlijk met een knoopje opzij, maar ik vond een lintje leuker dus het werd een lintje. Achteraf begrijp ik wel waarom het patroon een knoopje beter vond want Lola pulkte de godganse dag die strik open.

Het lijkt op de foto een rood biesje, maar het is natuurlijk roze, wat dacht u dan!

Ik had gewacht om het haar aan te trekken tot een kwartier voor vertrek, want ik ken m'n dochter. Doe je haar een nieuwe jurk aan en een uur later zit ze onder de kots en riekt ze naar melk die een week in de zon heeft gestaan. Dat zou me nu niet overkomen, ha! Yeah right. Haar ene arm zat nog niet in de mouw of er lag al een zure sloot op haar jurk. Nou ja, witte jurk, witte kots, ziet niemand.

Mijn immer zo rustige en vrolijke meisje heeft in de kerk heel Antwerpen bij elkaar geblèrd maar voor de rest was het mooi en leuk en emo. Ik word altijd helemaal week van zulk soort gelegenheden ja. Toen wij trouwden en onze zelfgeschreven beloften moesten voorlezen, kwamen er welgeteld 2 woorden goed m'n strot uit en de rest heb ik gesnotterd. Gisteren ging al iets beter. Tegen de tijd dat ze trouwt kan ik hele speechen houden zonder te janken. Echt.

We hadden een taartje laten maken en de bakker had nog nooit zo'n mooi meisje op een taart moeten zetten zei hij. Ik glunderde van oor tot oor. Wat zegt u? Nee, natuurlijk zegt hij dat niet tegen elke taartkopende ouder! Alleen tegen ons. Ja.
Eeuwig zonde om dat mooie gezichtje in 25 stukken te snijden.

Allemaal leuk en aardig hè, jurken, kerken en taarten, maar het allerbelangrijkst en waar het eigenlijk allemaal om draait op zo'n dag, zijn natuurlijk de kedoos. Aja.

Uiteraard vindt Lola het grootste cadeau het leukst. Aardje naar haar moeder. Hoe groter de doos, hoe leuker het cadeau. Tenzij het in een heel klein doosje zit waar 'juwelier' opstaat natuurlijk. Dan zijn de kleinste cadeaus het leukst.
De Baby Walker dus. Veel walken doet ze er niet mee, maar ze ramt er met handen en voeten tegelijk op en kraait het uit van plezier. Ik heb vandaag al 934 x 'spelen op de boerderij is altijd zo leuk' op de wijs van 'Old Mc Donald had a farm' horen zingen. Oh. Zit het nu ook in uw hoofd? Gelukkig. Dan ben ik niet de enige.

Een half jaar prinses!

2010-11-26T22:15:00.006+01:00

Lief klein prinsesje,

Vandaag ben je al een half jaar geworden. Wat zijn de afgelopen 6 maanden snel gegaan! Je kwam na een geweldige en (bijna) probleemloze zwangerschap van 37 weken met een keizersnede ter wereld. Zwanger zijn kon mama heel goed. Zwanger worden was iets moeilijker (maar dat zijn we al bijna vergeten nu. Bijna.). Wat waren we gelukkig toen jij jezelf eindelijk aankondigde!

En toen was je er ineens. 26 mei 2010, de mooiste dag van ons leven! We waren meteen dolverliefd op je. Je was heel klein, maar 2.4 kg, maar wat was je meteen alert! Je keek heel nieuwsgierig de wereld in. En wij bléven maar naar jou kijken. We konden onze ogen niet van je afhouden. Eindelijk, eindelijk werd het lange wachten beloond. En hoe! Zo'n mooi kindje hadden we nooit durven dromen. Je was en bent helemaal perfect!

In de afgelopen maanden heb je veel bijgeleerd. In het begin sliep je bijna de hele dag; nu ben je heel vaak wakker (helaas ook nog 's nachts, daar moeten we nog wat aan werken Lo'tje!) en gaan we wandelen of spelen we samen op de grond. Je kunt al heel goed je speelgoedjes vastpakken en van de ene hand in de andere nemen. Alles wordt vol overgave afgelikt en bekwijld. Je speelgoedjes, onze en jouw eigen handen en vingers, ons gezicht en ook je lakentjes, dekentje en mouwen zijn altijd nat.

Je had weinig haartjes bij je geboorte, maar zelfs die paar haren zijn onderweg uitgevallen. Nu heb je alleen nog een strookje dunne rode haartjes in je nekje. Bovenop je bolletje staan 3 lange haren en voor de rest ben je zo goed als kaal. Wat een heerlijk kopje heb je. Zo zacht en mooi! Je bolle wangetjes die rood worden als je het warm hebt. Je voorhoofdje dat rood wordt als je niet snel genoeg eten krijgt en je boos wordt. De adertjes die zo duidelijk zichtbaar zijn op je kale kopje, worden dik en blauw als je huilt. Maar dat doe je zo weinig. Eigenlijk alleen als je honger hebt. Huilen is trouwens voor babies. En jij bent een prinses. Dus.

Je hebt prachtige grote helblauwe oogjes met donkere wimpertjes en bijna witte wenkbrauwen. Je mooie oogjes vallen veel mensen meteen op. Ze kijken lekker eigenwijs om zich heen. Willen niks missen van wat er gebeurt. Je lieve mondje heb je van je papa. Je onderlipje iets voller dan je bovenlipje. En je hebt een prachtige lach. Het kuiltje in je linkerwang heb je ook van je papa; zó schattig als je lacht.

Je buikje en beentjes hebben een lekker speklaagje. Vooral je billetjes zijn Michellin. Je nekje zien we nooit. Daar zitten een paar kinnen voor. Als we je wassen moeten we de washand tussen je kinnen doorduwen. In bad gaan vind je trouwens steeds leuker worden. In het begin trok je maar een bang gezicht als je in bad lag. Nu zit je rechtop en speelt met je eendjes. Vaak doe je een plasje op het kussen als je net uit bad komt. Poepen doe je ook te pas en te onpas trouwens. Liefst als we op het punt staan thuis te vertrekken, maar je doet het ook graag tijdens een uitstapje. Na deze keer volgenden er nog vele, vele, vele soortgelijke kakincidenten. Zelden blijft het beperkt tot een kakje in de luier. Je nek, rug, buik, armen en zelfs je voeten heb je al ondergescheten. Vroeger kakte je 4x per dag, nu nog maar 1x in de 4 dagen. Maar dan zit het ook overal. Scheetjes laten doe je trouwens ook graag en vaak. ~~Dat heb je ook van je vader natuurlijk.~~ En stinken dat je dan doet!

Je weegt bijna 7 kilo en bent 63.5 cm lang. Kort. Lang. Je past nog steeds in maatje 62 en soms in 68. Je bent maar een kleintje voor je leeftijd, maar je kwam ook van ver natuurlijk. En je hoeft niet te snel te groeien hoor, want ik vind het nu al zooo snel gaan!! Blijf nog maar even m'n kleine meisje...

Je pakt sinds gisteren je voetjes vast met je handjes en doet pogingen om om te rollen. Met een beetje hulp lukt het, maar nog niet alleen. Je hoofdje hou je al lang heel goed recht als je op je buik ligt (en hé daar is dat nekje dan toch!). Sinds een paar dagen zeg je 'bubu', wat papa meteen interpreteert als 'papa'. Toch een beetje jammer Loli, we hebben zo geoefend op het eerst 'mama' zeggen! Je kraait er heel erg op los. Gilt en lacht heel hard. Zitten lukt maar je valt nog om als we je niet tegenhouden. Ook leun je nog heel erg naar voren.

Je hebt heel veel kleertjes waarvan het merendeel roze is. Ik hoop maar dat jij dat ook een mooie kleur gaat vinden later, anders hebben we een probleem. Van papa moet je af en toe een stoere broek aantrekken, maar als het aan mama ligt, heb je altijd een jurk aan.

's Ochtends als ik je kamertje binnenkom geef je me een lach van oor tot oor. Zelfs als ik je moet wakkermaken, lach je meteen nadat je je van kop tot teen uitgerekt hebt. En das maar goed ook want mama houdt niet van ochtendhumeuren! Ik geniet heel erg van het jaar dat ik lekker full-time bij jou thuis kan zijn. Heerlijk vind ik het om alle nieuwe stapjes van je te zien!

Heel de familie en alle vrienden zijn dol op je en je gaat van schoot naar schoot en van arm naar arm. En jij vindt het best. Je houdt wel van al die aandacht. Als je op z'n tijd je natje en je droogje maar krijgt vind jij het allemaal wel prima.

Morgen je eerste groentehapje!! Weer een nieuw stapje. Ben benieuwd wat je daarvan vindt....

Wat een verrijking van ons leven ben jij! Moeder zijn is nog 1000x mooier dan ik me voorgesteld had. En ik had héél hoge verwachtingen. Jij laat al onze dromen uitkomen, lief kleintje van me.

En nu trekken papa en ik een flesje wijn open ter ere van je vermaanddag. Proost! Op nog heel veel halve jaren en jaren erbij, lieve schat!

Disco Fever

2010-11-23T19:51:00.005+01:00

Ok. Ik licht een tipje van mijn ~~sluier~~ gezicht op. En ook van dat van meneer Ettepet.

Ja natuurlijk niet all the way hè. Een beetje incognito moeten we blijven.

Afgelopen weekend gingen we naar een discofuif. Fuif ja. Klinkt jeugdig hè? Nou, zo voelden we ons ook. Ik kan me de tijd niet heugen dat we voor het laatst naar zo'n feest zijn geweest en mèn wat hebben we genoten!

We begonnen met een pré-party bij vrienden thuis. Iedereen bracht een fles booze mee. Daar is bovenstaande foto ook gemaakt. Na deze eerste en enige foto liet onze fijne vriend ons fototoestel vallen en nu zien alle volgende foto's er zo uit:

Béétje jammer.

De roze creatie die u hier ziet had ik ooit gemaakt voor een 'Pre.tty-in-P.ink-P.arty'. Toen was het een enkellange jurk, maar voor disco moet het ultra-kort zijn niewaar, dus een stuk d'raf. De laarzen zijn oude laarzen beplakt met zilveren tape. Meneer Ettepet heeft ~~gewoon zijn dagelijkse kloffie aan~~ alles gehuurd. En check out his shoes! Hij kan nu nog steeds niet lopen van de zere voeten. Watje.

We hebben het maar meteen goed aangepakt, want na een hele nacht swingen op geweldige eighties muziek (Think: Abba, the Bee Gees, the Jackson 5 en Village People!) kwamen we om 6 uur 's ochtends thuis. En na 2 uur slapen moest meneer Ettepet er alweer uit. Met een beetje een zwabberhoofd. Ik was hartstikke fris en fruitig, want buiten het feit dat ik nog steeds borstvoeding geef en (dus) weinig tot niets drink, heeft mijn liefje ook een (eenzijdig opgestelde en ongeschreven) regel: hij rijdt heen en ik rij terug. Vind hij eerlijk.

En ons Lola'tje bleef voor het eerst in haar prille leventje bij een babysit! Het feest was vlakbij het huis van onze vrienden en daar heeft ze onder het toeziend oog van de sitter de hele nacht geslapen! Als ze wakker zou worden, zou ik gebeld worden om met m'n boobies te komen flashen. Maar ik werd niet gebeld. Way to go kleine Discochick! (ze heeft trouwens deze week al 3x een hele nacht doorgeslapen!)

Het was een heerlijke en superrelaxte avond. Ook al heb ik om de 10 minuten op m'n gsm gekeken....

Een receptje voor de Hollanders onder ons*

2010-11-14T23:55:00.005+01:00

Wat doet u met uw oud brood?
Eendjes voeren? Verloren brood maken (wij noemen dat trouwens Bombay Toast in Huize Ettepet, omdat we ooit in Bombay dachten een geweldige Indiase lekkernij te krijgen, maar het bleek gewoon good old verloren brood te zijn)? Aan de vogels geven? Of gewoon weggooien?

Dat laatste is natuurlijk zonde. Als je weet dat je er ook BROODPUDDING mee kunt maken! Volgens mij in Nederland nog niet zo ingeburgerd. Hier kun je het gewoon bij de bakker kopen. En wij maakten het vandaag zelf. Eens iets anders dan alsmaar die gevulde speculaas.

Ook eens proberen?

Doe 300 gram oud brood (zorg dat het nog niet groen is!) in een kom en giet er een halve liter lauwwarme melk en 200 gram kristalsuiker op. Laat even weken. Plet het met een vork, of mix het met een mixer zoals de luierikken onder ons (ik dus) doen.
Voeg er een beetje kaneel, 5 geklutste eieren en vanillebloem bij.
Roeren, in een vorm doen, 45 minuten op 200 graden en je hebt een overheerlijke caloriebom voor bij de koffie! Of voor 's ochtends in plaats van boterhammen. Of voor 's avonds voor de tv. Of voor grote honger 's nachts.

Proef en kwijl (en ga daarna op dieet)!

* Want de Belgen kennen dit natuurlijk al lang...

Ben ik weer!

2010-11-12T22:16:00.004+01:00

Updeetje moeten we doen hè? Ja moeten we.
Maar menschen ik heb zo weinig te vertellen!

Want u wilt vast niet weten:

Of Lola vandaag 2 of 3x gepoept heeft. Of misschien wel helemaal niet. En als ze het al gedaan heeft, tot hoe ver op haar rug het deze keer zat.
En of ze misschien ook nog wel een plasje of een kotsje hier en daar gedaan heeft.
U bent er vast ook niet in geïnteresseerd dat ik vandaag een paarse string aan heb en een geheel niet bijpassende zwarte voedingsbh.
En dat in die geheel niet bijpassende zwarte voedingsbh borstpads zitten. En dat ik die dingen zo ontiegelijk haat.
Dat ik dus al bijna 6 maanden met mijn niet bij elkaar passende ondergoed aan moet slapen. Onderbroek ook ja, want alleen een bh is ook zo raar.
Dat ik dus enorm MILFig tussen de lakens ben.
Het laat u natuurlijk ook koud dat ik mijn haar laat groeien.
En dus mega voor l.u.l loop.
Want in een in-between-stadium.
Dat ik er sowieso akelig uitzie tegenwoordig met m'n melkflessenkleur en wallen onder mijn ogen.
En u wilt uiteraard al helemààl niet weten of ik die schoenen nou wel of niet gekocht heb.
En zo ja, wat me dan in Godsnaam bezielde om dat te doen?

Dus.

Maar we zijn wèl op vakantie geweest! En dat was me een partij leuk! En zonnig. Een jaloersmakende 31 graden zonnig.
Het was Lola haar eerste vliegreis en ze was zo ontzettend braaf en lief. En niet alleen in het vliegtuig. Ze was heel de week een modelkind eigenlijk.
We hadden samen met vrienden een huis in de buurt van Sevilla gehuurd. Met zwembad (koud!!!) en vlakbij het strand. We zijn naar Cadiz en Jerez de la Frontera geweest, naar de zee en de duinen en we hebben vooral veel gegeten en gedronken en gezelschapspelletjes gedaan. Met 6 kids. 5 jongens en 1 hele knappe meid. De boys waren allemaal gek op haar. Om beurten entertainden ze het kind. De 4-jarige zoon van onze vrienden zag me borstvoeden en vroeg "gaat dat vanzelf open als ze aan die teut drinkt?". Hahaha hoe geweldig zijn kinderen! Later zei hij dat Lola koeienmelk aan het drinken was. Hmm. Ik ga maar niet nadenken over wie die koe dan is in dat plaatje...

Enniewee. Eigenlijk heb ik gewoon niet veel te melden. Writersblock ofzo. En ik kan toch ook niet elke keer blijven schrijven over hoe fantastisch en leuk het allemaal is met mijn dochter en wat voor een geweldig kind ze is? En dat ik zo on-ge-lo-fe-lijk gelukkig ben?

Fotootjes dan maar. Das altijd scoren.

To MBT or not to MBT, that is the question

2010-10-05T13:25:00.003+02:00

Kent u deze schoenen?

Behoorlijk lillik hè?
MBT's heten ze, oftewel Masai Barefoot Technology shoes.
En ze zouden een geweldig effect op je lichaam moeten hebben. Ze versterken je spieren en rugklachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Zeggen ze.

Nou ben ik zo gezond als een vis en heb ik al die klachten helemaal niet, maar toch denk ik erover om zo'n setje schoenen aan te schaffen, door 1 zinnetje in hun reclames: "MBT schoenen verstevigen je dijen en billen".

Mijn immer zo ferme dijen en billen zijn namelijk na de bevalling 1 grote blubberpudding geworden. En mijn buik ook trouwens. Cellulitis viert hoogtij op mijn bovenbenen en kont. Zelfs mijn onderbenen hebben soms meer het uiterlijk van een maanlandschap dan van het jeugdige onderstel van weleer.

Nou ben ik errug goedgelovig als men mij dingen belooft in reclames en twijfel ik er zelden aan dat al die apparaten en dingskes ook daadwerkelijk geven wat ze beloven.
Maar bij de MBT's twijfel ik. Omdat ze zo aartslillik zijn. Want ik wil natuurlijk wel nog een beetje MILF blijven hè. En draagt een MILF wel MBT's? Eigenlijk horen MBT's thuis in het rijtje van * kots* Crocs en Birkenstocks. Misschien wel met stip bovenaan. Dus ik weet het niet.

Wat vindt u? Kandit of kanditniet? Voor de wandel alleen hè, natuurlijk niet om naar feestjes en partijtjes en andere hooggehakte gelegenheden te gaan. Nee zeg, alsjeblieft. En heeft er misschien iemand deze schoenen? En? Hoe zitten ze?

Een heleboel foto's en een bitteken tekst

2010-09-30T15:27:00.022+02:00

Ik word groot. En het gaat veel te snel naar de zin van mijn mama. Ik weeg intussen 5.7 kg en meet 59 cm. Ik haal met rasse schreden mijn leeftijdgenootjes in en zit nu bijna op de middencurve. Gemiddeld kom ik per maand 1 kilo aan. Het consultatiebureau is zeer tevreden over mij!

Ik heb prachtige blauwe oogjes en mijn haartjes veranderen dagelijks van kleur. Soms lijken ze meer rood, dan weer blond en soms ook donker. Ik ben net een cameleon. Mijn wimpertjes zijn donker en mijn wenkbrauwtjes zijn heel licht blond. Eigenlijk ben ik best wel een lekker stuk. Al zeg ik het zelf.

Ik lach en kraai de hele dag door en ik wil graag overal bij zijn. Boxen zijn voor babies en liggen is voor watjes. Zitten wil ik. En dan liefst opgetrokken worden aan mijn handjes totdat ik op schoot rechtsta. Dolle pret vind ik dat!!

Fototoestellen zijn stom en als mama weer eens met zo'n ding boven mijn hoofd hangt, stop ik altijd met lachen. Jammer hoor, want ik ben echt heel mooi als ik lach. Als ik niet lach trouwens ook. Zelfs als ik huil ben ik mooi.

Als mama of papa een kus op mijn mond geven steek ik altijd meteen mijn tong uit. Tongen is lekker. Daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen, zeg ik altijd maar.

Kakte ik de eerste 3 maanden minstens 5x per dag, een paar weken geleden kakte ik ineens 4 dagen niet. Ik dacht ik laat mama en papa even schrikken. Mama had bijna de dokter gebeld, totdat ik 's avonds ineens de meest ranzige luier ever scheet. Nog goorder dan deze zei mam. Ze zei tegen papa dat een rioolontstopper nog minder werk heeft om een hele wijk te ontstoppen dan dat zij had met deze kakzak. Maar dat is heel erg overdreven hoor, vind ik. Mama heeft me met 2 vingers in bad gehesen en me een avondje laten weken. En toen was ik weer fris en fruitig! Ik heb dit grapje trouwens nog een paar keer uitgehaald hoor want ik vond het wel leuk! Ik kak nu gewoon altijd om de 3 of 4 dagen.

Goed. Wat hebben wij allemaal gedaan de laatste tijd? Zie my life in pictures:

Mijn nageltjes worden veel te vaak geknipt. Minstens 2x per week. Ik vind het namelijk heel leuk om mama te krabben in haar décolleté. Liefst met scherpe nagels natuurlijk, maar mama vindt dat minder. En daarom vindt zij het nodig dat ik geen nagels heb. Pfff.

Ik heb al heel veel 'eerste keren' gehad. En in dat kader gingen wij vorige week voor het eerst zwemmen. En ik vond het leuheuk! Ik viel wel na een uur al in slaap, zo moe was ik!

Ik huilde wat:

En ik lachte wat met mijn grote broers. Die in het echt trouwens geen rood gezicht hebben.

Ik ging naar Amsterdam met papa en mama en we aten daar een pannenkoek. Onder andere.

Ik dronk een biertje.

En ik maakte een broodpudding. Mama hielp me daar een beetje bij. Maar ik deed het meeste werk.

We gingen hier naartoe en mama vond dat ze best wel weer nieuwe stofjes mocht kopen. Voor mij. Maar ze hield het netjes ~~zodat ze geen gezeik met papa zou krijgen~~ zodat ze niet teveel stofjes mee naar huis zou slepen.

We bekeken mijn kast eens en kwamen tot de conclusie dat 1) veel van mijn kleertjes al te klein zijn en 2) dat ik meer kleren heb dan mama ~~dus moet mama snel wat kleren bij gaan kopen want dat kan natuurlijk niet!~~

En verder ben ik gewoon een beetje adorable en heel erg lief geweest. Zoals altijd eigenlijk.

Klaar is Klara!

2010-09-20T20:53:00.005+02:00

Mijn dochter haar kamertje moest nog een beetje meer gepimpt worden voordat ze er gaat slapen. Nu slaapt ze nog steeds bij ons in haar wiegje, maar binnenkort verhuist ze. Bedje, kast, commode, dekentjes, lakentjes en de hele rataplan aan schmuck is al maanden klaar, maar er miste nog wat aan de muur.

Dus moest er iets komen wat de witte muur een bietje meer schwung zou geven. Ik zocht en vond 3 geweldig leuke schilderijtjes en zou ze on the spot gekocht hebben, als ze geen € 85 per stuk - PER STUK! - kostten voor schilderijtjes van 20 bij 20 cm. 3 x 85 is veul geld. Dat kan ik zelf veel ~~beter~~ goedkoper! dacht ik, ging naar de Action en kocht 3 doekjes van 30 x 30 cm à € 1,99 per stuk - I love de Action! - en verf voor een appel en een ei.

Ik had in de dure-schilderijen-winkel als een dief in de nacht stiekem de schilderijtjes gefotografeerd en tekende de eerste na op mijn doek, schilderde het hele handeltje, en klaar was Klara:

Nou kreeg ik een tijdje geleden een mailtje van haar met de vraag of ik hieraan mee wilde doen. "Neuh" zei ik "doemaanie".
Maar laat het eerste thema nou toevallig 'Beestenboel' zijn. En laat ik nou net een beest geschilderd hebben. Dus Creadientje, ik doe dan tòch mee!
Als jij er nou even voor zorgt dat het oktober-thema 'schilderij' is, en het november-thema 'varkensstal' ofzo, dan kan ik meteen mijn andere 2 schilderijtjes voor die maanden maken!

Hopelijk kakt ze hem niet bij de eerste verschoonbeurt helemaal onder....

2010-09-08T16:50:00.007+02:00

Het is af! M'n projectje met de 5 stofjes van zolder: een aankleedkussen voor ons meisje:

De titel van dit log zal trouwens wel wishful thinking zijn...

Mijn dochter loopt! heeft een dubbele kin! heeft voor het eerst schoenen aan!

2010-09-06T13:44:00.004+02:00

Is ze niet übercute??

Schatten op zolder

2010-09-02T13:29:00.006+02:00

Mijn moeder is onlangs verhuisd. En dat is me toch leuk! Voor haar natuurlijk, maar ook voor mij. Er kwamen namelijk ~~naast een heeeeleboel zooi~~ hele leuke dingskes uit de kast gevallen.

Zolang ik me kan herinneren, naait mijn moeder al. Al onze kleren vroeger (tot vervelens toe) maakte ze zelf. Ik heb de liefde voor kleding maken en het naaien geleerd van de master herself. Al sinds mijn prille jeugd, waren we vaak samen aan het naaien en andere leuke dingen aan het maken.

De laatste jaren naaide mijn moeder kleertjes voor de missie in Bolivia. Ze kreeg van iedereen stofjes voor dat project. Zelfs van gordijnstofrestjes die ze uit een meubelzaak kreeg, maakte ze de mooiste rokjes. Heel leuk allemaal. Maar nu het nonnetje dood is, lagen al die leuke stofjes daar maar. Tot dochter Edje langskwam en zei "gimme gimme gimme!". En zo ging ik naar huis met dit:

En met dit:

En een hoop meisjestasjes en haarspeldjes nam ik ook mee, want ze struinde ook rommelmarkten af op zoek naar tassen voor de schoolboeken van de Boliviaanse kids en haarspeldjes en elastiekjes. Alles wat te duur was voor hen om zelf te kopen eigenlijk, kocht ze en stuurde ze op.

Elke gek heeft zijn gebrek zeg maar.

En nu ben ik dus iets aan het maken voor Lola's kamertje met de eerste 5 stofjes. 4 geruite en 1 effen. Alle 5 gecombineerd in 1 projectje. Het eindresultaat laat ik u volgende week pas zien want wij zijn morgen 5 jaar getrouwd (5 jaar alweer!!??) en gaan naar Amsterdam voor 3 daagjes.

ps 1 het zijn eigenlijk veel meer stofjes dan ik hier laat zien, maar dat mag Man niet weten en hij leest mee hier. Ik mag namelijk geen stofjes meer in huis halen van hem omdat ik nog 4 dozen vol heb staan. En daar moet eerst minstens de helft van op voordat ik iets nieuws mag kopen. Maar ik luister nooit naar hem. Dus.

Oh hoi schatje! Je hebt het al gelezen? Love you!

ps 2 even OT maar wel joepie: Ik zit eindelijk terug op mijn gewicht van voor de zwangerschap! Die laatste halve kilo bleef er weeeken aanhangen en ging er maar niet af. Niet dat ik er ook maar enige moeite voor gedaan heb, maar toch. Jeuj!

Piss happens

2010-08-27T09:48:00.010+02:00

Mijn dochter en ik gingen naar de babywinkel. Alle cadeautjes van de geboortelijst waren gekocht (yay!) dus die kon afgesloten worden en de resterende kedoos opgehaald.

Als we aan de kassa staan, hoor ik een harde prrfbbbletsj. En als ik een harde prrfbbbletsj hoor weet ik wel hoe laat het is. Het wordt altijd voorafgegaan door een rood aangelopen hoofd met wat gekreun en gevolgd door een vreeschlijke stank. Mijn dochter was aan het kakken. En meuren dat ze dan doet! Als ze gescheten heeft hè. Anders ruikt ze uiteraard altijd citroentjesfris.

Gelukkig heeft iedere beetje babyzaak tegenwoordig een toilet. Dus ik vraag beleefd aan het kassameisje of er ook een luierkussen ligt. "Nee, maar u mag haar wel op de commodes verschonen die in de winkel staan!".
Uhh?? Hmm. Owkee.

Onderweg zoek ik naar een hydrofieldoek om op het kussen te leggen. Zitnietindetas. Oh ja, die hangt nog over de Maxi Cosi in de auto. Tegen de zon. Dan maar zonder. Ik stal kind en luiertas uit op één van de plastic luierkussens midden in de winkel en bekijk de schade. Kak tot op haar bovenarmen. Oké. Daar trek ik even mijn vest voor uit. Ik stroop het kind uit haar jurk en romper en gooi de bekakte spullen...uhmm...ja waar kan ik die gooien? In een zijvak van de tas dan maar (* note to self: plastic zakjes in de tas stoppen *). Ik doe met 2 vingers de goorste luier ooit uit en gooi hem...uhm...ja waar? Er staat natuurlijk geen vuilnisbak in de winkel. Doen we straks wel weg dan.

Terwijl ik haar billetjes optil om grote schoonmaak te houden, laat ze een scheet in m'n gezicht. En lacht poedelnaakt van oor tot oor. Zíj vindt het erg vermakelijk allemaal.

Ik pak een nieuwe luier, draai me terug naar Lola en het wicht is aan het pissen! Op het plastic kussen. De pies druipt via haar rug en hoofdje zo de commode af. Op de winkelvloer. Hydrofiel hydrofiel HYDROFIEL! K.u.t. Hebikniet. Ik lach schaapachtig naar mensen in de winkel en mompel "doet ze anders nooit".

Heb ik iets bij om te dweilen? Zoek zoek zoek. Nee. Vochtige doekjes dan maar. Maar probeer dat maar eens! Natte doekjes gebruiken om natte pis mee op te dweilen. Gaatniet. Een heel pak natte doekjes later heb ik èn het kind èn de hele ~~winkel~~ commode + omstreken gedweild.

Nieuw rompertje. ZIT NIET IN DE TAS! Oh my freaking God. Ik ga er van hinniklachen. Lola gaat er van huilen. Hard. Dan maar alleen een nieuwe jurk aan. Tis toch warm buiten ~~en ik wil naar huuuuuuis!!!~~

"Is het gelukt?" vraagt het kassameisje als ik eindelijk terugkom.
"Ja hoor, prima!" zeg ik, en druip af. Letterlijk.

Godzijdank er is weer drank!

2010-08-22T23:11:00.002+02:00

Het is nou niet dat ik de kraan helemaal dichtgedraaid heb tijdens mijn zwangerschap, maar echt veel gedronken heb ik niet. Alcoholisch gezien dan hè. Een slokje hier, een nipje daar. Soms zelfs een half glaasje. Ja, sue me.

Maar meer deed ik niet.

Na de zwangerschap ging er wel af en toe een wijntje in (jahaa borstvoedingsmafioso, nà de voeding!). Vonk best kunnen. Lekker.

Maar dit had ik nog niet gedaan. SAN-GRI-A. Een heel glas. Met vruchtjes. En wijn. En alcohol. De kwijl loopt met terugwerkende kracht over mijn kin.

Lekkerrrrrr!

Moederkesdag

2010-08-15T20:06:00.002+02:00

Ik vierde vandaag mijn allereerste echte Moederdag. Ik heb er natuurlijk al 6 gehad als stiefmoedertje, die ook heel leuk en lief waren, maar das toch nèt even anders.

Hier in Antwerpen wordt Moederkesdag niet op de 2e zondag van mei gevierd, maar op 15 augustus, wat officieel Onze Lieve Vrouw Hemelvaart heet. En als echte import-Antwerpenaren vieren wij het dus ook vandaag. Onze eigen moeders trouwens ook, want dan hebben ze èn in mei een moederdag met het andere plebs van de familie, en vandaag dus met hun ~~allerliefste~~ Antwerpse zoon cq. dochter.

En leuk dat het was! Ik werd vanmorgen in bed verrast met 2 kedookes: lekkere parfum en een boek, en ook nog een hartstikke lieve kaart. Helemaal zelf door ~~Lola~~ Man geschreven. Moest effe een brokje wegslikken bij het lezen ervan. Het ging over allerliefste mama van de hele wereld enzo. En meer van dat soort dingskes. Ik glunderde wat af en nam de kedoos en kussen in ontvangst terwijl ik de slapers uit mijn ogen wreef.

Dank je wel lieve Lola! Ai luf joe toe!

Leuk veur het kontje

2010-08-14T23:26:00.006+02:00

Wat is er lilliker dan een dikke pamper die onder een mooi jurkje en vooral onder een mooi meisje uitkomt? Bijna niks.

Dus moest er een luierbroekje komen. Maar die kun je dus niet kopen hè. Zou een gat in de markt zijn als je het mij vraagt. Maar mij werd niks gevraagd, dus maakte ik er zelf eentje. Of ik maakte er eigenlijk 2. Het patroon (héle leuke site by the way!!) is voor een 18 tot 24 maanden oude baby. En die van ons is nog geen 3 maanden dus ik verkleinde het patroon een beetje. En toen was 'ie te klein ~~want onze dochter heeft een heule dikke reet~~. Voortaan ga ik bij alle zomerjurkjes die ik naai, een luierbroekje maken, want zeg nou zelf, is dat niet veel leuker onder een jurkje? Mocht u het zelf ook willen proberen: het is echt een supereasy patroon en zo klaar! Ik maakte er 2 in een uur.

Ons model is niet erg bereidwillig vandaag om met haar gezicht, laat staan fotogeniek, op de foto te gaan, dus u moet het met haar ~~onder~~achterkant doen. Maar daar gaat het logje ook eigenlijk over. Dus.

Oh kijk, we krijgen toch haar zijkant nog even te zien!

Ook geen superfoto maar ze had geen zin in poseren. En u moet trouwens naar het kontje met het broekske kijken. Dus.

PS het leuke roze jurkje waar ik dit broekje bijpassend bij maakte, kakte de madam net voor de fotoshoot helemaal onder, dus de kleurencombi hier is het niet helemaal, maar you get the point.

Houdini heeft m'n fiets gepikt

2010-08-10T22:54:00.005+02:00

Man kocht 2 weken geleden een nieuwe oude opafiets met 2 stangen en een rekje voorop. Een superleuk fietske. We kochten het bij een mannetje dat oude fietsen opknapt en verkoopt. Voor 25 Euri. Geen geld.

En daar hebben we welgeteld maar liefst 7 dagen plezier van gehad. Toen werd hij gepikt. Husby kwam terug van gitaarles en weet absoluut zeker dat hij zijn fiets met de ketting aan het hekje voor ons huis heeft vastgemaakt. De volgende morgen zat het slot nog vast aan het hek en de fiets was weg. Rara hoe kan dit? Tenzij Houdini himself hem heeft gejat, lijkt het mij onmogelijk om een fiets die vastzit met een dik kettingslot te bevrijden, maar het slot niet door te zagen. Maar ik ben geen fietsendief natuurlijk dus ik weet er niks van.

De vriendelijke fietsenjatter had toch nog een klein beetje een geweten, want ervoor in de plaats had hij een lillik oud wrak met lekke band en kapotte ketting, tegen onze gevel gezet. Ter compensatie ofzo. ~~En bedankt asshole.~~ Die hebben we dan maar aan de ketting gelegd in het kader van *beter iets dan niets*.

3 dagen na de Grote Verdwijntruc werd er aangebeld. Een meneer die zei dat zijn fiets tegen ons huis stond en of hij die asteblief terug mocht hebben. Zijn fiets was 2 maanden daarvoor gepikt. Je moet maar geluk hebben om je gejatte fiets terug te vinden! En in een heel andere wijk van de stad dan ook nog.

Anyway, nu hebben we dus geen enkele fiets meer. Jammer van het fietske, maar wat ons nog meer bezighoudt is: hoe hebben ze die fiets kunnen stelen zonder het slot door te zagen? Ik wil die truc weten.

Als u Houdini-capaciteiten heeft en u weet het, zeg het ons! ~~En als jij die verrekte fietsendief bent: geef m'n fiets terug!~~

Made by the master

2010-08-02T21:13:00.003+02:00

Deze had u nog steeds tegoed van me want ik wil u natuurlijk onze geweldige geboorte- en bedankkaartjes niet onthouden!! Misschien heeft u het geboortekaartje al gezien bij the tekenmaster herself want zij logde er ook al over (en ze had er een leuk verhaaltje bij, maar ze plaatste het in juni, en laat dat nou net niet meer in haar archieven staan, dus ik kan het niet linken) maar dan bekijkt u het nog maar eens. Ontworpen door Octavie. Tatatataaaaa:

Fantastisch gedaan, toch?

Ze snapt het niet...

2010-07-29T13:16:00.004+02:00

Onze kleine draak snapt het nog niet zo goed.
Dat je bij voorkeur 's nachts slaapt en niet overdag.
Dat donker betekent dat het slaapjestijd is.
Maar vooral dat slapen 's nachts lekker is.

Ze begrijpt er helemaal niets van. Want onze prinses komt (sinds kort) pas rond een uur of 10 's avonds tot leven. Dan begint ze met haar armpjes en beentjes te zwaaien en gaat ze keihard huilen en strekt ze haar lijfje tot het helemaal stijf is. De enige manier om haar te sussen is met haar rondlopen. Maar oh wee als je even gaat zitten. Dan begint de sirene opnieuw.

We weten niet goed of ze krampjes heeft (maar dat zou ze dan overdag toch ook moeten hebben?) of dat haar dag/nachtritme mixed up is of dat het aandachttrekkerij is. Ik ben niet goed in het lang laten huilen, dus ik pak haar (te?) snel op. Want dan is ze stil. Maar ik kan toch niet de hele nacht met haar rondlopen?

Overdag slaapt ze wel veel maar is ze ook regelmatig wakker en spelen we.

Dus nu vraag ik me af of WIJ het misschien niet goed begrijpen? Doen we iets verkeerd met haar dag/nacht ritme? Moet ik haar overdag meer wakker houden (maar hoe dan?)? Kan ik iets doen om haar te kalmeren?

Hoe doet/deed u dat met uw baby? Welk ritme hanteert u? Hoe laat gaat uw baby 's avonds in zijn/haar bedje? Tips zijn welkom!

1 jaar Edje en 2 maanden Lola

2010-07-26T21:12:00.003+02:00

Wou ik toch zomaar 2 jaar Lola schrijven! Maar zo lijkt het wel! Het is alsof ze er al veeeeel langer is. Het gaat -oh cliché- zo ontzettend snel. Woog ze eerst nog maar 2.4 kg, na 2 maanden weegt ze bijna het dubbele. Ons lieve kleine dunne popje is verandert in een Michelin-vrouwtje. Maar dan is er weer meer om van te houden niewaar? Haar schattige onderkinnetje, haar dikke billetjes, haar mooie ronde hoofdje met die lekkere bolle wangetjes, alles is heerlijk aan haar.

Maar wij vieren dus feest. Want mijn Edje blog bestaat 1 jaar en ons Lola'tje bestaat 2 maanden vandaag. Hiep hiep hoera voor ons! We hebben het gevierd met een ijsje voor mama en een tiet voor Lola. Lekker.

En ja, dat is een Lief! 't-shirtje. Want ik vind Lief! wèl leuk! Ze heeft ook een Lief! jurkje en zelfs een Lief! zwembroekje. Want ik vind Lief! Leuk!
Daar. Kom ik even uit de kast. Sorry hè.

6 weken (en 1 dag)

2010-07-08T23:49:00.003+02:00

De afgelopen 6 weken zat ik op een ~~oranje~~ roze wolk. En iets zegt mij dat ik daar nog wel een tijdje zal doorbrengen ook. Want ik ben verliefd menschen. Verliefd zoals ik nog nooit verliefd ben geweest!

De afgelopen 6 weken hebben wij geknuffeld, gekust, gewandeld, gebarbequed, zijn we naar een feest geweest, hebben terrasjes gedaan, zijn uit eten en naar de speeltuin geweest, hebben logées gehad, hebben dàgen geschilderd in oma's nieuwe huis en hebben lekker thuis gecocoond.

En ons Lolaatje heeft overal doorheen geslapen. Ik zeg superkind.

De afgelopen 6 weken ben ik ook bekotst, bepiest, bekakt, besnot en bekwijld, ben ik gekrabd en gestampt, heb ik kopstoten gekregen, is er in mijn tiet geknepen en in mijn tepel gebeten, heb ik nog nooit zoveel stront gezien, is er bijna een oorbel door mijn oor gerukt, is er een luier op mijn voet gevallen (shit down), moest ik te pas en te onpas met m'n tieten flashen en lekte ik uit alle gaten van mijn lijf.

And I love all of it! ~~Ok, dat laatste vink minder~~

Kortom, wij zijn supergelukkig hier in het Vlaamsche land!

Oh ja, en we hebben ook nog gesupporterd voor één of ander voetbalwedstrijdje op tv.

De onschuldige hand heeft getrokken!

2010-07-05T23:52:00.000+02:00

Verloting!!

2010-06-28T15:24:00.003+02:00

Een mens zou het zomaar vergeten.
Dat ik ooit eens beloofd had om teen en tander te verloten na de bevalling.
Nou beste lezers slash lezeressen, de verlotingstijd is aangebroken!

Zoals u allen weet, heb ik een adorable meisje gekregen, dat ooit als ze wat groter is (want het is voor een wel hele dikke grote baby gemaakt zie ik nu. Ja man, wist ik veel hoe groot een pasgeboren baby is), in dit slaapzakje gaat slapen:

Maar ik had een meisjes- èn een jongensversie gemaakt, dus deze:

geef ik weg ~~aan de hoogste bieder~~!

Nou is het natuurlijk eigenlijk een jongensslaapzak. En u hebt misschien nou net geen jongetje. Geen nood! U kunt het autootje er heel gemakkelijk afknippen. Maar dat zou eeuwig zonde zijn van mijn vlijtige handenarbeid, dat begrijpt u. En meisjes rijden ook auto, dus ik stel voor dat u het autootje gewoon laat zitten als u een meisje hebt (en als u ook nog eens het onvoorstelbare geluk hebt om dit pronkstuk te winnen). Want kijk nou hoe schattig:

Ook zonder kind mag u meedoen. Het is namelijk ook heel goed te gebruiken als stofdoek.

Volgende week maandag ga ik een naampje trekken!

Papa

2010-06-21T23:33:00.004+02:00

Vandaag zou je jarig geweest zijn.
De 27ste keer sinds je dood bent.
En deze keer is het extra moeilijk.
Moeilijk omdat het een kroonjaar zou zijn geweest.
Moeilijk omdat ik je nog veel meer mis sinds ik zelf moeder ben.
Moeilijk omdat ik je zó graag je kleindochter had laten zien.
Moeilijk omdat mijn kind haar opa nooit zal kennen.

Wat zou je een leuke opa geweest zijn.
In gedachten zie ik jullie samen.
Zij op jouw voeten staand en jij dansend, zoals je vroeger met ons deed.
Ik hoop dat je vanaf je plekje in de hemel ziet hoe gelukkig ik nu ben en wat voor een mooie dochter ik heb gekregen.
En ik hoop dat ze op jou lijkt.

Ik mis je.

Zoek de verschillen!

2010-06-20T15:06:00.008+02:00

Er is veel gebeurd te huize Ettepet de afgelopen 3 weken. Het ene is gegroeid en het andere is gekrompen. Thank God. Kijkt u mee naar de 'voor' en 'na' pictures?

Mijn buikske net voor de bevalling. +18.5 kilo schoon aan de haak:

3 weken na de bevalling draag ik nog +4 kilo ~~vet~~ extra met me mee. Das een kleine zak aardappelen. Ik zal er nog eens wat gaan schillen de komende weken! Maar ik kan weer in mijn favo spijkerbroek. Yay!

3 weken geleden zagen mijn ~~poten~~ voeten er nog zo uit. En noemden mensen me Fiona. En vroegen waarom ik blauwe nagellak op had en geen groene.....boehoeee!!

Nu zijn ze nog steeds niet helemaal back to normal maar het Fiona-gehalte is eraf. Toch?

De eerste ontmoeting van Julian en Lola in het ziekenhuis:

En ook de tweede ontmoeting na 3 weken eindigde meteen liggend op de bank. ~~Tsss die jeugd van tegenwoordig...~~:

Onze prinses net na de geboorte:

En ons Lola'tje na 3 weken. Met onderkin, dikke wangetjes en dik buikske. Ze is zoooo lief en mooi! Ik hou elke dag meer van haar. Wat vandaag bijna onmogelijk lijkt omdat ik al op het toppunt van houden-van zit. Ik heb letterlijk vlindertjes in mijn buik van verliefdheid.

Oortest: helemaal goedgekeurd!

Mijn stekkertje zat dus in mijn computertas. Waar het hoort te zitten. En ik had nou net overal gezocht behalve daar. Na zwangerschapsdementie en post-zwangerschapsdementie ben ik nu ook post-zwangerschaps-seniel. Aaarrggghhh!

Bevallingsverhalen - deel II

2010-06-14T14:06:00.002+02:00

Nou ben ik natuurlijk een heel stoer wijf. En ben ik niet bang van een bietje pijn. Maar bevallen had ik nog nooit gedaan en ik wist dan ook totaal niet wat me te wachten stond. Wel hoorde ik van anderen dat inleiden op zijn zachtst gezegd niet echt lekker was. Dat je de eerste fase van 'langzaam op gang komen' gewoon overslaat en meteen heftige weeën krijgt. En dat was, verhaaltechnisch gezien, natuurlijk ook wel het spannendste geweest om hier te vertellen.

Maar ik moet u teleurstellen. Ik vond het namelijk allemaal wel meevallen!

Om 7 uur des woensdagochtends kreeg ik nog maar eens een gelletje opgespoten, wat wederom geen bal uitvoerde. Alles bleef lekker dicht down under en er was nada wat op gang kwam. Om 8 uur kwamen ze dan maar met het zwaardere werk aandragen. Een infuus met het weeënopwekkende spulletje. Elk kwartier kwam de vroedvrouw de dosis opdrijven. Dat werkte wel. Ik kreeg meteen weeën maar vond het allemaal nog peanuts. Nou heb ik natuurlijk door de jaren heen al heel wat in me laten porren en prikken met al die IVF's dus misschien was ik al wat gewend aan pijn 'in die regionen'? I don't know. In ieder geval was het allemaal goed te doen.

Ik lag aan allerlei toeters en bellen om mijn bloeddruk en ons beebje haar harttoontjes in de gaten te houden. Maar met die harttoontjes ging het niet goed. Elke keer als ik een wee kreeg, reageerde haar hartje daar slecht op. Ze was al wat verzwakt door de zwangerschapsvergiftiging en de weeën kon ze niet aan. Om 11 uur werd besloten om een keizersnede te doen omdat het te gevaarlijk voor ons kindje werd.

De anesthesist kwam. Aardige man, maar wat heeft die me pijn gedaan zeg! Mijn mannetje heeft al tig keer een epidurale verdoving gehad (en ik natuurlijk nog nooit want was zelfs nog maagd op ziekenhuisgebied) en hij zei dat je even een prikje voelt en dat het daarna een beetje 'raar' voelt als de vloeistof ingespoten wordt. Maar OH-MY-GOD wat deed me dat een pijn zeg! Net toen ik toch wel heel erg aan mijn hoge pijngrens ging twijfelen, kneep de vroedvrouw in mijn been en zei "je doet het goed hoor", waarop de anesthesist zei "ja jij wel, maar ik niet". Zat hij dus gewoon te klungelen in mijn rug! Auw auw auw!

Eenmaal in de operatiezaal werd de verdoving verhoogd want ik voelde nog steeds alles. En nog een keer verhoogd want ik bleef het voelen. En nog eens verhoogd. Tot we aan de maximale dosis zaten en ik het nog steeds voelde. Ik was intussen helemaal van de wereld door al dat verdovingsspul en hoorde mezelf in sloooow moooootion allerlei gekke dingen zeggen. En ik bleef maar "filmen hè schatje!!" roepen. Wat schatje ook mooi deed. De verpleging vond dat hij beter op een stoel kon gaan zitten want hij zou vast flauw vallen als ze het mes in mijn buik zetten, maar mijn held heeft alles gefilmd. En das maar goed ook, want toen de epidurale dus niet werkte werd er een Raggie (Raggy? Ik kan het woord niet vinden als ik erop Google) gestoken en daarvan werd ik pas echt helemaal groggy. Heb dus niet veel van de keizersnee meegekregen en bijna heel de tijd geslapen. Maar ik heb mijn fillumpie om terug te zien!

Een Raggie is ook een ruggeprik, maar dan hoger in de rug dan een epidurale, en tot in het ruggemerg. De anesthesist in de operatiezaal (een andere dan die van de epidurale) wilde de epidurale verdoving niet uit mijn rug halen, omdat hij zo slecht gestoken was. Hij eiste dat de 1e anesthesist dit kwam doen want hij wilde er niet verantwoordelijk voor zijn als het mis liep. Lekker. Gelukkig was ik toen al volledig buiten westen en heb ik dat allemaal niet gehoord. Misgaan? Niet verantwoordelijk? En ik had het al niet zo op al dat gepruts in m'n rug...De 1e anesthesist kwam en heeft echt keihard aan de naald moeten rukken en trekken voor hij uit mijn rug was. Yuk.

De Raggie werd zonder problemen gestoken en om 12.38 uur werd het mooiste meisje van de hele wereld uit mijn lijf gehaald. Ik werd wakker gemaakt en kreeg haar 1 minuut te zien, er werd gezegd dat alles super was (Apgarscore 9 en 10) en toen waren zij en ook mijn Husby weg. Er werd nog eens hard op mijn buik geduwd om al het overtollige bloed weg te krijgen en toen werd het hele boeltje gehecht en werd ik only the lonely op de recovery gezet. Voor een heel fucking uur! En dat vond ik vreselijk! Ik had mijn kind maar 1 minuut mogen zien. Husby en ik hebben de tijd niet gehad om onze emoties met elkaar te delen en ik moest verdomme een heel uur wachten om onze dochter vast te houden terwijl ik me meteen alweer heel goed voelde! Ik was in staat om uit dat verrekte bed te klimmen en zelf naar mijn kamer te klauteren als ze me niet heel snel brachten! Voor Man was het wel een hele speciale ervaring, want normaal leggen ze het kindje op de moeders' borst. Nu mocht Lola dat eerste uur op de ontblote borst van haar vader liggen. Ik heb dat eerste uur in de recovery alleen maar gehuild. Van alle emoties. Van het verlangen naar mijn kindje. Van het toch nog moeder mogen worden na al die jaren. Van dankbaarheid. Van verliefdheid. Maar vooral van geluk.

Het lekkere cocoonen met ons drietjes hebben we ruimschoots ingehaald toen ik dan ein-de-lijk weer wel terug naar de kamer mocht. Wat heerlijk! Wat was (en is!) onze dochter mooi! Wat heeft ze een lange vingertjes en teentjes. En lange beentjes. En die zachte haartjes. Dat mooi gevormde mondje. Die donkere oogjes. Dat zachte velletje. Dat kleine warme lijfje. Haar lekkere geurtje. Ik kan nog steeds niet ophouden met uren naar haar te staren. Wat voel je meteen veel liefde voor zo'n klein hummeltje. Het was zo overweldigend.

Ik ben echt de gelukkigste vrouw van de wereld! En omstreken.

En nu wou ik hier een fotootje van onze prinses zetten, maar ik kan het stekkertje niet vinden....

Bevallingsverhalen - deel I

2010-06-08T19:39:00.005+02:00

Ja hey zeg. Komt de 3e logbaby al met een bevallingslog! En ik was de eerste en ik puf nog steeds uit! Dat kan natuurlijk niet. Maar menschen menschen toch, bevallen is geen kattepis. En dan heb ik nog niet eens 26 uur weeën en meer van dat soort onzinnigs gedaan. Gewoon een kwartiertje keizersnee en huppetee, hello baby! Maar ik ben me d'r een partij moe van! Poehee zeg!

Dus we gingen bevallen. Of nee dat gingen we eigenlijk niet. Eigenlijk gingen we gewoon op contrôle bij de gynaecoloog, maar die zei toen "hiiiiier blijven jij, je gaat bevallen!".

Wat ik nog niet verteld had, was dat ik die zondagochtend dat ik in allerijl naar het ziekenhuis ging omdat ik een hele nacht hoofdpijn had gehad eigenlijk die dag al ingeleid moest worden van de gynaecoloog van wacht. Maar ik had uitgerekend die ochtend een verjaardagsbrunch georganiseerd voor mijn verjaardag (die al een maand geleden was, maar dat mocht de pret niet drukken). Ik ging met mijn vriendinnetjes eten in de stad. En alle 11 die vriendinnen kwamen naar ons thuis. Om 10 uur 's ochtends. En om 7 uur was ik in het ziekenhuis. Denkend dat ik om 10 uur al lang en breed terug thuis was. Maar toen moest ik maar liefst 1.5 uur aan de monitor. En was het al half 9. Als ik al geen hoge bloeddruk had, dan kreeg ik het wel van het idee dat mijn feestje straks in het water zou vallen, en dat al die meiden die van heinde en ver kwamen, voor niks voor mijn deur stonden. Want ik was in de haast ook nog mijn telefoon vergeten op mijn nachtkastje dus ik kon niemand bellen. Het werd half 10. En ik zat nog steeds te wachten op de gynaecoloog die *echt* zo zou komen om één en ander te beoordelen. Ik stuurde Man alvast naar huis om de meiden te verwelkomen en in te lichten. Na een eeuwigheid kwam de gyn dan ein-de-lijk opdagen. In haar zomerjurk. ~~Kon je niet wat sneller van je strandstoel komen?!?~~ En ze vond dat ik moest blijven. En ik vond dat ik naar een feestje moest. Uiteindelijk mocht ik dan toch gaan, met de belofte dat ik diezelfde avond terug zou komen om nog eens aan de monitor te gaan hangen en dan zou ze beslissen of 'mijn toestand' tot dinsdag zou kunnen wachten, tot mijn eigen gyn terug was. Ik heb me naar huis gespoed alwaar mijn trouwe ~~honden~~ vriendinnen al op me zaten te wachten. De brunch voelde een beetje als het laatste avondmaal en stilte voor de storm enzo. Want het zou zomaar eens kunnen dat ik de volgende dag moeder zou worden!!!

Diezelfde vriendinnen hadden trouwens een paar dagen later, op woensdagavond, 3 weken voor mijn uitgerekende datum en de dag van mijn uiteindelijke bevalling, samen met mijn geniepige husband, een babyshower bij ons thuis georganiseerd. Maar die ging dus niet door want toen lag ik al met het mooiste prinsesje van de wereld in mijn armen in het ziekenhuis. Das dan weer jammer. Dat van die babyshower hè, niet dat van dat prinsesje. Alle babyshowerspelletjes en versiering waren al gemaakt en gekocht en de taart was besteld. Die laatste hebben we na de bevalling dan maar opgegeten. Jammer. Maar mijn brunch heb ik dan toch lekker wel gehad!

Op zondagavond mochten we het dan toch rekken tot dinsdagochtend. Tot onze eigen gyn terug was. Die dindagochtend had ik eigenlijk een afspraak met haar. We lazen al zo lang bij elkaar, woonden allebei in Antwerpen als Hollander zijnde, waren allebei zwanger en uitgerekend voor dezelfde periode en gingen in hetzelfde ziekenhuis bevallen, maar we hadden elkaar nog nooit gezien. Dat kon natuurlijk niet! Dus hadden we eindelijk afgesproken. Maar ik moest dus ineens naar de gyn en belde onze date af. Bij de gyn ging ik weer fijn aan de monitor liggen en werd bloed, bloeddruk en urine gecheckt en een afspraak voor diezelfde avond gemaakt om de uitslagen te bespreken.
Om 9 uur 's avonds konden we bij de gyn terecht (lang leve de spreekuren van de doktoren in België !!!) en prompt werden we om 10 uur terug verwacht. Met koffertje. Want we gingen à la minute inleiden.

De kamers waren alweer allemaal bezet. Zowel de 1-persoons als de 2-persoons. Dus bracht ik de nacht door in de verloskamer. Hoe gek is dat?!? Er werd een gelletje opgespoten (dubbele dosis want er was nog totaal geen actie down under en mijn baarmoederhals was nog helemaal niets verstreken en het zou sowieso een 'hard labeur' bevalling worden werd me al even ingefluisterd. Fijn. Kon ik daar nog even lekker over dromen die nacht) en de volgende ochtend zou het infuus met het inleidingsspullie gestoken worden.

's Ochtends had het gelletje totaal niks gedaan. En werd het infuus meteen op standje volle bak ingebracht.......

Wordt vervolgd............

Mijn mooie meisje.....

2010-06-01T20:54:00.007+02:00

Het mooiste meisje van het ziekenhuis. En van Antwerpen. En van de wereld. En helemaal van mij!

Aaaaaahhhhh....

Voor het eerst in bad

Lola met het mooiste jongetje van het ziekenhuis

De hapkes voor de visitors

De doopsuikertjes

En natuurlijk de slinger met eindelijk de naam erin

Zo. En nu ga ik kak-scheppen. Doei!

LOLA

2010-05-27T21:23:00.004+02:00

* geboren op 26 mei 2010
* keizersneetje
* 2450 gram
* 47,5 cm
* slaapt de hele dag
* het mooiste meisje van de heeeeeeele universe

Later meer. Ben nu effe te verliefd om te schrijven......

Edje gaat vreemd!

2010-05-23T22:33:00.006+02:00

Hey! Weet u waar ik ben? In the hospital!
Ja man, ik dacht laat ik 's effe een nachtje vreemdgaan. En dat is dus een primeur voor mij hè, want het is de allereerste keer ~~dat ik op een ander slaap~~ dat ik in een ziekenhuis lig!

Ik had afgelopen nacht knallende koppijn en omdat dat een symptoom van verergerde zwangerschapsvergiftiging kan zijn, gingen we ~~in het holst van de nacht~~ 's ochtends om 7 uur weer maar eens richting Spoed. Moest 1.5 uur aan de monitor gaan hangen (normaal is dat maar een half uurtje) en mocht toen wel naar huis maar moest vanavond terugkomen om nog eens bloeddruk en harttonen te laten meten. Vanmorgen was alles al te hoog, maar vanavond was het onverantwoord hoog en vond de dienstdoende gyn (jouw gyn Astrid!) dat ik lekker moest blijven overnachten.

Ben vanavond fijn vol (andere) bloeddrukverlagende pillen gepompt en morgenochtend gaan we nog eens aan de monitor en hopelijk mag ik dan toch terug naar huis. Ik zou het graag nog een paar dagen willen rekken. Ten eerste om mijn bevalling bij mijn eigen gynaecoloog te kunnen doen (die is dinsdag weer terug) maar ook om de 37 weken te halen. Ik weet wel dat het geen kwaad kan als ons prins/esje nu geboren zou worden, maar toch. Hoe langer inside, hoe beter.

De éénpersoonskamers waren allemaal vol, dus ik lig nu bij een Mongools madammeke op de kamer dat niks anders spreekt dan Mongools en ik spreek die taal nou ook niet echt vloeiend zeg maar, dus het is hier lachen geblazen, dat begrijpt u. En dan is ook de tv nog kapot. Dus ik heb fijn veel aanspraak. Gezellig.

En nu ga ik mijn slaappilletje eten en een slaapje doen. Vannacht heb ik bijna niks geslapen en ben een beetje moooooooe.

~~Ik hoop dat die Mongool niet snurkt.~~

Truste!

Terwijl u op een logje wacht, lig ik in de zon

2010-05-20T22:25:00.003+02:00

Ja joh ik heb toch hélemaal geen tijd om te loggen!
Ik moet delegeren. En slapen. En vriendinnen ontvangen. Want die komen ineens allemaal langs en ze nemen mijn huishouden over. Hoe fijn is dat?! Ik mag niet eens koffie zetten. "Zeg maar waar alles staat en ik doe dat wel. Jij moet alleen maar mooi zitten zijn". Of nog zo'n heerlijke zin: "Heb je nog strijk? Doe ik wel even."

Ik hou het zo nog wel een tijdje uit hoor. Voel me nog steeds kiplekker en de babystuff is bijna allemaal gedaan. Ik slaap lekker een beetje uit, doe wat in en om tha house en kruip 's middags op mijn tuinstoel. In het zonnetje. En ik word me toch een partij bruin! Van nature ben ik een melkfles (witte melk dus hè, geen chocomel) maar nu met al die raging hormones bruin ik ineens supersnel. Life's not so bad!

De gyn was wel een beetje boos dinsdag omdat mijn bloeddruk weer een stuk te hoog was. Ik moest meer rusten. Ook mijn liefste was daarna boos omdat ik beter naar de doc moest luisteren. Mocht ik al niet veel uitvreten, nu mag ik zo goed als niks meer doen als meneer thuis is. En als hij niet thuis is trouwens ook niet.
En dus lummel ik maar een beetje aan. Koffietje drinken, boekje lezen, slaapje doen, beetje knutselen, beetje hangen, beetje bellen, dat soort dingen.
Als alles goed blijft gaan, gaan ze de bevalling dus op 38 weken inleiden. Maar of dat precies op 2 juni is, weten we nog niet. Man hoopt op 4 juni, want hij heeft op 2 en 3 juni een aantal belangrijke vergaderingen. WTF?!?! Mannen.....

Dat borstvoedingsklasje waar iedereen zo nieuwsgierig naar is, was echt wel een giller. Eerst had mevrouw de vroedvrouw de sleutel van het lokaaltje niet bij. Toen we eenmaal in het lokaal waren, moesten we verkassen want het was de verkeerde zaal. Toen wist ze niet hoe de beamer werkte en daarna kende ze het password niet.
Uiteindelijk hebben we het dus zonder beamer moeten doen en heeft ze haar verhaaltje zo verteld. Op zich wel een leerzaam verhaaltje maar de mannen hadden er echt weinig aan. En mijn mannetje heeft het natuurlijk ook allemaal al 2x gezien bij zijn kids, dus hij zat er weinig te doen. Ik ben wel blij dat ik geweest ben, maar ik zal toch nog wat les moeten hebben met een echte tiet en baby in plaats van een kussen met een tepel op en een pop.

Nee, dan onze laatste zwangerschapsyogales (Scrabble!). Die was leuk! Het was de massageles. Heeeeeeeeeeerlijk! En de mannen maar werken. Nou waren er een heleboel houdingen bij waarin de aanstaande moeders in kniezit (is dat een woord?) moesten gaan zitten en dat kan ik sowieso niet meer met al dat vocht. Mijn benen staan zo ontzettend strak gespannen dat ik amper door mijn benen in hurkzit kan gaan. Dus dat was niet echt ontspannend pour moi. Maar ik weet zeker dat Man wel heel goed mijn rug kan masseren voor 18 3 uur en dat ik dat dan ook heel lekker ga vinden. En ontspannend. Gedeelde smart is halve smart niewaar? Ik pijn, hij pijn.

Nou dag dan hè! Tot morgen misschien wel. Of overmorgen. Of tot na de bevalling.

Meldplicht

2010-05-17T14:45:00.004+02:00

Oh nee dat had ik niet door Joeltje ;-)

HIERBIJ MELD IK ME !!

Maar alles gaat nog helemaal lekker in huize Ettepet hoor. De lady of tha house slaapt er een partij op los en voor de rest keutelt ze een beetje rond. Maar veel belangrijker: tha beeb doet het ook nog hartstikke goed!

We hebben wel al op de spoed gezeten om half 2 's nachts omdat ik helemaal freakte.
Ik ging vrijdag om 11 uur naar bed en normaalgesproken begint ons Jefke C.B. dan pas goed te trappelen. Overdag voel ik 'm weinig. Maar nu deed hij dus niks. NIKS!!! Ik heb een tijdje in bed zitten voelen aan mijn buik en werd intussen steeds stressier. IK VOELDE NIKS. Toen begon ik als een zot mijn buik te kneden en te porren en nog steeds niks. Uit bed. Man zoeken. Die zat nog op de bank en het bleek al 1 uur 's nachts te zijn. Ik had onze beeb dus al 2 uur niet gevoeld!

Naar de spoed gereden en een half uur aan de monitor gehangen. Gelukkig zat het allemaal tussen mijn oren en lag ons beebke gewoon te slapen maar My God wat heb ik een doodsangsten uitgestaan! Dat was niet grappig Jefke!!

Intussen heb ik een bloeddrukmeter geleend en meet ik 2x per dag mijn bloeddruk (die is bijna altijd prima nu!). Dat zorgt ook al voor wat meer rust. En ja, rust dus inderdaad. Ik slaap wat af. Ben ook wel heel moe trouwens, maar ik denk dat dat meer te maken heeft met het 'op het eindje lopen' dan met de zwangerschapsvergiftiging. Vorige week ging ik nog even een luiertas kopen en onderweg had ik me toch een slaap! Op het parkeerterrein deed ik heel effies mijn ogen dicht en werd pas een half uur later wakker. Hoe genant is dat?! Heb gewoon zitten maffen op een parkeerterrein!

Maar voor de rest dus alles onder controle!

Tot morgen dan maar hè?! Morgenmiddag hebben we weer een date met de monitor en daarna met de gyn. En 's avonds moeten we naar het borstvoedingsklasje. Waarom Man daarbij moet zijn is me een raadsel, maar dat horen we morgen dan wel!

Als een hond van zijn stront...

2010-05-13T17:39:00.007+02:00

En toen had ik plotsklaps zwangerschapsvergiftiging. Zomaar. Ineens.

Nou ja, ineens, er waren wel wat verontrustende voortekenen, zoals de 6 kilo die ik ineens aangekomen was in 2 weken tijd, en al dat vocht dat maar in mijn lijf bleef zitten. Maar zolang mijn bloeddruk ok was, was er niks aan de hand. En die was altijd meer dan perfect. Tot afgelopen dinsdag. Naar aanleiding van die 6 kg ging ik op controle bij de vroedvrouw in het ziekenhuis en toen was mijn bloeddruk ineens skyhigh. En van mijn dikke vochtpootjes was ze ook al niet gecharmeerd. ~~Hmm. Gek. Ik vond ze juist zo sexy.~~ Half uurtje aan de monitor gehangen en mijn bloeddruk daalde wel iets maar bleef hoog. Ik heb ook een paar keer een voorwee gehad, zagen we op de scan, maar daar heb ik zelf niks van gevoeld. Hoe gek is dat?!

Ik mocht dinsdag niet meer terug gaan werken en moest veeeel rusten (en dat is moeeeeeeeilijk! Want ik voel me dus nog steeds kiplekker). En ik moet bloeddrukverlagende pillen slikken. Gisteravond gingen we naar de gynaecoloog om de bloeduitslagen te bespreken. Gelukkig is het (nu nog) maar een lichte zwangerschapsvergiftiging en is met mijn lever en nieren nog alles ok, maar zwangerschapsvergiftiging stopt alleen als je bevalt, en het wordt bijna altijd erger. Ik moet dus goed letten op signalen als hoofdpijn, sterretjes zien, misselijkheid e.d. en dan meteen naar de spoed gaan en waarschijnlijk wordt dan de bevalling ingeleid.

Van de gynaecoloog mag ik helemaal niet meer gaan werken tot de bevalling en dat is heel raar. Ik loop daar weg als een hond van zijn stront! Pats, boem, thuisblijven. Zo voelt het toch. Heb niet eens de kans gehad om dingen over te dragen. Daarom ga ik morgen nog wel even werken om de belangrijkste zaken door te geven en om een afscheidstaartje te trakteren.

We gaan voor nog minimaal 1 weekje erbij (dan ben ik 36 weken) zodat onze Jefke Cherry Blossom niet meer in de couveuse hoeft. En wie weet verbaas ik iedereen en kunnen we het wel nog 3 weken rekken. Maar de 40 weken zullen we heel waarschijnlijk niet halen. Als alles goed blijft gaan, zal ik denk ik op 38 weken ingeleid worden. En das maar goed ook, want we zijn er toch flink van geschrokken. Als je, zoals ik gedaan heb natuurlijk, Googled op wat er allemaal kan gebeuren bij zwangerschapsvergiftiging, nou, daar word je niet echt vrolijk van zeg maar....

Maar alles hangt af van hoe het de komende dagen en weken gaat.

En zo zal ik toch heel waarschijnlijk de eerste logster zijn die een juni (of zelfs nog mei!!) baby werpt! Klein Kikkertje, Astrid, Cisca, Nienuh, Esje (ben ik nog iemand vergeten??) ik steek jullie voorbij!

~~En nu moet ik als een gek die laatste babydingen nog even gaan klaarmaken!!~~

Voor het grappigste no.nnetje dat ik ken

2010-05-07T22:39:00.010+02:00

Ok, ze is ook meteen het énige no.nnetje dat ik ken.

2.5 jaar geleden gingen wij een maand naar B.olivia en Peru. Die landen stonden al heel lang op mijn vakantiewensenlijstje en meneer Ettepet liet zich maar wat graag meesleuren naar Zuid-Amerika, dus de plannen waren snel gemaakt. En met plannen bedoel ik alleen 2 L.onely Pla.nets kopen en min of meer een route uitstippelen (waar we onderweg altijd weer van afwijken), maar meer niet. Wij houden namelijk van vrijheid blijheid. Als het ergens leuk is willen we blijven en als er geen ruk aan is, willen we verder.

Ik werkte toen nog bij een airline en zoals elke keer waren we ook nu weer stand-by op de vlucht. Altijd weer spannend, en zeker als je 2 of 3 vluchten moet nemen voor je op de plaats van bestemming bent, want is het vliegtuig vol, dan blijf je staan, en zijn er plaatsen over, dan kun je mee. Maar dat maakt het leuk! Gelukkig hadden we connecties op Sch.iphol die heel toevallig ook onze check-in deden, dus we kregen de laatste 2 plaatsen richting Miami.

Van Miami tot San.ta Cr.uz zaten we zelfs business class. En dat allemaal voor nog geen 100 Euri. Those were the days my friends!

De zus van de buuf van mijn moesje, is een mi.ssiezuster die al 35 jaar in B.olivia werkt. Ik had haar in mijn prille jeugd weleens gezien bij de buurvrouw, maar voor de rest kende ik haar niet. Mijn moeder stuurt wel al jaren dozen met verzamelde kleding richting B.olivia, dus er is altijd wel min of meer contact geweest met Zuster Mi.rjam, zoals het no.nnetje heet.

Op eerdere reizen hoorden we altijd verhalen van mensen die 1 of 2 jaar op reis waren en tussendoor vrijwilligerswerk deden in arme landen. Dat vonden we altijd geweldig en deep down wilden we dat ooit ook zelf gaan doen. Een schooltje schilderen in Afrika, in een weeshuis werken in Azië, straatkinderen opleiden tot kok of ober in Zuid-Amerika; we hebben het allemaal gezien en vonden het fantastisch.

Langzaam maar zeker ontstond bij ons ook het plan om onze vakantie te combineren met “iets goeds doen”. We bleven te kort om vrijwilligerswerk te doen, maar we konden vast wel iets anders leuks verzinnen. We mailden naar Zr. Mi.rjam (jaja het is een ~~vliegende~~ mailende non!) en nodigden onszelf uit om langs te komen. Met een missie welliswaar. We waren van harte welkom. In 35 jaar tijd had ze maar 1x bezoek uit Nederland gekregen, dus ze vond het helemaal te gek. We mailden naar vrienden en familie en bedelden om geld en 2e hands kleding. Iedereen gaf heel erg gul en was dolenthousiast over onze aktie. We hebben in totaal meer dan € 1000 opgehaald en ~~zo was onze reis ook meteen betaald~~ 50 kilo kleding bij elkaar gesprokkeld! We namen 20 kg kleding mee en de rest werd opgestuurd.

Na 2 dagen acclimatiseren in S.anta Cr.uz werden we opgehaald door Zr. Mir.jam op het centrale plein voor de kerk. Uiteraard. Voor de kerk.

"Hoe herkennen we elkaar?", had ik in een mailtje gevraagd. "Dat zal geen probleem zijn" zei ze "ik zie er nogal uit als een nonnetje". En dat was ook zo. Compleet met witte jurk en wit kapje. We werden met 3 dikke kussen verwelkomd en het was meteen heel gezellig. In de auto vertelde ze honderduit over het leven in B.olivia. Vaak ging ze ineens over in het Spaans, en als wij dan zeiden "Zr. Mi.rjam we verstaan je niet", zei ze het opnieuw. Wéér in het Spaans. Om dan keihard te moeten lachen om zichzelf.

Ze werkte in het enige lepra-ziekenhuis van heel B.oliva, waar mensen vanuit alle uithoeken van het land naartoe kwamen. Vaak zonder geld en met alleen de kleren die ze aanhadden. En intussen volledig verminkt want voordat ze de reis naar S.anta Cr.uz konden betalen moesten ze soms jaren sparen.

Een ziekenhuiskamer in het lepraziekenhuis:

Het ziekenhuis werd gerund door no.nnetjes van over de hele wereld, en kon alleen blijven bestaan door de giften van hun familie en vrienden.

Ik moet zeggen dat ik me een heel andere voorstelling van die non.netjes had gemaakt. Ik heb ooit, toen de aarde nog plat was, een oud tante no.nnetje gehad en het enige wat ik me daarvan nog kan herinneren is dat ze speelgoedpoezen voor ons breidde en in een klooster woonde. En saai was. Maar dat er wel leuke kloostertuinen waren, waar mijn zussen en ik in mochten spelen. Maar deze Zr. Mi.rjam en haar no.nnetjes in het ziekenhuis waren something else. Die waren vrolijk, grappig en die stonden hun mannetje! We hebben wat afgelachen daar. We zijn 3 dagen onder de hoede van de no.nnetjes gebleven en sliepen in het gastenverblijf.

Van een gedeelte van het opgehaalde geld hebben we samen met Zr. Mi.rjam schoolspulletjes gekocht, want dat was het hardste nodig volgens de no.nnetjes. Schoolspullen waren duur en voor de meesten niet te betalen. Gepakt en gezakt trokken we de binnenlanden in om kleding en schoolspullen uit te delen aan de allerarmsten. We hebben al veel armoede gezien op onze reizen, maar dit was nog een graadje erger. Mensen die met een gezin van 6 in een hutje (nou ja, afdak is een betere benaming) op de hei woonden. Mensen die niets, maar dan ook echt helemaal niets hadden. Een lichamelijk en geestelijk gehandicapte jongen die stinkend en goor alleen maar in bed kon liggen en min of meer verzorgd werd door zijn bejaarde moeder. Kindertjes die op blote voeten rondliepen in de drek en viezigheid. Toen onze meegebrachte spullen tevoorschijn kwamen, kwamen de mensen ook ineens overal vandaan en vlogen op de tassen als vliegen op een stront. Wat was het heerlijk om die mensen iets te kunnen geven! En weten dat het niet beter terecht had kunnen komen dan hier, in the middle of nowhere, bij mensen die niks hebben!

Een klasje in de bergen:

Zr. Mi.rjam aan het shoppen voor schoolspullen:

Hutje in de binnenlanden:

We hebben een aantal schooltjes en dorpen diep in de bergen bezocht voor ons projectje en dat heeft hele diepe indruk op ons gemaakt. Natuurlijk hebben we ook spullen gekocht voor het ziekenhuis. Een tweedehands rolstoel, scharen, verbanden, lakens, dekens, enz. We voelden ons Sinterklaas. En dat waren we voor die mensen waarschijnlijk ook. Na 3 dagen namen we afscheid van de nonnetjes en trokken verder via o.a. Sa.maipata, Su.cre, Po.tosi, Uy.uni en la Pa.z naar de Peruviaanse grens. Uiteindelijk zijn we 3 weken in B.olivia gebleven en hebben in Peru alleen de Macchu Picchu en Lima bezocht. Maar dat was niet erg. B.olivia was prachtig en onze 3 weken meer dan waard.

Bo.liviaanse kindjes:

Onderweg hebben we heel hoog in de bergen op 5000m (koud!!!) nog een nieuw te bouwen schooltje gesponsord en in la P.az zijn we via een pastoor bij een meisjesweeshuis terecht gekomen waar we gingen vragen wat ze het hardst nodig hadden. Ook schoolspullen. Samen met één van de leidsters kochten we onze laatste Boliviano's op en kwamen terug met een auto vol schriften, pennen, potloden, ballen, wereldbollen, enz. We zijn de hele middag in het weeshuis gebleven en ik wou alle meisjes stuk voor stuk mee naar huis nemen. Wat een schatjes. We hebben ze Nederlandse liedjes geleerd, met ze gespeeld en samen geschommeld. Ze klampten zich letterlijk aan ons vast toen we weggingen. Zo erg dat velen tot hun 18e in het weeshuis moeten blijven omdat niemand ze wil of mag adopteren. Adoptie vanuit B.olivia schijnt namelijk heel moeilijk te zijn. En waarom? Die kinderen hebben zoveel liefde nodig en ook zelf te geven!

Weesmeisje:

Na onze reis bleven we contact houden met Zr. Mi.rjam en de no.nnetjes in Sa.nta Cr.uz. Regelmatig stuurden we geld en pakketten kleding op.

Een half jaar geleden was ze in Nederland en hebben we haar bij mijn oude buurvrouw gezien. Ondanks haar leeftijd (ze was dik in de 70) was ze nog even levenslustig en grappig als altijd.

2 weken geleden kregen we het bericht dat "ons" no.nnetje zomaar ineens een hersenbloeding had gekregen en met spoed naar Nederland was overgevlogen (onder begeleiding want ze was voor de helft verlamd en kon niet meer praten) om hier in een ziekenhuis verzorgd te worden.

Vorige week is ze gestorven en begraven.
R.I.P. Zuster Mi.rjam. Je was een n.onnetje uit duizenden!

******

En om niet helemaal in mineur af te sluiten, hieronder nog een paar fotookes van onze prachtige reis door Bolivia. Een aanrader voor iedereen ~~die niet persé luxe op vakantie nodig heeft~~!!

Zoutvlakte in het Zuiden van Bo.livia (we hebben 1200 km per jeep gereden in 4 dagen). Praaaachtig!

Er groeien schitterende cactussen op de zoutvlaktes:

Een treinenkerkhof onderweg:

The green lake (en zo was er ook een blue en een red lake):

We zijn een tijdje rondgereisd met 3 Amerikanen, een Nederlandse, een Duitse en 2 Fransen (wie van de 9 zijn wij???):

Een flamingofamilie:

Lama's:

De zilvermijn in Potosí. Dood- en doodeng! Kijk hier voor een filmpje hoe eng. Daar heb ik dus ook gekropen! Niet voor claustrofobiemenskes!

Hand in hand de mijn in:

Macchu Picchu in Peru:

Een grote ramp voor zwangere vrouwen!

2010-05-03T10:33:00.006+02:00

Dit kreeg ik doorgestuurd van een collega:

"Drop is gevaarlijk voor zwangere vrouwen

Zwangere vrouwen mogen niet te veel drop eten. Het zou gevolgen kunnen hebben voor hun baby.

Zwangere vrouwen mogen per week maximum 250 milligram glycyrrhizinezuur eten, een stof die voorkomt in zoethout en 50 keer zoeter is dan suiker, schrijft Bodytalk.

De vermelde hoeveelheid komt ruw geschat overeen met 5 gram zoethoutstokjes, 125 gram drop of 2 liter kruidenthee met zoethout per week. Het sap van de wortel van de zoethoutplant vormt al sinds 1731 de basis voor drop.

Bodytalk baseert zich op een recente studie bij 321 Finse kinderen. Op achtjarige leeftijd hadden de kinderen van moeders die tijdens de zwangerschap meer dan 500 mg glycyrrhizine per week gebruikten minder verbale en visueel-ruimtelijke capaciteiten, een slechter geheugen en meer aandachts- en gedragsproblemen.

Aan zoethout worden nochtans al duizenden jaren gezondheidsbevorderende krachten toegeschreven. Volgens professor Geert Vansant van de Afdeling Voeding en Preventieve Geneeskunde van de K.U.Leuven is het echter weinig zinvol zoethout als medicijn of gezondheidsbevorderend product te adviseren. Er bestaan immers voldoende en efficiëntere alternatieven voor de behandeling van klachten waarvoor zoethout wordt aangeraden. Bovendien houdt de consumptie van zoethout risico's in voor de bloeddruk."

Door: Liselotte Ampe
Bron: Belga - 23-04-2010

******

Tis toch niet waar zeker??!! Na rauwmelkse kaasjes en filet Americain mag ik nu ook geen drop meer?? Dat is een kleine catastrofe vind ik. Voor mij, maar eigenlijk voor de gehele zwangere mensheid, als je het mij vraagt.

Mijn kind heeft dan waarschijnlijk al op 4-jarige leeftijd minder verbale en visueel-ruimtelijke capaciteiten, een slechter geheugen en meer aandachts- en gedragsproblemen, gezien de hoeveelheden drop die ik al geconsumeerd heb tijdens mijn zwangerschap.
125 gram per week?? Haha. Hahahahhaa. Try 125 gram per kwartier.

En eigenlijk hè, geloof ik er ook geen bal van. Dan zouden er toch héél veel minder verbaal en visueel-ruimtelijk beperkte kinderen met een slecht geheugen rondlopen in Nederland? Of is dit struisvogelpolitiek?

Hebben jullie dit afschuwelijke bericht ook al gehoord, Nederlandse medebloggers/lezers?

Babytalk, geklus en geklaag

2010-04-30T22:39:00.007+02:00

En wat is er, behalve gigantische lichaamsdelen en andere lichaamsdelen die gewoon helemaal foetsie zijn, verder nog allemaal te melden vanuit Huize Ettepet?
Een heleboel !

Babytalk is al wat de klok slaat nowadays. Dus leest u dat liever niet, haak dan hier af, want het wordt een laaaange log. Doei!

We worden een beetje zenuwachtig (of ik alleen eigenlijk. Meneer Ettepet blijft de zennigheid zelve). Ik ben niet zenuwachtig voor de bevalling zelf, want het is erin gekomen en op de één of andere (pijnloze, kan dat?) manier zal het er ook wel weer uitkomen. Maar zenuwachtig of alles wel goed zal gaan tijdens de bevalling. Er zijn al hele doomscenario’s de revue gepasseerd in mijn hoofd, maar die gedachten stop ik meteen weer weg. Niet aan denken. Ook denk ik vaak ‘zal ik het wel kunnen?’ en ‘zal ik een goede moeder zijn?’.

Maar de nieuwsgierigheid is het grootst. Hoe ziet hij/zij eruit? Lijkt hij inderdaad op zijn vader, zoals de gyn zei (jajaja!!!) ? Wat voor karaktertje wordt het? Hoe zal het straks zijn met een kindje erbij? Hoe gaan de jongens reageren op hun broertje/zusje? Zij worden trouwens ook héél nieuwsgierig. Ze vragen honderduit over de baby, de kleuren voor het kamertje, de naam en vooral: welke kleur muisjes we op de beschuitjes gaan doen. Want ook zij weten het geslacht niet. Onze baby gaat dan wel in België geboren worden, maar ik ga mijn roots natuurlijk niet verloochenen. Dus beschuit met muisjes moeten er zijn! Over de nationaliteit die hij gaat krijgen, worden we het dan weer niet eens. Hij krijgt al de achternaam van zijn vader, dus vind ik dat hij mijn nationaliteit mag krijgen, maar daar is meneer Ettepet het gek genoeg niet mee eens. Zelfs de 2 nationaliteiten is een no-go.

Vorige week woensdag hebben we de 32 weken echo gehad en alles was weer perfect. Ik ga straks het perfectste beebje ooit baren! Wat wil je ook, met zulke ouders. Daar moet een superbaby uit ontstaan! Dat zeg ik! Er zijn wel fotootjes van, maar heel onduidelijk. Ons beebke lag met zijn hoofdje frontaal in de lens te kijken en je kunt er eigenlijk niet veel van maken.

Onze prins/prinses is wel wat aan de zware kant met zijn 2 kg en 13 gram, maar dat kwam door zijn lange beentjes zei de gyn. Hopelijk gaat dat gewicht niet meer al te stijl omhoog in de resterende 7 weken, want ik wil bij voorkeur geen 10-ponder uit moeten poepen straks. Hij ligt al sinds 5 weken met zijn hoofdje naar beneden en trappelt er soms lekker op los. Maar eigenlijk is het een rustig kindje volgens mij (al heb ik geen vergelijkingsmateriaal), want overdag voel ik ‘m bijna nooit en ’s avonds laat hij een beetje gekronkel voelen, maar er zijn nog geen drastische buikverplaatsende movements waargenomen tot nu toe. Als de papa zijn handen op mijn buik legt, stopt hij trouwens bijna altijd met trappelen. Poor dad.

Speciaal voor de koningin heb ik vandaag het enige oranje-achtige (yeah yeah I know, het is eigenlijk helemaal geen oranje) aangetrokken waar ik nog enigszins inpas en een buikfotooke laten maken door mijn ega. Ik weet dat u zulk soort foto’s niet te versmaden vindt:

Verder ga ik trouw elke week naar de zwangerschapsyoga en Husby is ook al 1x meegeweest. Gelukkig voor hem moet hij in totaal maar 2x mee. Iets minder trouw ga ik naar het zwangerschapszwemmen. Wat ik overigens wel heel erg leuk vind, maar met mijn ontplofte lijf vind ik dat eigenlijk geen porem meer. Hopelijk volgende week weer wel, na een sauna’tje en een lymfedrainage…

Nu slijt ik een gedeelte van mijn avonden zo:

Met de pootjes omhoog tegen de muur. Moet van de yogajuf. Eigenlijk moet ik overdag ook elk uur 5 minuten met de beentjes omhoog, maar ik zie me al bezig op mijn werk. Dat doen we dus niet. En na een kwartiertje 's avonds heb ik het ook echt wel gehad hoor...maar het verlicht wel iets.

*klaagmodus aan*
Behalve dikke pootjes en een dik lijf, heb ik ook last van brandend maagzuur. Het is even weggeweest, maar kwam vanmiddag in vol ornaat weer fijn bij me terug.
Slapen doen we met de beentjes een heel stuk omhoog en door die houding draai ik blijkbaar in mijn slaap op m’n rug. En word ik wakker van mijn eigen gesnurk. Ik had dus net hèt middeltje tegen Husbygesnurk gevonden hè, maar tegen mijn eigen bomengezaag is niks te beginnen. En natuurlijk moet ik nog steeds minstens 6x per nacht 3 drupjes per keer plassen. En mijn rug doet pijn. En ik heb een dubbele kin. En had ik al gezegd dat ik dik ben? En mijn ringen en horloge passen niet meer. En ik kan alleen nog slippers aan. En ik heb nog maar 3 broeken die leuk staan. En mijn rokjes en jurkjes kan ik net zo goed doormidden knippen want met die dikke boomstammen eronder kan dat ècht niet meer. En en en....

Maar ik heb wel een lekkere vent. Dus.
*klaagmodus uit*

Om even vooruit te lopen op de feiten, zijn er een aantal gelieve-niet-op-deze-dag-te-bevallen data, die dus vermeden moeten worden. Of ik poep hem er effe voor deze data uit, of ik moet het maar even ophouden: 6 juni. Dan is mijn vader overleden. En 9 juni is hij begraven. Lijkt me niet dè dag om feest te gaan vieren. De 2e naam van ons beebje wordt trouwens een op zijn naam gebaseerde naam. Husby wou geen 2e en 3e namen, en voor mij hoeven doopnamen ook niet persé, maar ik vind het wel leuk om hem/haar naar mijn vader te vernoemen. Is hij er toch een beetje bij. Ook 10 juni moet vermeden worden. Dan is stiefzoon B. jarig. Mijn eigen zus is een dag vóór mij jarig, en zelfs dat was nooit echt leuk vroeger, dus de 10e moeten we ook zien te skippen. En eigenlijk kan ik van 10 tot en met 19 juni ook niet bevallen, want dan is de hele schoonfamilie in Italië op een bruiloft (waar wij eigenlijk ook bij hoorden te zijn. Maar we gaan dus niet. Mocht u zich dat afvragen).
Dus. Het wordt niet gemakkelijk. Wat ik dan weer wel een superdatum zou vinden, is 21 juni. Begin van de zomer en bovendien mijn vaders verjaardag.
Ja! Laten we het op de 21ste houden!

Ook mijn things-to-do-lijstje is gestaag aan het krimpen:

Het kamertje wordt dit weekend helemaal geschilderd. Afgelopen week zijn de klussers druk bezig geweest om de gipsplaten te bezetten en de deur erin te zetten. Het raam komt volgende week. Maar wij kunnen wel al verven. Starting tonight. Morgen en overmorgen de 2e en 3e laag. De meubeltjes zijn ook al geleverd dus maandag is alles af. En dan kan ik met de aankleding beginnen, joepie!!

Oh, en ziet u daar de lekkere behind van mijn klussende Manlief?

En nee, ik weet niet hoe het komt dat er allemaal witte vlekken op de foto staan...
Ik had ook geen zin om een nieuwe te maken. Dus u zult het ermee moeten doen.

Het geboortekaartje. Dat is een medeblogster in elkaar aan het knutselen as we speak . Ik hoop en verwacht dat het een superkaartje gaat worden! U krijgt het na de bevalling weleens te zien.

De geboortesuikertjes: sjek! Vorige week in elkaar gepriegeld door vriendin G. en mezelf. Ik had heel per ongeluk het geslacht verraden tegen haar, en als tegenprestatie moest zij mij helpen met de geboortesuikerdoosjes en –zakjes. Das het voordeel van een “gemengd” huwelijk, wij doen alle tradities van de 2 landen. Dus we drinken op z’n Belgs champagne met iedereen die in het ziekenhuis op bezoek komt (in België heb je zelfs een heuse koelkast op je kamer!), we eten op z’n Hollands beschuit met blauwe of roze muisjes en we geven, zoals het een goeie Belg betaamt, geboortesuikertjes. ~~En we krijgen hééééle grote cadeaus van Belgse familie en vrienden. Want de Belgen doen niet moeilijk over een Euri meer of minder. Cadeaus van een paar 100 € zijn heel normaal. Yay!~~

De geboortelijst is gelegd (ook zo’n héérlijk Belgisch gebruik!) en gewijzigd en aangevuld en opnieuw gewijzigd en nu is hij helemaal klaar.

Kleertjes: in overvloed. Ik moet mezelf nu echt inhouden om niets meer te kopen, want voor hetzelfde geld is meneer of mevrouw dus een fors uit de kluiten gewassen baby en kan ik alle schattige maatjes 56 weggooien…maar ik ben echt helemaal koopziek als het op babykleertjes aankomt…

Verder moet ik alleen nog een paar first necessities kopen en dan zijn we volgens mij helemaal klaar voor de GROTE dag!

Ik heb er zooooo'n zin in om mijn kleine mannetje/meisje in mijn armen te houden!

Dikkie Dik en de mug

2010-04-27T13:43:00.003+02:00

Alsof bepaalde lichaamsdelen nog niet dik genoeg waren, heb ik vannacht ook nog een close encounter met een mug gehad. En in plaats van een gaatje in mijn voeten te prikken zodat er misschien wat vocht terug uit zou kunnen lopen (blegh), heeft Mr. Mosquito (het moet wel een man zijn, die zoiets geheel zonder medelijden doet) nog een ander plekske gezocht. En gevonden.

Mijn linkeroog.

Dus nu heb ik niet alleen dikke voeten, dikke benen, een dikke kop, dikke armen, een dikke kont èn een dikke buik, maar ook nog een dik oog.

Halleluja.

Plofkop

2010-04-25T21:29:00.003+02:00

Vroeger had ik les van Mevrouw W.
Mevrouw W. had last van veeeeel vocht in haar voeten. Ze droeg altijd lage pumps en haar vel stak dan 2 cm boven haar schoenen uit. Van die opgezette, dikke, beetje griezelige voeten. Zag er heel charmant uit allemaal. You get the picture?
Wij moesten altijd een beetje gniffelen om haar ontplofte voetjes en hoewel ze alleen dikke voeten had, kreeg ze al snel de bijnaam Mevrouw Plofkop.

En nu, 18 jaar later, word ik daarvoor gestraft:

I've turned into Mevrouw Plofkop !

En pijnlijk dat die voetjes zijn menschen! Ik heb met terugwerkende kracht medelijden met arme Mevrouw W. Sorry Mevrouw W. dat ik grapjes over uw voetjes gemaakt heb. Ik kan geen enkele schoen meer aan. En aangezien ik liever op blote voeten naar mijn werk zou gaan, dan dat ik Crocs of iets anders walgelijks aantrek, loop ik alleen nog op slippers. En zelfs die doen pijn.

Maar! Elk nadeel heb zo z'n voordeel.
Ik kwam deze week bij een vriendin en zij zei: "Mijn God wat zien jouw voeten eruit! Kom maar eens hier met die pootjes". En zo kreeg ik een heerlijke pedicure inclusief eelt raspen, massage (auw!) en nageltjes lakken van haar. Lief hè? Thanks G.!

20 april 19 uhm 86?

2010-04-20T00:02:00.004+02:00

Ach wat leuk! Swiebertje is op mijn verjaardag begonnen! Of eigenlijk ben ik op Swiebertje z'n verjaardag begonnen trouwens...En Wim-Lex en Max hebben elkaar op mijn verjaardag ontmoet!

Gebeurtenissen op 20 april

Algemeen
1999 - Op Columbine High School in de Verenigde Staten schieten twee leerlingen 12 medestudenten en een onderwijzer dood. 24 anderen raakten gewond.
1999 - Tijdens een bezoek aan Sevilla bezoekt prins Willem Alexander een stierengevecht. Ook wordt hij die dag voorgesteld aan ene Máxima Zorreguieta.

Economie
2000 - De beursgang van Newconomy, het bedrijf van Maurice de Hond, levert 65 miljoen euro op.

Media en muziek
1934 - De bijna zesjarige Shirley Temple debuteert in de film Stand Up and Cheer.
1955 - Eerste aflevering van Swiebertje (met Joop Doderer in de hoofdrol) op de Nederlandse televisie.
1961 - De eerste stereo radio-uitzendingen, in de Verenigde Staten.
1963 - De NCRV-televisie zendt voor het eerst de serie I love Lucy van Lucille Ball uit.
1985 - We are the world van USA for Africa bereikt de eerste plaats in de Nederlandse Top 40. Het nummer blijft er zes weken staan.

Politiek
1653 - Oliver Cromwell ontbindt het Britse parlement.
1808 - Amsterdam wordt de hoofdstad van Nederland onder Lodewijk Napoleon
1924 - Turkije krijgt onder leiding van Mustafa Kemal Atatürk een nieuwe grondwet.
1990 - In Gdańsk (Polen) wordt Lech Wałęsa met een grote meerderheid herkozen tot voorzitter van de Poolse vakbond Solidariteit.
2006 - In België wordt een wetsontwerp om adoptie door mensen van hetzelfde geslacht mogelijk te maken goedgekeurd door de Senaat.

Religie
798 - Verheffing van het bisdom Salzburg tot aartsbisdom met vijf suffragaan-bisdommen. De kerkprovincie omvatte het huidige Beieren, Oostenrijk en grote delen van Hongarije, Tsjechië, Slowakije en Noord-Italië.
1917 - Benoeming van Eugenio Pacelli tot nuntius in Beieren.

Sport
1963 - Openingsceremonie van de vierde Pan-Amerikaanse Spelen, gehouden in São Paulo.
1992 - Bettine Vriesekoop wordt Europese kampioene tafeltennis.
2003 - Aleksandr Vinokoerov wint de 38ste editie van Nederlands enige wielerklassieker, de Amstel Gold Race.
2008 - In België wordt Standard Luik voor het eerst in 25 jaar landskampioen voetbal.
2008 - PSV wordt voor de 4e keer op rij landskampioen voetbal. Het is de 21e in de clubhistorie.
2008 - De Italiaan Damiano Cunego wint de 43e editie van de wielerwedstrijd Amstel Gold Race

Wetenschap en technologie
1862 - Uitvinding van het pasteuriseren door Louis Pasteur en Claude Bernard.

Sex Namechange

2010-04-11T13:12:00.005+02:00

Toen ik op 16 weken aan de gyn vroeg: "is het nog steeds een (vul in: jongen/meisje)?" want op 12 weken had hij al het één en ander met een slag om de arm voorspelt maar kon het nog niet met zekerheid zeggen, zei hij "ja tuurlijk want een sexchange doen ze pas vanaf 30 jaar".

Pfieuw, wat een lange zin.

Anyway. Tis niet dat ons Jefke nu ineens een sexchange ondergaan heeft hoor maar hij is wel van naam verandert. Of hij heeft eigenlijk een paar naamkes bijgekregen.
Want zeg nou zelf: "Jefke" is wel een beetje alledaags hè. En het klinkt niet zo ehm....dynamisch. Onze Jef moest nodig een naam met meer Swung. Een naam die blijft hangen. Een wereldse naam. Een gewichtige naam. Een gedistingeerde naam. Een naam voor prinsen en prinsessen.

Dus menschen. Meet the New Jefke:

JEFKE CHERRY BLOSSOM

Pis- en snurkgezeik

2010-04-09T16:01:00.004+02:00

Vannacht was een historisch dieptepunt op urineergebied. Tussen half 12 en half 4 heb ik maar liefst 11x gepiest. Ik kon de plasjes 20 minuten ophouden en moest dan, benen gekruist want anders ging het onderweg al mis, naar het toilet hòllen. En dan zou je denken dat ik dan 1 of 2 drupjes plas hè. Nou, nee dus. Hele emmers vol. In de wc dan hè want wij plassen
niet op emmers, mocht u dat soms denken. Ik snap niet waar het allemaal vandaan kwam! Na half 4 hield ik het wel tot 7 uur droog. Hoera!

Dus na 11 van die plasjes wil je terug in bed kruipen. Heeft je man van de gelegenheid gebruik gemaakt om languit en overdwars in bed te gaan liggen. Op z’n rug. En op z’n rug betekent dus snurken. Hard. Nou kunnen ze ’s nachts heel ons huis leeghalen en alles door onze slaapkamer over het bed naar buiten slepen maar meneer wordt er niet wakker van (wordt nog wat straks als ik eens een nachtje ga doorzakken en hij met de babyphone moet slapen). Nadat ik wat aan hem gepord en getrokken had draaide hij zich cosy naar me om (en op zijn helft van het bed, thank God) en lagen we face to face. En……snurkte hij vrolijk verder.

Hij had intussen wel een iets ander snurkritme ontwikkeld. In plaats van snurk snurk snurk deed hij nu snuuuuuurk pfffffff snuuuuuuurk pfffffff snuuuuuurk pffffff waarbij hij die pfffff steeds in mijn gezicht blies. Lekker. M’n haren wapperden in ~~de wind~~ bed (en ik heb kort haar, kun je nagaan). Omdraaien dan maar weer. Oordopjes in. Die bleven niet zitten. Nog maar eens porren dan. En toen hield het warempel op! Halleluja! Voor 3 minuten.

Nog eens 4 minuten later was het ineens 7 uur vanmorgen en kwam ik geradbraakt uit bed.

Moeteenbeetjebijslapenmorgenenovermorgen…

Prettig weekend allemaal!

Koffie koffie lekker bakkie koffie! (bij een boekie)

2010-04-07T13:13:00.004+02:00

Dit heb ik nou altijd al eens willen doen:

Mijn buik als bijzettafel gebruiken.

En dit boekje moet je lezen! Zooo grappig! Van mijn zus gekregen. (ik kende Claudia de Breij trouwens helemaal niet! Is zij heel BN'ig in NL?)

Is er meer tussen hemel en aarde?

2010-04-04T20:40:00.003+02:00

Ik heb het een beetje rustigjes aan gedaan deze week. En dus ook logswise. Dat kwam doordat we vorige week zaterdag onze 2 neefjes te logeren hadden en heel de dag druk druk druk met ze geweest zijn en zondag bij vrienden gingen klussen in hun nieuw gebouwd huis. Op zich heb ik me helemaal niet uit de naad gewerkt ofzo en heb wat deurpostenafplakwerk en broodjessmeergedoe gedaan en alleen op het laatst heb ik 2 muren geverfd, maar blijkbaar was zelfs dat al iets teveel van het goede, want ik heb er tot gisteren bijna constant harde buiken van gehad. En daar schrok ik toch wel een beetje van. En zo is het dan eindelijk tot Edje doorgedrongen dat ze het misschien toch wel wat rustiger aan moet doen, want dat ze inmiddels best wel een beetje veel zwanger is.

Dus deze week heb ik naast werken, niet veel anders gedaan dan slaapjes wanneer ik daar zin in had, boekjes lezen, uitgebreid ontbijten, 2x uit eten gaan, een wandelingetje met een koffietje halverwege, onze geboortelijst gaan kiezen (Dat is zo geweldig aan België! Iedereen koopt van je lijst wat JIJ mooi vindt en niet wat ze zelf mooi (en jij verschrikkelijk lillik) vinden) en meer van dat soort easy-does-it gedoe. En nu ben ik weer helemaal mijn heppie de peppie zelf!

Vandaag wil ik het eens met u hebben over voorspellende gaven.
Want weet u wat ik van de week tegenkwam? Een zelfgemaakt schilderij.

In mei 2009 deed ik -een beetje in een dip na jaren van IVF-shit en teleurstellingen- met mijn moeder en zusje een workshop 'schilderen met materiaal op doek'. Na die middag nam je je zelfgemaakte schilderij mee naar huis. Wij waren de enige 3 in de les en de schilderjuf vroeg bij binnenkomst of we wel of niet wilden chanten voor we begonnen. "Uhm...chanten....hmmm...nou doe maar niet". Al dat zweverig gezeik was niet echt aan ons besteedt. Zelf was ze wel behoorlijk zweverig trouwens.

We moesten de kleur kiezen waarin we ons die dag voelden (huh?) om mee te schilderen. "Sluit je ogen en voèl de kleur van je gemoed". Uhm. Ja. Maar ik voèl helemaal geen kleur! Toch kwam heel duidelijk de kleur paars voor mijn ogen cq. in mijn gedachten toen ik mijn ogen sloot. Was dat omdat ik paars gewoon een hele mooie kleur vind, of was dat echt de kleur van mijn gemoed die dag? Dunno...

Nadat we onze materialen gekozen hadden, begonnen we te knutselen op ons doek. Ik had echt geen idee wat ik moest maken en begon in het wilde weg papieren zakdoekjes-in-propjes te plakken. Ik hou van abstracte schilderijen en wilde niet echt iets maken met een bepaalde vooropgestelde vorm of betekenis. Na het geplak en geknip werd er geverfd en dit is het uiteindelijke resultaat:

Gewoon een schilderij. Zonder betekenis. We hingen onze schilderijtjes aan de muur zodat we er van een afstandje naar konden kijken en mijn zus zei: "weet je waar jouw schilderij op lijkt? Op een foetus!". De juf kwam weer binnenlopen, bekeek mijn schilderij en zei: "dat lijkt wel een embryo!". En inderdaad, ik zag het ook! Het was helemaal niet mijn bedoeling geweest, maar onbewust had ik dit gemaakt.

Na afloop van het schilderfestijn wilde ze nog iets met kaarten doen. Geen Tarotkaarten maar een ander soort voorspellende kaarten. Het enige wat ik me nog herinner van wat ze zei, is dat ik zwanger zou worden. Dat was ook het enige wat ik wilde weten trouwens. Het was ook de reden dat mijn onderbewuste dat schilderij had gemaakt, zei ze. Hoewel ik dolgraag wilde geloven dat haar voorspelling uit ging komen, was ik sceptisch. Ik was namelijk al bij veel glazenbollenkijkers geweest en ze zeiden allemaal dat ik een kind ging krijgen. 2 zelfs. En dat dat in november ging gebeuren. Of in maart. Of volgende maand. Maar telkens kwam er niets van uit.

In december 2008 was ik ook bij een Tarotkaartenmevrouw geweest. Op aanraden van een IVF-vriendinnetje bij wie haar voorspelling al 2x uitgekomen was. Als je IVF doet, zoek je steeds bevestiging dat het 'ooit' een keer gaat lukken. Als je maar weet dat je dan-en-dan zwanger wordt, dan hou je het beter vol. En ook al geloof je maar de helft van wat ze zeggen, toch hou je je vast aan hun voorspelling van een zwangerschap. Want dat wil je uiteindelijk zo graag.
Ik ging dus naar deze vrouw en moest 30 kaarten (geloof ik) trekken en in die volgorde op tafel leggen. Ze draaide ze één voor één om en al heel snel zei ze "en er komt ook een zwangerschap aan. Over 6 tot 8 maanden".

Er kwam nog van alles en nog wat waarmee ik u niet ga vervelen, en aan het eind vroeg ze of ik nog kaarten wilde trekken voor andere mensen. "Voor mijn moeder en mijn 2 zussen graag" zei ik. Bij mijn moeder zei ze dat ze ons na haar verhuis (die nu over 2 maanden is!) versteld zou laten staan door een bepaalde cursus te gaan volgen. "Bijvoorbeeld een computercursus". Nou heeft mijn moesje heel veel hobbies en doet ze ook geregeld een cursus, maar MIJN moeder en computers? HAHAHHAHAHAHAAAA.
Bij mijn oudste zus vroeg ze of zij ook bezig waren met een huis zoeken/kopen ofzoiets (zoals wij) want ze zag een notaris en papierwerk enzo. Ook dat kon ik niet thuisbrengen.

Diezelfde avond ging ik naar mijn moeder en vertelde het hele verhaal. En wat zei ze? "Maar ik ga een computercursus doen hoor, als ik in mijn nieuwe huis woon!!!". En toen ik over mijn zus en die notaris vertelde, zei ze: "Nou, K. wou jou vanavond bellen want ze gaan volgende week naar de notaris om een voogd voor L & S aan te wijzen, en ze willen jou vragen".

9 maanden na dat gesprek werd ik zwanger. Ik ben intussen voogd over mijn 2 neefjes en mijn moeder gaat een computercursus doen.

Heeft u ook weleens een uitgekomen voorspelling gehad? Of gelooft u in voorspellende gaven? Is er meer tussen hemel en aarde? What ya think?

28 weken - 10e echo

2010-03-26T08:47:00.008+01:00

Ja hoor, komt er weer eentje! Zo'n walgelijk buik/echo-logje.

Zo ziet mijn buik er heden ten dage uit:

* buikomtrek 99 cm
* borstomtrek 95 cm (ze zijn gekrompen sinds vorige keer!!)
* + 12.5 kg

En dit is het mooie jongetje/meisje wat erin zit:

Ons Jefke, zoals wij hem liefkozend en lekker Belgs noemen, doet het heel goed. Hij groeit als kool (nu 1.2 kg) en zit helemaal op de middencurve. Alleen zijn gewicht is wat aan de hoge kant. Hij weegt wel 50 gram (!) teveel. Ikzelf was ook een halve kilo teveel aangekomen. Misschien toch maar wat minder gaan snoepen. Of niet.

De gyn vond het "helemaal de papa" op de 3D echo, waar wij om moesten lachen, maar het was dus geen grapje. Kun je dat echt al zien op een 3D-echo? Ik zou het natuurlijk wel super vinden als het een evenbeeld van zijn vader zou zijn!!

En ik begon dus net een beetje trots te worden op mijn buik hè, na maanden een boehoe-ik-voel-me-moddervet-gevoel te hebben gehad, omdat ik nu echt wel een leuk tonnetje heb en weer terug meer in proportie ben. En ik voelde me helemààl mooi toen er van de week een jongeman stopte op straat, zijn raampje opendraaide, en zei "u bent een prachtige vrouw. Echt waar" en weer verder reed.
Tot.....ik de reactie van Mariëlle in mijn reactiebox las: "Hey Sasquatch! (zoek maar op ;o) )". And so I did. En wat blijkt? Mariëlle vindt me een:

Dat weet ik dan ook weer. Ik ben niet alleen een walvis met olifantenpootjes, maar ik lijk ook nog op een behaarde aap.
I'm turning into a beast! Gelukkig zit er een Beauty in mijn buik, dat compenseert wat.....

een tipje van de sluier slinger

2010-03-24T21:35:00.005+01:00

Nog even over die naam hè. En dan stop ik erover. Tot juni ofzo. Daarna hoort u hem te pas en te onpas. Tot vervelens toe.

U dacht dat de Echtgenoot en ik nog druk in onderhandeling zijn met elkaar over potentiële namen voor ons bloedje hè? Dat wij nachtenlang discussiëren over wat het wel en wat het zeker niet zou kunnen worden? En dat ik vorige week bij u aanklopte om naamsuggesties te krijgen? Nou. Dat is dus allemaal niet zo. Wij weten de naam voor onze prins/prinses namelijk al heel lang! Zelfs al van voor we wisten of het een Hij of een Zij ging worden. Bij ons geen gebakkelei of veto-gedoe. Wij waren het gewoon meteen eens. ~~Ik zei tegen Husby "dit wordt het" en hij moest alleen maar ja knikken.~~ Wij zijn het namelijk altijd overal over eens. Saai hè? Nee hoor; makkelijk! Voor het ene geslacht hadden we meteen 1 naam die we allebei superleuk vonden. Maar dat geslacht werd het niet. Voor het andere geslacht had ik een favoriet die Husby ook leuk vond en Husby had een andere favoriet die ik dan weer wel ok vond. Uiteraard is het mijn naam uiteindelijk geworden. ~~We zijn het altijd eens zolang ik maar mijn zin krijg, dat begrijpt u.~~

En vandaag beste lezertjes, ga ik die naam aan u verklappen!!!

Oh nee. Dat ging ik niet doen. Ik ging alleen maar dit laten zien:

Das een vlaggetjesslinger. ~~En veel troep op de achtergrond.~~ Ook wel een vlaggetjeslijn genoemd. Zelf afgekeken en nagemaakt van Cisca haar vlaggetjeslijn. Zij was weer in de buurt en kwam weer koffiedrinken en ik heb haar meteen aan het werk gezet. "Mee ophangen" blafte ik. And so she did.

Ja WTF denkt u dan. Wat heeft dat nou weer met die naam te maken?
Nou. Kijk eens goed! Wat zit daar in het midden? Zal ik effe inzoomen?

Daar, in die 4 lege vakjes. Daar komt half juni de naam van ons beebje in te staan.
Nu weet u dus hoeveel letters hij heeft. Leuk hè?

En meer krijgt u niet te horen.

Daag!

raadt u maar!

2010-03-16T15:24:00.006+01:00

Jaaahh Myrthe, goed idee. We doen een polletje!
Gokt u mee?

* Wat zit er in mijn buik? Een prins of een prinses?
* Welke datum wordt hij/zij geboren? (ik ben 16/06 uitgerekend)
* Welke prachtnaam gaan wij onze zoon/dochter geven?

Roept u maar!

En nee Annejet, jij mag NIET mee doen ;-)

Onverwacht bezoek

2010-03-10T23:27:00.007+01:00

Ik had bezoek gisteren. Van een loglezer. Es. Een loglezeres. Jahaa menschen er stond een heuse loglezeres op de stoep! Ze bleek al een half jaar bij mij te lezen maar ze had nog nooit gereageerd. Wel lezen we allebei bij een collega-blogger.

En waarom kwam ze dan op bezoek Edje? Vraagt u zich natuurlijk massaal af. Nou. Vorige week reageerde ik op de collega-blogger haar blog en kreeg ik een berichtje terug van de loglezeres. Dinsdag deden we een paar mailtjes over en weer. Ze moest in Antwerpen zijn voor de pick-up en transfer van haar toekomstige kind(eren). Ze vroeg "heb je koffie?" en ik zei "ja". En zij zei "dan kom ik langs" en ik zei "sgoed". En zo haalde ik een volslagen vreemde in huis. Om 1 uur 's middags stond ze hiermee voor de deur:

Een eitje. Hoe toepasselijk! Helemaal in ~~Paas~~ IVFsfeer!

En om half 10 's avonds ging ze weer. Het mens ging gewoon niet weg! Grapje hoor. Grapje. Voordat u denkt dat het niet leuk was. Want het was retegezellig! In die tijd hebben we gekletst, gelachen, bijna een hele cake opgegeten en we hebben elkaar een geheimpje verteld. Zij mij één en ik haar één. Maar u mag het niet weten. Want dan is het natuurlijk geen geheim meer. Jammer hè?

Na al die cake kregen we honger en toen hebben we gekookt. En gegeten. En gekletst. Alweer. Of nog steeds. We zijn alleen opgestaan om naar het kleinste kamertje te gaan (ieder apart dus hè) en om boven mijn gekochte babykleertjes te kwijlen.

Het was zo'n leuke en onverwachte dag! Last minute afgesproken en de hele dag volgekletst. Als onbekende gekomen en als vriend gegaan.

Annejet, bedankt voor de gezellige dag! De koffie staat altijd klaar als je nog eens in de poezenmandjesstraat moet zijn!

Ik had dus dat cakeske gemaakt. Dat niet helemaal zoals het hoort uit het blik kwam (en dus niet fotowaardig) maar wel errug lekker was. En makkelijk te maken. En zo klaar.

Dus. Als u het eens wilt proberen, neme men:

10 lepels* zelfrijzend bakmeel
8 lepels suiker
6 lepels melk
4 lepels boter/olie (of 2 lepels van elk)
1 à 2 eieren (ligt aan de grootte van je lepel. Kleine lepel = 1 ei, grote lepel = 2 eieren*)
2 à 3 appels
kaneel

Doe alle ingrediënten (behalve de appeltjes) in een kom en roer/mix door elkaar.
Schil de appeltjes en snijd ze op kleine blokjes. Strooi er kaneel over en pleur alles bij het deeg, roer, en gooi in de vorm.

Laat het 40 minuten op 200°C bakken. Als je cake klaar is, laat je een beetje boter en suiker smelten in een pan. Haal van het vuur en doe er 1 ei bij en smeer dit mengseltje over de cake. Zet hem nog 10 minuten terug in de oven en klaar!

Ik gebruik dit receptje ook weleens als warm nagerechtje na een etentje. Als je je voorgerecht aan het eten bent, zet je de cake in de oven en hij is klaar als je hoofdgerecht gepasseerd is. Lekker met een bolletje ijs. Smakelijk!

* de grootte van je lepel bepaal je zelf. Als ik weinig gasten heb, gebruik ik een grote (sla)lepel en als ik veel mensen moet voeren, gebruik ik een grote juslepel

180 down, 100 to go

2010-03-08T20:14:00.007+01:00

Zeg niet dat ik het niet geprobeerd heb. Ik heb tig foto's gemaakt, maar ik kwam niet verder dan dit:

Of ik sta er maar half op.

Of ik lijk nog olifantiger dan ik eigenlijk ben.

Misschien dat ik liggend wel tot mijn recht kom? Nee dus.

En op een stoel voor de spiegel? Ook niet.

I give up. Mijn ~~lijf is gewoon te dik~~ armen zijn gewoon te kort om zelf een foto te maken. Zelfs met de zelfontspanner ging het niet. Ik had wel heel de kamer er mooi op staan, maar ikzelf was nergens te vinden. Vreemd.

Maar eigenlijk hè. Eigenlijk is het allemaal de schuld van de heer des huizes. Want die moest zo nodig gaan snowboarden vorige week. En kon dus geen buikfoto maken. En daarom sta ik er dus steeds niet van mijn....uhm voordeligste kant op. Maar die heb ik wel hoor, die voordelige kant. Echt. Somewhere.

Maar! Het mannetje is terug!! En ik heb hem gelijk aan het werk gezet:

Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat je met buikfoto's lezers wegjaagt. Nou, so be it. Ik vind het leuk. Sterker nog. Ik ga ook nog even mijn afmetingen erbij zetten. Dan blijft u waarschijnlijk helemààl weg hier. Voorgoed.

* 25 weken en 5 dagen
* buikomtrek 100 cm
* borstomtrek 98 cm
* + 11 kg

En kijk eens rechtsboven int hoekske! Want ik heb óók nog zo'n afschuwelijke banner. WTF?!? Een Banner? Ja een banner. En wat zegt die banner vandaag?? Dat het nog 100 daagjes duurt tot ons beebje zijn/haar intrede maakt! Yay!

En om dit logje echt helemaal zum kotzen te maken, doe ik er voor de gezelligheid ook nog even een paar beebje-foto's bij. Zodat u ècht nooit meer terugkomt.

Nou dag dan hè. Twas leuk dat u er was!

Kedoos

2010-03-06T18:55:00.004+01:00

Ze heeft er zelf nog wel niet over gelogd maar ik weet dat ze mijn pakje inmiddels gekregen heeft, dus kan ik hier veilig mijn kedoos laten zien die ik naar aanleiding van haar Ciscalogt1jaarsupercadeautjesketting gemaakt cq. gekocht heb. Kijk 'es an, een pakje voor every member of the family:

Allereerst natuurlijk voor the lady of the house herself. Zij kreeg een zelfgefabriceerde paarse ketting en jawel, bijpassende oorbelletjes.

En dan voor de man des huizes. Wissik echt niks voor te maken. Dus kocht ik borrelnootjes. Voor de man dus. Ja. Maar nou moet u weten dat Cisca zelf helemaal verslaafd is aan borrelnootjes, dus we weten allemaal voor wie het cadeautje eigenlijk is. Of wie het zichzelf toe-eigent.

De kleinste nog-geboren-te-worden telg van de familie kreeg dit. Gemaakt van vilt. Helemaal met het handje in elkaar gezet.

En tot slot Kobus. Zij kreeg een schortje. Eerst genaaid en toen de letters erop geschilderd. Was de eerste keer dat ik textielverf gebruikte, maar het ging hartstikke goed! Heb het speciaal wat groter gemaakt, want taarten en koekjes maken doet ze nu toch nog niet. Denk ik.